Κωπηλάτες
Στην ισχνή οπτασία
στέκομαι αλώβητος
κωπηλάτεςιχνηλατούν την πορεία προς τη διάβρωση
έτοιμοι να υποστούν τη φυσική καταστροφή
τα δάκτυλα είναι ο τόπος της φυγής
σκάβουν τον θάνατο,
μια τυμβωρυχία
είναι η ποίηση.
**
Νυχτερινό Φιλί
Ήρθε τη νύχτα
και με φίλησε
«φεύγω»
μου είπε
εσύ
μπορείς και μιλάς
πότε σαν φιλόσοφος
πότε σαν αλήτης
και πότε σαν ποιητής,
εγώ μόνο σαν το παιδί
και συνήθως το παιδί
δεν τ’ ακούει κανείς
γι’ αυτό φεύγω
ως που να μάθεις
και ‘συ
να μιλάς
σαν το παιδί.
**
Ο ξεπεσμός των Αγγέλων
Τ’ αρχέτυπα όρια σέρνουν
σε κοσμικούς παραλληλισμούς
τον ξεπεσμό των Αγγέλων
η ανεμική θωριά των φτερών τους
καταλείπεται στα περιστήθια
της αδιαφορίας
σε αναλογικές αποσβέσεις της τύχης
κρατάνε δέσμιους των προσδοκιών
τα νέα πρόσωπα
το σύμπαν σωριάζεται
σε μια στίξη της ομορφιάς,
και ‘μεις ουρλιάζουμε φόνο.
Μου έκανε εντύπωση το παρακάτω απόσπασμα:
σε αναλογικές αποσβέσεις της τύχης
κρατάνε δέσμιους των προσδοκιών
τα νέα πρόσωπα
Το απόσπασμα προσφέρει με λιτό τρόπο μια απαισιόδοξη άποψη για τη θέση του ατόμου, ιδιαίτερα των νέων, σε έναν κόσμο όπου η τύχη και οι προσδοκίες λειτουργούν ως περιοριστικοί παράγοντες.
Η ποίηση εδώ λειτουργεί ως μέσο για την έκφραση υπαρξιακών ανησυχιών και κοινωνικών παρατηρήσεων, προκαλώντας τον αναγνώστη να αναλογιστεί τη δική του θέση μέσα σε αυτά τα πλαίσια.