Μυστικός Δείπνος
Ο μυστικός μας δείπνος είχε προσκεκλημένους την Μαγδαληνή, τον Διόνυσο και την
Παναγία που κυοφορούσε την Αγάπη…
Κι εμείς θρέφαμε την πείνα μας μεθώντας με κάθε θνητό μας κύτταρο πριν φθαρεί στην ριπή
του χρόνου…
Την δίψα μας γιάτρευε το ζεστό μας αίμα που έσταζε σαν κερί που τρεμοπαίζει στην εκπνοή
των αναστεναγμών
Κι η ηδονή φύτρωνε σαν νυχτολούλουδο στα σκοτεινά σοκάκια μυρίζοντας άνοιξη…
Υπνωτισμένοι στη θαλπωρή αυτής της καλοθρεμμένης φωτιάς, απολαμβάναμε το ακράτισμα
κόντρα στον θάνατο
***
Χαραγμένες σανίδες
Η Απουσία συχνάζει κάτω από το ίδιο φανάρι
μιλά με σκιές εραστών που προσμένουν στο ίδιο παγκάκι
εκεί που οι υποσχέσεις διψούν να σβήσουν με ένα φιλί
σαν ποινικές υποθέσεις που έχουν διαγραφεί
Στις χαραγμένες σανίδες το αίμα στεγνώνει
τα πληρωμένα σ’ αγαπώ στοιβαγμένα σε υπόγεια γεμάτα με σκόνη
Κάτω από την κίτρινη λάμπα για τα αθώα μας λόγια θρηνώ
Μακάρι κάποιος να αγγίξει το θαύμα κι ας μην είμαι εγώ…
***
Διψασμένη
Ένας πόθος καρτερά, σαν καυτή άμμος, ένα κύμα για να σβήσει
Ένα βλέμμα να ζητά σαν επαίτης μια ματιά πριν βυθιστεί στη θλίψη
Μια σπίθα λαχταρά από του Άδη το καντήλι να θεριέψει
και η μανία να λυσσά μες στου αγέρα τη φούρια ό,τι βρει να ξεπαστρέψει
Του κορμιού της η ορμή με προσάναμμα την πείνα να θεριεύει
και η πληγή ν’ αναζητά, μες στης πλάνης τα φιλιά, ένα ψέμα για να γιάνει
Διψασμένη…
**
Σφιχτή ψυχή
Ιδρυματοποίηση
Αλήθεια ποιος ξέρει τι είναι ξόδεμα και τι η ευτυχία…
Τι είναι η απεραντοσύνη και τι είναι το κελί
αφού αν αφήσεις μια σφιχτή ψυχή στο άπειρο να φτερουγίσει
μες στου κελιού τη θαλπωρή θα τρέξει να κρυφτεί
**
Κύκνοι
Ήμασταν κάποτε κύκνοι, μια παραίσθηση για τα νιάτα που χάθηκαν
Χορεύοντας πάνω από τους βάλτους στις άκρες των ποδιών μας
Αγγίζοντας ανεπαίσθητα τα νερά αφήνοντας κύκλους ξεγλιστρούσαμε περιγελώντας την άβυσσο
*************************
Δεν κατάλαβα ποτέ τι είναι η αγάπη και όταν με τύλιγε αυτό το ακαθόριστο συναίσθημα, ένιωθα τα πάντα πιο ανάλαφρα, αισιόδοξα και προσιτά. Κάποιες φορές ωστόσο, ήμουν πρόθυμος να καταπιώ και το πιο μεγάλο ψέμα, φτάνει να προσέγγιζα, μέσα από τη δική μου οπτική, το ωραίο, την αλήθεια και το ιδανικό.
Η υποψία ότι υπάρχει η πιθανότητα το ανέφικτο να γίνει εφικτό και το εφήμερο να γίνει παντοτινό, είναι για μένα οι λόγοι που χρωστάω στην αγάπη, μέσα από το παράλογό της, μια αδιόρατη ελπίδα όταν όλα γύρω καταρρέουν.
Ίσως τελικά και ο έρωτας, με την έννοια της έλξης που γίνεται πάθος, να είναι ένας δρόμος ή μια προσπάθεια να δώσουμε ένα στιγμιαίο νόημα σε έναν κόσμο που δεν το προσφέρει από μόνος του. Βέβαια δεν αγαπάμε τους “σωστούς” ανθρώπους πάντα, φαινόμενο που είναι αίολο και εντελώς υποκειμενικό. Ελπίζουμε όμως στο θαύμα που θα διαρκέσει.
(Από την έκδοση)
Διάβασα τον “Μυστικό Δείπνο” πριν λίγο. Ο ποιητής σκηνοθετεί το φως, το σώμα και τη μνήμη σαν πρόσωπα σε ένα συμβολικό τραπέζι.
Κι όμως, ενώ αναγνωρίζω τη δεξιοτεχνία της εικόνας, την πληρότητα των συμβόλων, μέσα μου δεν έσπασε εκείνη η λεπτή μεμβράνη, η σιωπή που ραγίζει μόνο όταν η ποίηση γίνεται ψίθυρος από έναν άλλο, κρυμμένο εαυτό.
