1. Στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, 13-16/11/2025 «Ο τύραννος και η κόρη. Το τέλος τής παιδικής ηλικίας» (Ιλαροτραγωδία στα σύνορα τού Παραμυθιού) σε κείμενο και σκηνοθεσία τού ίδιου τού πολυβραβευμένου δραματικού ποιητή Χριστόφορου Χριστοφή με χορογραφίες τής πρωτοπόρου διεθνώς καταξιωμένης Έρσης Πήττα.
2. «Να θυμηθώ να μη φάω» τής Στεύης Γ. Τσούτση. Μετά την αναγνωστική επιτυχία τού βιβλίου, μεταφέρθηκε στο Θέατρο Νους.
3. Frank Mc Guinness «Ευγένιος» στο Θέατρο Σημείο σε μετάφραση-σκηνοθεσία: Γιώργου Καραμίχου. Μια εξαιρετικά ποιητική παράσταση για την ψυχανάλυση και τα αδιέξοδά της.
4. «Περιπέτειες τής Αλίκης στη χώρα τών θαυμάτων»….πολυθέαμα-ακρόαμα βασισμένο στο μυθιστόρημα του Λιούις Κάρολ σε εκπληκτικά σύγχρονη μετάφραση (για παιδιά όλων των ηλικιών) από την Ποιήτρια Παυλίνα Παμπούδη και σε σκηνοθεσία της Γεωργίας Μαυραγάνη στο Ολύμπια, Δημοτικό Μουσικό Θέατρο «Μαρία Κάλλας» από το «Μικρό Εθνικό / Παιδική Σκηνή».
5. «ΜΑΡΙΚΑ ΜΕ ΕΙΠΑΝΕ- ΜΑΡΙΚΑ ΜΕ ΒΓΑΛΑΝΕ. Ιστορίες γυναικών του Λαϊκού Τραγουδιού» στο EmbassyTheater… σε κείμενα Οδυσσέα Ιωάννου, μουσική σύνθεση & ενορχήστρωση του Γιώργου Ανδρέου και σκηνοθεσία του καλλιτεχνικού διευθυντή του ΚΘΒΕ Αριστούχου Διδάκτορα Θεατρολογίας Αστέρη Πελτέκη.
*********************************
- Στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, 13-16/11/2025 «Ο τύραννος και η κόρη. Το τέλος τής παιδικής ηλικίας» (Ιλαροτραγωδία στα σύνορα τού Παραμυθιού) σε κείμενο και σκηνοθεσία τού ίδιου τού πολυβραβευμένου δραματικού ποιητή Χριστόφορου Χριστοφή με χορογραφίες τής πρωτοπόρου διεθνώς καταξιωμένης Έρσης Πήττα.
Στο άκρως πρωτότυπο κι ενδιαφέρον αυτό δραματικό έργο τού πολυβραβευμένου Ποιητή Χριστόφορου Χριστοφή πρωταγωνιστούν και συναντώνται στον άχρονο χώρο τής σκηνικής πραγμάτωσης ιδιοφυών οραμάτων οι: Ιωσήφ Στάλιν (τότε απόλυτος αρχηγός και κυρίαρχος τής Σοβιετικής Ένωσης, από το 1922 έως το 1953), η κόρη του Σβετλάνα, ο γιος του Βασίλι, ο Ίλια Έρενμπουργκ (γνωστός συγγραφέας, από τους τυχερούς, από τους προνομιούχους τής ταραγμένης εκείνης εποχής), η Λιόλκα (αινιγματική ύπαρξη στα όρια τού ψυχοπαθολογικού).
Καλόν είναι να προσέξουμε εδώ την ονειρική διάσταση, τα σύμβολα που αντλεί ο Δραματικός Ποιητής Χριστόφορος Χριστοφής από το Συλλογικό Φαντασιακό και τα τοποθετεί σε έναν απόλυτα μαγικό κόσμο, όπου το περιβάλλον είναι προβολή τού εσωτερικού κόσμου των δρώντων προσώπων και ο εξωτερικός κόσμος διαθλάται μέσα τους μέσα από πολύπλοκα, πολύχρωμα, αποσπασματικά και θραυσμένα κρύσταλλα Συνείδησης που υπερβαίνει το ατομικό.
