ΠΟΛΛΕΣ ΑΔΕΙΕΣ ΚΑΡΕΚΛΕΣ ΣΕ ΑΔΕΙΑ ΤΡΑΠΕΖΙΑ
Το βράδυ όταν είσαι μόνος
Κανείς δεν μπορεί ψέματα
να σου πει.
Και ξέρεις ότι
ο Χρόνος ερημώνει
ότι αγαπήσαμε
με αδιάφορη επιμμονή
κι απλές μαθηματικές
πράξεις.
Πρόσθεση αφαίρεση
Και φτου και βγαίνω
και πάλι απ΄ την αρχή.
Ότι χάθηκε από το τραπέζι
της γαλήνης μας
μέσα σε μια στιγμή
απέμεινε ως φόβος αιώνιος
κι εχθρός
που φωλιάζει στο διάφανο
κενό μας.
Κι ο πόνος
στην αγκαλιά της λύπης
μιας λίμνης απέραντης
όλη δική μας.
Πόσο εύθραυστοι
είμαστε.
Κι όμως
Έχει την ομορφιά της
η λύπη μας.
Χαρταετοί που κόβουμε τα
σκοινιά μας είμαστε .
Ελεύθεροι.
Άκου. Μπορείς.
Με
μια λέξη τη φορά
Κι
ένα δάκρυ τη φορά.
Πετώντας πάμε.
ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΟΛΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΙΣΤΟΡΙΕΣ
Ημιτελείς.
Κι οι γλώσσες την αυγή είναι
Χελιδονόψαρα κι
ο ένοχος νους τους
μια λίμνη με ντροπαλά
νερόφιδα
Δεν τα είδα
Δεν κολύμπησα κι
έτσι οι δύο αρνήσεις μου
έφτιαξαν μια κατάφαση.
Ναι βασανίζομαι
Από το χάσμα των γενεών
του εαυτού μου
Από το σχίσμα των γενεών της
Χώρας μου
Από τις ασυνέχειες των μεταλλάξεων
του βυθού
Δεν βλέπω
Δεν κολυμπώ
και σας λέω ψέματα
για τα τοξικά απόβλητα
των ημερών μου
Αν η άγνοια είναι ευτυχία
τότε είμαι
παραπλανημένος γυμνοσάλιαγκας
που
θαρρεί πως κουβαλά
στους ώμους του
μια σύννομη οικία με ασφαλή
την ιστορία της εστίας του.
Αλλά δεν.
ΑΥΤΗ Η ΛΕΞΗ ΕΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ
Πως μπόρεσα να το ξεχάσω;
Το σώμα καταργεί ένα κύτταρο τη φορά
κι ο εγκέφαλος το υποδέχεται με εκρήξεις
και βεγγαλικά.
Τρομάζω;
Χμμμ.
Πως να προλάβω;
Αφού τρέχω.
Τρέχω για να θυμηθώ
Να θυμηθώ ότι κάθε άτομο στο σώμα
είναι γέννημα μιας μαύρης τρύπας,
ότι είμαι χώρος κενός,
που γύρω μου χοροπηδούν ηλεκτρόνια
καθώς εγώ δεν υπάρχω.
Δεν θυμάμαι το σημείο που εκείνα
χάθηκαν και ξεκίνησε ο Εαυτός.
Θυμάμαι όμως ότι δεν είμαι Μνήμη
μιας κι όλα άρχισαν μετά.
Τα υπόλοιπα είναι εικόνες
που συλλέχτηκαν τυπωμένες
στον ιστό μιας φευγαλέας.
ονείρωξης.
Ένα φως που αναβοσβήνει
και ολοένα επιστρέφει.
Αυτό είμαι
Με την ανάμνηση και μόνο
επιστρέφω στο σπίτι κάθε φορά
σαν μια σταγόνα βροχής που
πέφτει εκεί που ανήκει.
Στη θάλασσα.
Όλα ανήκουν κάπου.
Στο Σύμπαν και στα άπειρα όνειρά του.
Είμαστε ο Κόσμος
που ονειρεύεται τον Εαυτό του.
Όνειρα που θαρρώ πως είναι Ζωή
και ότι Ζωή δεν είναι παρά μονάχα
συνομιλίες με το Χρόνο.
Εκείνον τον φανταστικό φίλο.
