Στις 31 του μηνός
Στις 31 του μηνός θα βρέξει αστέρια ο ουρανός
και ‘γω κουράγιο δε θα ‘χω
ούτε το τηλέφωνο να βαστάξω
για ν’ ακούσω τους λαμπρούς ήχους του ενθουσιασμού σου.
Στις 31 του μηνός θα μου ‘χουν περισσέψει κάτι ψιλά
ίσα-ίσα να βγάλω εισιτήριο για το φεγγάρι·
εκεί όπου κάτι τύποι σαν και ‘μένα
άκουσα ότι θεραπεύονται απ’ την ακατάσχετη ψυχορραγία.
Στις 31 του μηνός θα ‘ναι γαλάζιος ο ουρανός
και ‘γω θα βγάλω στην ξέγνοιαστη εξοχή το ζώο που
κουβαλώ μέσα μου.
Θα κατουρήσω παντού, θα κυλιστώ, θα λιαστώ,
θα γλείψω τ’ αχαμνά μου,
θα δείξω ευγνωμοσύνη χαρωπά κουνώντας την ουρά μου·
θα δείξω και τα δόντια μου
σ’ όποιο σύννεφο τολμήσει να σκεπάσει το γαλάζιο τ’ ουρανού,
σ’ όποια φυλλωσιά εμποδίσει τις αχτίδες του ήλιου
να βυθιστούν στα μάτια μου.
Στις 31 του μηνός θα μου ‘χουν μπει ψύλλοι στ’ αυτιά
που υποψίες θα μου ψιθυρίσουν
ότι κάπου η θάλασσα κι ο έρωτας στερεύουν,
κάπου το άγριο χορτάρι σε φασκιώνει σα μωρό,
κάπου ο αέρας διεισδύει απ’ τις χαραμάδες του ραγισμένου εαυτού
και σε χαϊδεύει σε σημεία δυσπρόσιτα και σπάνια·
ότι κάπου ο ήλιος σε κοιμίζει, σε καίει και σε εξαϋλώνει·
ότι κάπου μια αρρώστια πλανιέται
θερίζοντας ό,τι φοβάσαι ν’ αποτελειώσεις.
Στις 31 του μηνός θα ‘ρθει ο καιρός να οργώσω το σύμπαν
μ’ εκείνο το αλέτρι που βρήκα στην άθικτη αποθήκη του προπάππου μου
και να σπείρω παντού τα δώρα του Θεσσαλικού κάμπου.
Θα ‘ρθει ο καιρός να πω και ‘γω ιστορίες κάτω απ’ την κερασιά,
καθισμένος πάνω σε μια μπάλα από άχυρο,
μ’ έναν ελαφρύ ιδρώτα να κυλάει στο πρόσωπο σα μοσχοβολιστό ρετσίνι,
με τους μεγάλους να κρέμονται απ’ τα χείλη μου
και τα παιδιά σκαρφαλωμένα στα κλαδό-μαλλιά μου.
Θα ‘ρθει ο καιρός να ξεπληρώσω τα επίγεια χρέη μου
στους καθημερινούς μικροδιαβόλους της διπλανής πόρτας
κι ύστερα να περπατήσω στην αστρική οδό της αμνησίας.
Στις 31 του μηνός θα σε περιμένω με ανυπομονησία
να κάνουμε τον γνωστό αμίλητο περίπατό μας
κι ύστερα ξανά να χωριστούμε δίχως επιστροφή.
Αρχαία Τέχνη
Αρχαία Τέχνη της επεξεργασίας του ξύλου,
παλάτια από χρυσό,
ανέγγιχτα απ’ το ανθρώπινο βλέμμα τοπία,
δροσερή συνουσία σε σταθμό τρένου
-και όλ’ αυτά σα χρώμα νεογέννητου φύλλου.
Προηγμένης τεχνολογίας αεροσκάφη,
ψητά Αγραφιώτικα λουκάνικα,
προϊστορικά αγγεία με ψηφιακές αναπαραστάσεις κτηνοβασιών.
Δυο ελάφια πίνουν τον καφέ τους πάνω σ’ ένα μελανό σύννεφο,
ενώ από κάτω τους κείτεται ξαναμμένος ο κατάφυτος Θεσσαλικός κάμπος.
Θέλω να μιλήσω για όλα!
Θέλω να εφεύρω το τέταρτο πρόσωπο του λόγου
και την πιο θεαματική πτώση του ουσιαστικού.
Θέλω να παρασυρθώ απ’ του ωκεανού τα κύματα
και να φτάσω ως την Παγωμένη Γη.
Εκεί… θα βρω μελωδίες από χάλκινα πνευστά
και μπαλαρίνες να κινούνται με πρόστυχη ευελιξία.
Εκεί θα βρω Εκείνη, που παράτησε το σύμπαν της και δραπετεύει…
και φτάνει μακριά, σε οάσεις από λιβάδια γεμάτα πάχνη.
Ακρωτηριασμένοι δρόμοι
και αμφίσημες εικόνες διχάζουν τα ανήσυχα μάτια της.
Εκεί τα παραμύθια δεν είναι για παιδιά….
γιατί εκεί κατασκευάζονται τα παραμύθια, σε μια κοινή μήτρα,
μέσα σε αχανή εργοστάσια, με μακάβρια υλικά και τρομακτικά εργαλεία.
Εκεί… θα βρω πρόσωπα πρωτόγνωρης μορφής
που δε συνηθίζονται εύκολα.
Εκεί θα βρω και τους παλιούς μου φίλους
που χρόνια έλειπαν κι ήταν σαν να μην υπάρχουν.
Εκεί θα βρω ανελέητα γλέντια…
φτάνει να μάθω τη δομή της διασκέδασης
κι ύστερα να την γκρεμίσω και να την κάνω Τέχνη
αναζητώντας την πρωτόπλαστη ανάγκη, πρόθεση, τεχνική, εντύπωση και ερμηνεία.
Δεν μπορώ να στο εξηγήσω καλύτερα…
Μόνο στην πρωτόλεια Αρχαία Τέχνη μπορείς να βρεις θραύσματα απαντήσεων,
άλλοτε σε υλική μορφή απολιθωμένης συμπιεσμένης γνώσης,
άλλοτε σε ηχητική μορφή θροΐσματος μιας συμπαντικής ειρωνικής υπόνοιας
και άλλοτε σε μορφή δυσπρόσληπτων ενεργειακών δονήσεων
που κραυγάζουν σημάδια μιας κωδικοποιημένης προφητείας.