Ο ιδιοφυέστατος συγγραφέας Χριστόφορος Χριστοφής επισημαίνει: «Οι ηλικίες των γυναικών καλό να είναι άχρονες». Αυτή η εξωκοσμική, υπερτοπική και υπερχρονική διάσταση προσδίδει στο θεατρικό αυτό κείμενο την υπερεθνική διαχρονικότητά του.
Ενδεικτικά είναι τα ονόματα ιστορικών προσώπων που απλώς ακούγονται, δίχως να εμφανίζονται τα ίδια: ΌσιπΜαντελστάμ (ποιητής που βρήκε τραγικό τέλος), Τρότσκι, Παστερνάκ, Σοστακόβιτς, Αχμάτοβα, Χρουτσόφ κ.ά.
Αυτά δημιουργούν και το αόρατο δίχτυ που ως «νέφος» συνέχει και συγκρατεί το αφήγημα τών άλλων.
Κάτω όμως από τα τεκταινόμενα υποφώσκει το πέλαγος τής πολύχρονης Πνευματικής Περιπέτειας τού Ανθρώπου στον πλανήτη Γαία.
Μεταξύ μαγικού ρεαλισμού και ποιητικού θεάτρου υψηλών προδιαγραφών εκτείνεται η σκηνική αυτή πραγμάτωση σε ευτυχή διδασκαλία από τον ίδιο τον συγγραφέα, τον εμπνευσμένο, τον παγκόσμιο, τον διαχρονικό Χριστόφορο Χριστοφή.
Αξιοσημείωτος ο συνδυασμός κίνησης, λόγου, μουσικής, χάρη στην αγαστή σύμπνοια και την αρμονική τακτική συνεργασία τού συγγραφέα-σκηνοθέτη με την διεθνούς φήμης χορογράφο Έρση Πήττα, που κινείται μεταξύ ρομαντισμού, νεοκλασικισμού και μοντερνισμού.
Παράσταση που αποκρυσταλλώνει το χωροχρονικό συνεχές σε έναν πολύτιμο μετεωρίτη, ανεκτίμητο για τα πολιτιστικά μας πράγματα. Ο Σύγχρονος Πολιτισμός έχει τους εκφραστές του, διαπολιτισμικούς πρέσβεις σε όλη την υφήλιο, σε πραγματικό χρόνο. Είθε Ιδιωτικός Τομέας και Πολιτεία να αναγνωρίσουν και να ενισχύσουν δεόντως αυτή την ανιδιοτελή, πολυδιαστασιακή, ηρωική συνεισφορά.
************************
- «Να θυμηθώ να μη φάω» τής Στεύης Γ. Τσούτση. Μετά την αναγνωστική επιτυχία τού βιβλίου, μεταφέρθηκε στο Θέατρο Νους.
«Να θυμηθώ να μη φάω» τής Στεύης Γ. Τσούτση. Μια συμπεριληπτική παράσταση ανεκτικότητας, συμφιλίωσης, αποδοχής, αυτογνωσίας, αυτοβελτίωσης, για εμάς τους… ευτραφείς!!!!
Απολαυστική αυτοψυχαναλυτική ενδοσκοπική αλλά έξω καρδιά παράσταση στο Θέατρο Νους – CreativeSpace (Τροίας 34, πρώην Κινηματογράφος Ίλιον, για τους κάπως …ωριμασμένους).
Ο Πατέρας τού Στρίντμπεργκ πρωταγωνιστεί εδώ μετά θάνατον με απρόβλεπτα χιουμοριστικό μεσογειακώς μελοδραματικό τρόπο.
Ένα γυμναστήριο, οικογενειακή επιχείρηση, δοκιμάζεται ανάμεσα σε έναν άσωτο υιό με γραμμωμένους κοιλιακούς και μία χαριτωμενούλα κόρη με γραμμική τάση προς την λαιμαργία.
«Εσύ τρως συναισθήματα, παιδί μου!!!», την προειδοποιεί ο καθρέφτης της, που πήρε σάρκα και οστά, απέκτησε φωνή (υπέροχα υλοποιημένο εύρημα) κι αποφάσισε να βάλει τα περισσευούμενα «μαξιλαράκια» στην εφεδρεία).
