H θεατρική απόδοση κλειστοφοβικών έργων που έχουν σημειώσει τεράστια επιτυχία στον κινηματογράφο (ενδεικτικά: 12 ένορκοι, ο κύκλος των χαμένων ποιητών) παρουσιάζει συχνά ενδιαφέρον, δεδομένου ότι, όπως και να το κάνουμε, η ζωντανή ερμηνεία έχει χάρες που μοιραία χάνονται στο πανί. Στο θέατρο “Άνεσις” ανεβαίνει φέτος η Misery του θρυλικού Stephen King, με πρωταγωνιστές τον Αναστάσιο Ροϊλό και την Φιλαρέτη Κομνηνού.
Γράφω από το μετερίζι του θεατή, σε καμία περίπτωση του ειδικού, ευρισκόμενος στην ευχάριστη θέση να προτείνω την παράσταση σε όλους όσοι αγαπούν το θέατρο, αφού θα γίνουν μάρτυρες δύο δυνατών ερμηνειών, ενός ζευγαριού που δρα επί σκηνής με άφθονη χημεία.
Επειδή, όμως, δεν συμμερίζομαι την άποψη ότι τα κριτικά κείμενα πρέπει υποχρεωτικώς να κολακεύουν, αλλά είναι υποχρέωσή τους να αποπειρώνται και τον προβληματισμό, ακολούθως καταγράφω μερικές σκέψεις που στριφογύρισαν στο μυαλό μου κατά την θέαση της παράστασης.
Εν πρώτοις, θεωρώ ότι το κωμικό στοιχείο που εμπροθέτως επιδιώκεται, όχι ευτυχώς ως κυρίαρχο, αλλά ως συστατικό των τεκταινομένων, αδυνατίζει την υποβλητική ατμόσφαιρα του έργου, δίχως να προσφέρει κάποια αναγκαία αποφόρτιση. Το είδος του τρόμου (fantasy κατά τον αείμνηστο Peter Cushing) αντιλαμβάνομαι ότι πολλοί βιώνουν ως κάποια ενοχική, δευτέρας διαλογής απόλαυση, αλλά υπάρχουν κι εκείνοι που το απολαμβάνουν ως αυτό που είναι, αυθορμήτως και οργανικά απορρίπτοντας προσμίξεις που μπορούν να το νοθεύσουν, να το γελοιοποιήσουν ή να το μεταλλάξουν. It is no laughing matter, όπως έλεγε ο Gary Oldman στον αξέχαστο Δράκουλα του Francis Ford Coppola.
Στη θεατρική διασκευή, αλλά και στην ερμηνεία της κυρίας Κομνηνού, απουσιάζει η λατρεία της Annie Wilks για τον Paul Seldon, νευραλγικής σημασίας φόντο τόσο στο βιβλίο όσο και στην κινηματογραφική του απόδοση. Eίναι άλλο πράγμα ο βασανισμός της παράνοιας, και άλλο ο βασανισμός της λατρείας. Οι εκφράσεις θαυμασμού και αφοσίωσης, το λάγνο βλέμμα της ερωτευμένης τρελής, δε θα έπρεπε να απουσιάζει.
Η Annie Wilks της κυρίας Κομνηνού είναι περισσότερο μια εγκληματική φύση με αυτιστική συμπεριφορά, παρά μια παρανοϊκή γυναίκα που για λόγους συγκυριακούς κατάφερε να αιχμαλωτίσει το είδωλό της, γι’ αυτό και ελάχιστα δείχνει να απολαμβάνει την παρουσία του. H Αnnie Wilks της Kathy Bates ήταν διαφορετική. Ευτυχισμένη για το τρόπαιό της και δυστυχισμένη επειδή γνωρίζει πως δε θα καταφέρει να το έχει για πάντα.
Πέραν τούτων, τόσο η κ. Κομνηνού όσο και ο κ. Ροϊλός είναι άξιοι συγχαρητηρίων. Στο κοινό δεν πέρασε ούτε μια διεκπεραιωτική στιγμή. Το πάτημα αμφοτέρων ήταν γιομάτο πάθος και συναίσθημα.
