….Τίτλος του πρόσφατου βιβλίου του καθηγητή Κοινωνικής Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης Τζόναθαν Χάιντ. Θέμα του βιβλίου είναι η βαθιά επίδραση της σύγχρονης τεχνολογίας, πιο συγκεκριμένα των κινητών τηλεφώνων και κοινωνικών δικτύων, στην εκπαίδευση των νέων και στη κοινωνική συνοχή. Αλλά αυτά αφορούν μελέτες που έχουν γίνει σε αγγλόφωνες χώρες.
Όσον αφορά τα καθ΄ ημάς, θα πρέπει μάλλον να αλλάξει ο τίτλος και να γίνει: Η Γενιά της Παράνοιας. Γιατί; Μα όταν ισχύει, ή έστω υπάρχει, η ρητή απαγόρευση των κινητών τηλεφώνων στον χώρο των σχολείων, ενώ σε περίπτωση καταλήψεων επιτρέπεται η χρήση του κινητού για διαδικτυακά – ας τα ονομάσουμε έτσι – μαθήματα, σε ποιο συμπέρασμα οδηγείται ένας έφηβος;
Ότι μπορεί να χρησιμοποιεί το κινητό του σε μια διαδικτυακή, δηλαδή εικονική τάξη, αλλά όχι σε μια πραγματική. Αν αυτός ο προγραμματισμός γίνεται για να προστατεύσει τα παιδιά από τις οθόνες, τότε κακώς γίνεται, γιατί δεν τα προστατεύει.
Είναι ένα από τα κατάλοιπα της εποχής του covid, που εφαρμόζεται ως αντίμετρο για ένα άλλο κατάλοιπο της εποχής της μεταπολίτευσης.
Ο καθένας τώρα μπορεί να παραλλάξει τον τίτλο κατά το δοκούν.
Το κινητό θα μπορούσε να είναι εργαλείο και μέσα στην τάξη, αλλά μάλλον χρησιμοποείται ως μέσο διαφυγής από όσα γίνονται γύρω ή και υποκλοπής για να δείξουμε ότι γνωρίζουμε αυτό που δεν γνωρίζουμε. Είναι σαφής η διαφορά. Στο διαδικτυακό “μάθημα” είναι καθαρά μέσο υποβοήθησης. Το 65χρονο μυαλό μου θεωρεί ότι μπορεί να αντιληφθεί και ο έφηβος τη διαφορά. Μάλλον τον συμφέρει εάν τα συγχέει… Δε θα τολμούσα να πω ότι η εφηβεία μου δεν ήταν πλήρης επαναστάσεων -αλλιώς σκεφτόμουν τότε και αλλιώς τώρα- αλλά νομίζω ότι αυτή είναι η τάξη των πραγμάτων. Θα δυσκολευόμουν να κάνω μάθημα στις σημερινές τάξεις με κινητά στα χέρια των παιδιών.
Kινητό όχι πριν από τα 14, σόσιαλ μίδια όχι πριν από τα 16, λένε οι έρευνες. Ποιές έρευνες;
Υπάρχουν, εκτός από τις έντυπες, και κατατοπιστικές διαλέξεις του Jonathan Haidt στο διαδίκτυο.
Το κινητο τηλεφωνο αποτελει αλλη μια πλασματικη αναγκη των αναφροδιτων – ευνουχισμενων ανθρωπων του εκμεταλλευτικου πολιτισμου, που, το περιττο, το επιβλαβες εξιδανικευει!!! Οι ανθρωποι αντι να κανουν ερωτα μεταξυ τους, πληροτητα αποκτωντας – αυταρκεια! προσπαθουν, να καλυψουν τα ακαλυπτα, γεμιζοντας τα αγεμιστα με βια, βιας δολιοτητα, υπηρετωντας την τεχνολογια, αντι να χρησιμοποιουν αυτην για τις πραγματικες της ζωης αναγκες, κανοντας την ζωη ευκολη – απλη, δουλευοντας το πολυ τεσσερις με πεντε ωρες την ημερα.
Εδω και τωρα 30ωρες εργασια την εβδομαδα με προοπτικη μειωσης!
Διορθωση: Το κινητο τηλεφωνο αποτελει αλλη μια πλασματικη αναγκη των αναφροδιτων – ευνουχισμενων ανθρωπων του εκμεταλλευτικου πολιτισμου, που, το περιττο, το επιβλαβες εξιδανικευουν!!!
Εφηβεία και οθόνες
Ζουν με το βλέμμα κολλημένο σε μια οθόνη. Αγγίζουν τον κόσμο με δάχτυλα που σύρουν, πατούν, ανταλλάσσουν εικόνες, λόγια, emoji. Μας τρομάζει. Μας θυμώνει. Θέλουμε να τους το πάρουμε από τα χέρια, το κινητό, τα κοινωνικά δίκτυα, το εικονικό σύμπαν τους.
Κι όμως, εκεί μέσα χτίζουν σχέσεις, φτιάχνουν ταυτότητα, αναζητούν αποδοχή.
Εκεί δοκιμάζουν τις λέξεις τους, την εικόνα τους, τον εαυτό τους.
Δεν είναι εχθρός η τεχνολογία. Ούτε όμως φίλος χωρίς όρια. Είναι ένα εργαλείο που ζητά καθοδήγηση. Μια γλώσσα που χρειάζεται μετάφραση. Μια δύναμη που πρέπει να μάθουν να χειρίζονται όπως κάποτε το ποδήλατο, το βιβλίο, τον πρώτο έρωτα.
Δεν λέμε «όχι» στην εποχή τους. Λέμε «ναι» στη σύνδεση. Στην ουσιαστική, την αληθινή. Αυτήν που ξεκινά με μια κουβέντα χωρίς Wi-Fi.