Εκπληκτικές οι τρεις ηθοποιοί (σε …τέσσερις ρόλους).
Παίζουν σπαρταριστά σοβαρά οι: Ευγενία Σούκη, Νάντια Γερμενή, Βασιλική Τζουάνη.
Σκηνοθεσία: Γιάννης Μπακογεώργος.
Κείμενο: ΣτεύηΤσούτση (από το ομότιτλο βιβλίο των εκδόσεων Νίκας).
Καλλιτεχνική Επιμέλεια: Κρίτωνας Ζαχαριάδης.
Βοηθός Σκηνοθέτη: Γιάννης Τσίγκος.
Ειδική Συμμετοχή: Αντρέας Ιωάννου.
Φωτογραφία: Παντελής Συμεωνίδης.
GraphicDesign: Βέρα Χρυσίδη.
Προσωπικά, ως εκ γενετής φαγανούλης και με κληρονομικό …θηριοειδή (τουτέστιν ελάχιστες καύσεις) σπαρτάρισα στο γέλιο με τα επί σκηνής κι επί σελίδας ευπωλήτου βιβλίου τεκταινόμενα. Ειδικά στη σκηνή που η γονατισμένη γεματούλα παραπονιέται φωναχτά στην παρτεναίρ της: «Άντε να σηκωθούμε τώρα, γιατί πιάστηκε η γάμπα μου».
«Μαγνήσιο, μαγνήσιο!!!», ήθελα να εκφωνήσω, αλλά δεν το έπραξα, ένεκα η κριτική σοβαρότης…
Όμως σε παρόμοιες περιπτώσεις, με κράμπες και τέτοια – καταλαβαίνετε – ή πέφτω μέσα στο βαρέλι με τη φέτα ή τρώγω τις σάπιες μπανάνες δυο-δυο ή τις αλευρώνω και τις κάνω «Banana–rigns» στο τηγάνι με ένα λίτρο λάδι Καλαμών…
Αυτά…
Το τέλος είναι μπρεχτικό, αποστασιοποιημένο και η σπαρταριστή αυτή παράσταση κλείνει με επίκαιρα μηνύματα άκρως συμπεριληπτικά, αντιρατσιστικά και κατά τής παντοιομόρφου κακοποιήσεως γενικώς… είτε πρόκειται για σχολική bullying είτε για εργασιακή παρενόχληση (mobbing) είτε για έμφυλη βία είτε για πατρική-μητρική-γονεϊκήπαραβατική-επεμβατική αυταρχικότητα… Πήξαμε πια στους κακο-ποιητές (που ενίοτε και την ποίηση ακόμα παρά-βιάζουν!!!). Καιρός είναι να κάνουμε δημόσια την αυτοκριτική, την ομαδική ψυχοθεραπεία μας, τη συλλογική αποτοξίνωσή μας από τα φαντάσματα τού παρελθόντος προκειμένου να ανατείλει η καινούργια Αναγέννηση με την βοήθεια τής Τεχνολογίας (και στον χώρο τής ευζωίας – ειδικά στον χώρο τής υγιεινής διατροφής).
Κάθε ψυχαναγκασμός είναι σκλαβιά, κάθε ιδεοληψία βάσανο.
Καιρός να απολαύσουμε τη χαρά τής ζωής, συμφιλιωμένοι με τον εαυτό μας (κι ως εκ τούτου …με τους άλλους!!!).
Αυτά είναι τα μηνύματα αυτής τής ευφρόσυνης παράστασης που πρέπει να δούμε όλες/όλοι/όλα, ειδικά όσοι αισθανόμαστε ότι διανύουμε την αιώνια νεότητα, ειδικότερα οι έφηβοι (και οι γονείς των βεβαίως).
Παράσταση και βιβλίο ψυχωφελή, κοινωφελή, υποδειγματικού ύφους και ήθους.
Η Στεύη Γ. Τσούτση επιτελεί κοινωνικό έργο γράφοντας κι επιμελούμενη τα γραπτά άλλων, ενόσω είναι διπλωματούχος μηχανικός τού Ε.Μ.Π. Αυτό θα πει ψυχική γενναιοδωρία και άπλα μυαλού, γενικώς.
