Η φίλη σου είμαι, Χόρχε Μάριο. Η καλόγρια του Λόρκα. Που επέτρεπες να τον διαβάζουν οι μαθητές σου, όταν ακόμα ήσουν ένας νέος δάσκαλος, επειδή τους άρεσε περισσότερο. Επειδή απλώς τους άρεσε. Κουβαλώ ένα πράσινο σακίδιο στους ώμους γιατί ο συμπατριώτης μας Μπόρχες έλεγε «Να ξέρεις ότι είμαστε εδώ περαστικοί». Στάθηκα εδώ μπροστά σου. Ξεστομίζουν τη φράση: «Έσπασε το πρωτόκολλο» – Πώς τολμούν οι γελοίοι να μιλάνε έτσι για τη φιλία μας; Ναι, προχώρησα μπροστά από θρόνους, διαπέρασα ηγέτες, άφησα πίσω μου βασιλιάδες. Το μόνο που άκουγα σε όλη τη διαδρομή ήταν η φωνή της Storni- κι αυτή από τη χώρα μας: «Ποια είναι αυτή η γυναίκα που έτσι τολμά/ Μόνη μες σ’ ένα κόσμο νεκρό να περπατά;». Η φίλη σου είμαι, Χόρχε Μάριο. Μονάχα μια μοναχή μονάχη. Κι έτσι σε αποχαιρετώ σκουπίζοντας τα πιο δικά μου δάκρυα με ένα τυχαίο μαντίλι.