Ίσως η ποίηση που εγώ αναζητώ να είναι πιο γυμνή, πιο αδέξια, πιο αληθινά ευάλωτη. Ίσως λιγότερο λειτουργική και περισσότερο ραγισμένη.
Αλλά χαίρομαι γιατί το ποίημα μου θύμισε πως η ποίηση δεν είναι ένας δρόμος· είναι τόσοι όσοι και οι βηματισμοί μας σε αυτόν.
Θα ήθελα να μου πεις — όχι μόνο τι θέλησες να πεις, αλλά τι σε έκανε να το πεις έτσι. Εκεί, νομίζω, θα συναντηθούμε.»**
η ποίηση όμως είναι σαν το δάκρυ που μπορεί από χίλιους λόγους να προκληθεί. Και δεν έχει σκοπό να δίνει απαντήσεις…Σημαντικό είναι ότι γεννά ερωτήματα. Πολύ ιδιαίτερο και σημαντικό το σχόλιο σας και ίσως η συνάντηση ήδη έχει γίνει..μόνο και μόνο γιατί σας προκάλεσε “κάτι” η ανάγνωση του ποιήματος. είναι για μένα τιμητικό και σας ευχαριστώ.
Αυτος ο μυστικος δειπνος ειναι αλληγορια, συμβολισμος, που, ερωτικες συνευρεσεις υπαινισσεται, με διψες που ξεδιψουν με το ζεστο αιμα που σταζει σαν κερι στην εκπνοη των αναστεναγμων, με την ηδονη να φυτρωνει στα σκοτεινα σοκακια μυριζοντας ανοιξη, με την θαλπωρη της ερωτικης απολαυσης ως γευμα ( αθανασιας ) κοντρα στον θανατο, αφου ο αντιποδας του θανατου ειναι ο ερωτας, με αντιδοτο θανατου την θεια συνουσια!
Ομως ποια αισθηση, διαισθηση μοιραια, ποια εμπνοη επιθυμιας μυχιας οδηγει τον ποιητη, να θεσει ως συνδαιτημονα των δυο συμβολων της ερωτικης κραιπαλης, του Διονυσου, της Μαγδαληνης συνδαιτημονα την αμαλαγη Παναγια;
Ισως η φαντασια της μυησης της Παναγιας στα σεντονια του ερωτος τα ιδρωμενα, τα μουσκεμμενα απο ζωμο θειο της κοσμικης προελευσης ( συμφωνα με τον Βιλχελμ Ραιχ ), της μυησης της Παναγιας στην ολοκληρωση της αγαπης που κυοφορει! Ισως να αποτελει δια τον ποιητη μεγιστο πνευματικο ερεθισμα! ευλαβειας, κατανυξης δημιουργια! Διοτι συμφωνα με τον Τομας Μαν, στο —-Μαγικο Βουνο —- η αγαπη δεν μπορει, να ειναι ασαρκωτη στην πιο υψηλη ευλαβεια της ουτε ασεβης στην πιο μεγαλη σαρκικοτητα της!!!!!!
Δεν είναι άσχετο. Έγραψα αλλού:
«Διαβάζω στο βιβλίο «Εγρήγορση. Χρέος των Ορθοδόξων» του Αρχιεπισκόπου Αλβανίας Αναστασίου Γιαννουλάτου για τις «… άθλιες συνθήκες ζωής για τη συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων της γης…» και ότι «Στις αρχές του 21ου αιώνα, το ήμισυ περίπου της ανθρωπότητος ζει με πολύ λιγότερο από δύο δολάρια την ημέρα, ενώ πάνω από 800 εκατομμύρια συνανθρώπων μας υποφέρουν από πλήρη υποσιτισμό.», αλλά και ότι «Το 70% του πληθυσμού της γης το αποτελούν αναλφάβητοι.» Η Γη είναι ένας πολύ σκληρός πλανήτης, αλλά νομίζω ότι οφείλουμε να αγωνιζόμαστε όσο, όταν και όπως μπορούμε.»
Και όπως το έγραψε και ο Νίκος Καζαντζάκης («Ο φτωχούλης του Θεού»):
«Τι είναι η αγάπη, αδερφοί μου; μας έλεγε κι ανοιγοκλειούσε τα χέρια του σα να ‘θελε να μας αγκαλιάσει· τι ‘ναι η αγάπη, αδερφοί μου; δεν είναι μονάχα συμπόνια μήτε καλοσύνη· στη συμπόνια είναι δυο, αυτός που πονάει κι αυτός που συμπονάει· στην καλοσύνη είναι δυο, αυτός που δίνει κι αυτός που δέχεται· μα στην αγάπη είναι ένας, σμίγουν οι δυο και γίνουνται ένα, δεν ξεχωρίζουν· το εγώ κι εσύ αφανίζουνται· αγαπώ θα πει χάνουμαι.»