Ανακαλύψτε την επειγόντως. Έτσι, με ένα εισιτήριο θεάτρου ή με το αντίτιμο ενός αντιτύπου από τα καλογραμμένα βιβλία της γλιτώνετε τεράστια ποσά …από τους γιατρούς.
Όπως βλέπετε, η ευφρόσυνη ευθυμία είναι ευπρόσδεκτη και κολλητική, ακόμα και στον δομημένο κριτικό Λόγο. Λέμε τώρα…
************************
- Frank Mc Guinness «Ευγένιος» στο Θέατρο Σημείο σε μετάφραση-σκηνοθεσία: Γιώργου Καραμίχου. Μια εξαιρετικά ποιητική παράσταση για την ψυχανάλυση και τα αδιέξοδά της.
Σκέφτομαι συχνά πως οι Ιρλανδοί αφηγηματάδες [νεολογισμός] προσομοιάζουν με τους μεσογειακούς τροβαδούρους κι εκείνοι με τη σειρά τους με τους παραδοσιακούς παραμυθάδες τής Ανατολής, γιατί:
Α. Έχουν το μελόδραμα στην βαθιά προοπτική τους,
Β. Το «υπό-κείμενο» βρίθει ρυθμών-χυμών διονυσιακών,
Γ. Η βακχεία πάντα βρίσκει τρόπο να αποκατασταθεί με απολλώνιο τρόπο. Το ά-Λογο εξισορροπείται από το Λογι(στι)κό…
Μελετώντας προσεκτικά κάτω από τις λέξεις, στο λεγόμενο “Subtext/Sous–Texte” εκπλήσσομαι συχνά ανακαλύπτοντας «κατακόμβες» στον δια-πολιτισμικό «υδροφόρο ορίζοντα» τής Ανθρωπότητας, εκεί όπου οι διαφορετικές, πολύχρωμες χωροχρονικές «τοπικής» εκτάσεως κουλτούρες μοιάζουν με υπόγεια ποταμάκια που διαπιδύουν σε μια τεράστια θάλασσα, αόρατη στους κοινούς ανθρώπινους οφθαλμούς.
Έτσι στο καλλιεπέστατο αυτό και τέλεια μεταφρασμένο, άριστα επιμελημένο βιβλίο, η Ψυχανάλυση, η Νέμεσις, η Αδράστεια-Ανάγκη, η Θέμις, αλλά και η Δικαιοσύνη στήνουν μία αρχετυπική προσομοίωση Δίκης σε ετήσια βάση, κάθε χρόνο, στα δια παντός διακοπέντα «γενέθλια» τού αυτοκτονημένου. Γιατί ουδείς είναι – κατά την ταπεινή μου γνώμη, πάντα – αυτοκτονών (δεν υπάρχει αυτή η μετοχή στην ενεργητική φωνή – μήτε καν στη μέση)… «Ποιος τυφλός δεν θέλει το φως του»;
Ιδιαίτερα πολυεπίπεδο κείμενο που αξιοποιεί όλες τις αφηγηματικές τεχνικές προκειμένου να διευκολύνει την κατάδυση τού επαρκούς θεατού στο Συλλογικό Ασυνείδητο μέσα από τις δραματικές συγκρούσεις ατομικοτήτων που λειτουργούν συνεκδοχικώς ως μάρτυρες στο διαχρονικό δικαστήριο τής διηνεκούς συγκρούσεως των εγώ με το εμείς στο πλαίσιο της κοινωνικής σύμβασης και της ουσιαστικής συμβίωσης στο κύτταρο τής οικογένειας, μιας οικογένειας, κάποιας κυτταρικής οντότητας…
Το «εγρηγορός» είναι αρκετά δυνατό και ενισχύεται με την πάροδο τού χρόνου, καθώς αποκτά δική του υπόσταση και ελέγχει τις ατομικές συνειδητότητες επηρεάζοντας τους ψυχισμούς, καθορίζοντας τις συναισθηματικές διακυμάνσεις τους.
