Η Αμερική προσπαθεί εδώ και δύο αιώνες να αφηγηθεί μια καλή ιστορία. Δεν είναι σίγουρο ότι τα καταφέρνει.
Ήρωας του Μέλβιλ είναι μια φάλαινα, του Χέμινγουεϊ ένας ξιφίας, δύο ζώα που πλέον απειλούνται με εξαφάνιση και επρόκειτο να μεταποιηθούν σε χρήσιμα προϊόντα.
Η αέναη πάλη του ανθρώπου ενάντια στην φύση είναι μία αυτονόητη αλήθεια. Και στη μία και στην άλλη περίπτωσηπρωταγωνιστές είναι δύο ψάρια που τραβούν τις κλωστές και κινούν τις ανθρώπινες μαριονέτες.
Δεν απαιτείται η παραμικρή αναφορά στην απουσία ηθικού ερείσματος ή πνευματικότητας στο κυνήγι άγριων ζώων σε μοντέρνους καιρούς. Ούτε ανάλυση της κοινωνικής συνθήκης του Νέου Κόσμου.
Οι δυο πρωταγωνιστές παλεύουν βουβοί να επιβιώσουν. Τρόπαια δεν υπάρχουν. Μένει να τα δούμε στον χώρο της σύγχρονης γεωπολιτικής; Πάντως οι μυθοπλασίες των ινδιάνων φαίνονται τουλάχιστον ανταγωνίσιμες με τη λογοτεχνική παραγωγή της Αμερικής.
Αλλά πρόκειται για μία ελάχιστη γνώμη, ας την πούμε εντύπωση, ίσως καν επίκαιρη.