Τελικά, πέρα από το όποιο «δράμα» ελλοχεύει μια ανθρώπινη λύση, χάρη στην ενσυναίσθηση, στην συν-χώρεση, στην επιείκεια, στην αγάπη τού εαυτού (ικανή και αναγκαία συνθήκη για την αγάπη τού πλησίον).
Από αυτή την άποψη πρόκειται για μια διδακτική παραβολή, αρκετά σκληρή λόγω τής αναγκαστικής διαχειρίσεως ενός ακραίου θέματος.
Το πολιτισμικό χαρακτηριστικό όμως παραμένει: η έλλειψη «παιδείας Θανάτου» στον σύγχρονο καταναλωτικό και καταναλώσιμο, υλιστικό, βιαστικό Δυτικό Πολιτισμός τής κατά Χ. Μαρκούζε «Κοινωνίας τής Αφθονίας».
Η αυτοκτονία ενός νεαρού πυροδοτεί διάφορες μελοδραματικές οικογενειακές εκρήξεις που θα ήταν άκρως παράλογες σε άλλα πολιτισμικά συμφραζόμενα. Ας πούμε όταν βρέθηκα στο Μεξικό σε κάτι ανάλογο των δικών μας μνημοσύνων ή ψυχοσαββάτων θαύμασα τη συμφιλίωση εκείνων των φτωχών, απλών, ανεπιτήδευτων λαϊκών ανθρώπων με το μυστήριο τής ζωής που εμπεριέχει τον θάνατο, όπως ο καρπός το σπόρο του. Τόσο απλά…
Λυπάμαι για την κατάντια τού πολιτισμού μας. Οφείλω όμως να ομολογήσω ότι αυτό το άριστα μεταφρασμένο δραματικό κείμενο είτε είναι εμπνευσμένο είτε βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα (αυτό δεν το ξέρουμε και δεν πρέπει να μας ενδιαφέρει ως επαρκείς αναγνώστες – το αισθητικό αποτέλεσμα και το νοητικό αποτύπωμα μετράει) οδήγησε σε μια εκπληκτική παράσταση με ρυθμό, με τέλειες ερμηνείες, με υποδηλωτικά σκηνικά, με μυστικιστικούς φωτισμούς και αφήνει ένα άκρως επαναληπτικό μετείκασμα για μελλοντικές συνδημιουργικές επεξεργασίες – ακόμα και για δευτερογενείς εμπνεύσεις…
Ένα πολύπτυχο, πολυεπίπεδο κείμενο, που αξίζει να διαβάζεται, να μελετάται με ανοιχτό μυαλό, να διερευνάται με διεσταλμένη καρδιά και κόρες οφθαλμών, να ανεβαίνει (όπως τώρα στην εμβληματική, ανατριχιαστική, αναστατωτική (και… αναστάσιμη) παράσταση στο Θέατρο Σημείο, σε σκηνοθεσία τού ίδιου τού μεταφραστή και με μια πλειάδα αρίστων διονυσιακών τεχνιτών, που δεν χρειάζονται διαπιστευτήρια. Αυτή η προσομοιωσική [νεολογισμός, από το δοκιμασμένο «προσομοιωτική»] παράσταση συνιστάται να βλέπεται πολλές φορές, με αποστασιοποίηση ή χωρίς… και να ταξιδέψει απανταχού, όπου υπάρχουν ακόμη ανήσυχοι άνθρωποι. Ούτως ή άλλως ο «επαρκής αναγνώστης», θεατής ενός ιδιαίτερα εσωτερικού, διϋποκειμενικούΙδεοθεάτρου, αυτός/αυτή/αυτό το νοήμον όν, ως συνδημιουργός βγαίνει ωφελημένος.
************************************
- «Περιπέτειες τής Αλίκης στη χώρα τών θαυμάτων»
….πολυθέαμα-ακρόαμα βασισμένο στο μυθιστόρημα του Λιούις Κάρολ σε εκπληκτικά σύγχρονη μετάφραση (για παιδιά όλων των ηλικιών) από την Ποιήτρια Παυλίνα Παμπούδη και σε σκηνοθεσία της Γεωργίας Μαυραγάνη στο Ολύμπια, Δημοτικό Μουσικό Θέατρο «Μαρία Κάλλας» από το «Μικρό Εθνικό / Παιδική Σκηνή».
Σε ονειρική ατμόσφαιρα τσίρκου (ή σε ατμόσφαιρα ονειρικού τσίρκου), μικροί και μεγάλοι θεατές ξεφαντώνουν με τους ευφρόσυνους πρωταγωνιστές αυτής τής άκρως καινοτόμου και διαφορετικής παραστάσεως ενός έργου τόσο κλασικού, πασιγνώστου θα έλεγα, που μόνον μία εμπνευσμένη του απόδοση στην εύπλαστη ελληνική γλώσσα από μια Ποιήτρια διεθνούς βεληνεκούς, όπως είναι η σεμνή και ταπεινοτάτη Παυλίνα Παμπούδη, θα μπορούσε να του προσδώσει έναν καινοφανή αέρα μετανεωτερικής ελευθερίας και γενικευμένης ευωχίας…
Συμβολισμοί σε διαδοχικές κειμενικές (και διακειμενικές) υποστρώσεις έρχονται να συμπληρώσουν τα όποια κενά τής Συλλογικής Συνειδητότητας στην κρίσιμη μετάβαση προς μία νέα πολιτισμική φάση τού Παγκόσμιου Πολιτισμού.
Η Αλίκη είναι το σύμβολο τής παλιμπαιδίζουσας αθωότητας, είναι η διαρκής ανάγκη τού εξελισσόμενου ανθρώπου να χωρέσει στα ρούχα του και στις κοινωνικές ανάγκες των ρόλων που καλείται, επιλέγει ή επιμένει να υποδυθεί.
Η ενσυναίσθηση (το να μπαίνεις «στα παπούτσια τού Άλλου») δεν είναι αρκετή στα χρόνια τής ραγδαίας τεχνολογικής αναπτύξεως που η αυτοβελτίωση επιβάλλει τάχιστους ρυθμούς αυτοκριτικής αυτογνωσίας. Αλλάζει τόσο γρήγορα το περιβάλλον (τα περιβάλλοντα, ανάλογα με τους κβαντικούς θεατές) που ο Σχετικισμός έχει οδηγήσει σε ακραία ατομοκεντρικά πρότυπα.
Έτσι, είναι επιτακτική ανάγκη να ξαναδιαβάσουμε τα τελευταία διαχρονικά κείμενα τής «Κλασικής (Εικονογραφημένης, εν πολλοίς κι ως επί το πλείστον) Λογοτεχνίας έχοντας ως μέτρα και σταθμά τον Άνθρωπο και το πλούσιο μέσα στους αιώνες υποσυνείδητό του. Από εκεί αναδύονται τα περίεργα μεγεθυμένα (ή σμικρυμένα, ανάλογα) όντα που πυροδοτούν τους μυητικούς εφιάλτες τής Αλίκης στην παραμυθένια «Χώρα των Θαυμάτων». Γιατί περί αυτού πρόκειται: μια τελετή ενηλικίωσης είναι το περίπλοκο αυτό έργο με τις καρναβαλικές μεταμορφώσεις, που υποκρύπτουν πανάρχαια γονιμολατρικά δρώμενα, εξοικείωση με τα συμπαντικά μεγέθη, με τα μυστήρια τής ζωής και τού Θανάτου.
Αυτή η μεγέθυνση ή η σμίκρυνση δείχνουν το άγχος τού εγώ (των εγώ) απέναντι στο Εμείς.
Η αγωνία αλλοτρίωσης τού εφήβου που αρνείται να ενηλικιωθεί εξαπλώνεται τώρα πλέον σε διάφορα ηλικιακά στρώματα και σε μερικές προνομιούχες κουλτούρες αγγίζει σχεδόν τα γεράματα, δεδομένης τής ολοένα αυξανομένης διαστολής τού ελεύθερου χρόνου, στον Δυτικό (τουλάχιστον) Πολιτισμό μας.
Ως εκ τούτου, χρειαζόταν μια καινούργια μετάφραση τού διαδοχικώς αφομοιωμένου (μέσα στις επάλληλες δεκαετίες) πολυεπιπέδου και πολυσημάντου κειμένου. Και η μεγάλη μας Ποιήτρια Παυλίνα Παμπούδη επέτυχε έναν ερμηνευτικό άθλο: επικαιροποίησε το πεπερασμένο κι εν πολλοίς ξεπερασμένο αυτό αφήγημα προσδίδοντάς του κβαντομηχανικές προοπτικές, που δεν συμπεριλαμβάνονταν – υποθέτω – στις αρχικές συγγραφικές προθέσεις, οι οποίες έχουν υπερβληθεί πλέον εν τοις πράγμασιν.
Η αιωνιότητα – είτε είναι εμπρόθετη είτε όχι – καθορίζεται από τον Πανδαμάτορα Χρόνο, αδέκαστο Κριτή όλων των αδεσπότων οντοτήτων που ζητούν δικαίωση. Σαν τα συμπαθέστατα όντα αυτού τού παραμυθιού, που αναζήτησαν και βρήκαν – ευτύχηχαν να βρουν – τόσο συγγραφέα όσο και αναδημιουργό μεταφραστή που επέτρεψε στη σκηνοθέτιδα Γεωργία Μαυραγάνη να στήσει ένα θεατρικό ξεφάντωμα από τα λίγα επιτυχημένα για όλες ανεξαιρέτως τις ηλικίες.
Παράσταση που τιμάει το Εθνικό μας Θέατρο και όχι μόνον, αλλά και όλους τους νουνεχείς συντελεστές, που συνεργάστηκαν αρμονικότατα στην υπηρεσία ενός κοινωφελούς πανανθρώπινου οράματος για έναν ειρηνικό, παραδείσιο, ονειρικώς ποιητικό κόσμο.
************************************
+ 1. «ΜΑΡΙΚΑ ΜΕ ΕΙΠΑΝΕ- ΜΑΡΙΚΑ ΜΕ ΒΓΑΛΑΝΕ. Ιστορίες γυναικών του Λαϊκού Τραγουδιού» στο EmbassyTheater…
… σε κείμενα Οδυσσέα Ιωάννου, μουσική σύνθεση & ενορχήστρωση του Γιώργου Ανδρέου και σκηνοθεσία του καλλιτεχνικού διευθυντή του ΚΘΒΕ Αριστούχου Διδάκτορα Θεατρολογίας Αστέρη Πελτέκη.
Αριστοτεχνικός συνδυασμός μακραίωνης Παράδοσης και μεταμοντέρνας ποιητικής μαγείας σε ένα θέαμα-ακρόαμα τόσο συνεκτικό που είναι ευπρόσδεκτο από όλες τις διαστρωματώσεις τού φιλοθεάμονος-φιλότεχνου «αναγνωστικού» κοινού.
Μαγικός ρεαλισμός, ταπεινότητα στην προσέγγιση αυτών των θρύλων, αφηγηματική σεμνότητα.
Εκείνες οι μεγάλες φωνές, οι μεγάλες Κυρίες, οι ηρωϊκές αντρογυναίκες τού ρεμπέτικου και τού λαϊκού τραγουδιού, αυτοπυρπολούνταν πάνω στη σκηνή σε κάθε φώνημα, σε κάθε συλλαβή… Ανάμεσα στις νότες ποιούσαν ήθος. Λειτουργούσαν ως διονυσιακοί τεχνίτες τραγουδώντας τους αντρικούς πόθους για μαργιόλικα θηλυκά ενόσω εκείνες ήταν γυναίκες!!! Έκαναν δηλαδή ακριβώς το αντίστροφο από τους αρχαίους υποκριτές και τους σαιξπηρικούς πλανόδιους ηθοποιούς στον «Άμλετ»: εκεί οι άντρες υποδύονταν τους ασίγαστους πόθους των γυναικών για τα αρσενικά κι επιδίδονταν σε παρενδυτικά παιχνίδια μεταξύ φύλλων (όταν οι άντρες ηθοποιοί που υποδύονταν γυναικείους ρόλους μεταμφιέζονταν σε άντρες, ως ένα άκρως ελκυστικό και διεγερτικό «θέατρο εν θεάτρω»).
Σήμερα που προσκρούσαμε στο διαπολιτισμικό τείχος τής παγκοσμιοποιημένης ψηφιακής επί-κοινωνίας ξαναγυρνάμε πίσω στην παράδοση προκειμένου να βρούμε την προσωδία τής φυσικής ανάσας μας, να επανασυνδεθούμε αποτελεσματικά με τα ανθρωπιστικά ιδεώδη τού ελληνοκεντρικού πολιτισμού μας, να τραγουδήσουμε τους πόνους μας και να μην χαθούμε μέσα στο τραύμα μας (ατομικό και συλλογικό).
Εκείνες οι μυθικές γυναίκες έφτυναν την ψυχή τους στη σκηνή, όπως κι αν λέγονταν. Τα ονόματα λειτουργούσαν ως μάσκες (συχνά καλλιτεχνικά ψευδώνυμα) ως κοινωνικές ασπίδες απέναντι στην υποκρισία και στην περιθωριοποίηση. Εκείνες όμως, χαροκαμμένες, πρόσφυγες, εξόριστες από την ίδια τους την οικογένεια, χωρίς σπίτι, έφτιαχναν την πατρίδα τους ως κέλυφος, ως καβούκι χελώνας και την κουβαλούσαν μαζί τους…
Ηρωικές μορφές σε δύσκολες, μεταιχμιακές, εμπόλεμες, εμφύλιες, σκληρές κι ανελέητες εποχές.
Πώς να μην θαυμάσεις την απλότητα τού μεγαλείου τους έτσι όπως αποδόθηκαν ιδανικά, συνεκδοχικά μέσα από τρεις σύγχρονες τραγουδίστριες-ηθοποιούς, που μας καθήλωσαν με την τελετουργική αυστηρότητα τής ενορχηστρωμένης ερμηνείας τους;
Υποδειγματικοί, συγκινητικοί Συντελεστές:
Θεατρικό κείμενο: Οδυσσέας Ιωάννου.
Σκηνοθεσία: Δρ Αστέριος Πελτέκης.
Πρωτότυπη μουσική & ενορχήστρωση: Γιώργος Ανδρέου.
Στίχοι τραγουδιών: Γιώργος Ανδρέου – Οδυσσέας Ιωάννου.
Κοστούμια: Νίκος Χαρλαύτης.
Videoart: Βασίλης Κουντούρης.
Βοηθός σκηνοθέτη: Ευθύμιος Παππάς.
Φωτογραφίες: Γιώργος Καλφαμανώλης.
Ερμηνεύουν μοναδικά: Γιώτα Νέγκα, ΚορίναΛεγάκη.
Αφηγήτρια: Νικολέτα Καρρά, που τραγουδάει κιόλας με ευθυτενή παρρησία και υπέροχη θεατρικότατη κορμοστασιά.
Μουσικοί επι σκηνής : Τραϊανός Αλμπανούδης (κοντραμπάσο), Βαγγέλης Καλαμάρας (τυμπανα), ΠαύλοςΠαφρανίδης (μπουζούκι), Στέργιος Γαργάλας (βιολί), Σπύρος Χατζηκωνσταντίνου (κιθάρες) και Γιώργος Ανδρέου(πιάνο)
Από τις πλέον αυθεντικά καλαίσθητες εορταστικές οπτικοακουστικές παραγωγές που μπορείτε να απολαύσετε ανενδοίαστα κι ανένοχα αυτές τις γιορτές. Γιατί το λαϊκό είναι διαπερατό και επιδραστικό ταυτόχρονα.
Η μετανεωτερική διαπίδυση μεταξύ των ειδών λογοτεχνικής και καλλιτεχνικής έκφρασης επιτρέπει τολμηρές αφηγηματικές συνθέσεις όπως η απόλυτα επιτυχημένη μυθοπλαστική φωνοτεχνία αυτής τής αλησμόνητης συλλογικής έκφρασης υπαρξιακής χαρμολύπης. Το αναπότρεπτο μετατρέπεται σε ηδύποτο μέσα από την «αισιοδοξία τής ανάμνησης», όπως θα έλεγε ο αείμνηστος Ακαδημαϊκός Ευάγγελος Παπανούτσος στην «Ψυχολογία» του.
Εδώ συναιρούνται αρμονικά το απολλώνιο και το διονυσιακό στοιχείο.
Αξιομνημόνευτος άθλος!!!
