1
Διαφάνεια: η κρυσταλλική εκείνη διαπερατότητα της ύπαρξης από την ολόφωτη ματιά του Θεού που διαθλάται στον κόσμο.
*
2
Διάφανη σαν μια σταγόνα νερό να γίνω θέλω.
*
3
Σιώπα, ώσπου οι λέξεις να χάσουνε την τρέχουσα βαρύτητά τους και διάφανες να τρέξουν ουρανό.
*
4
Τα λόγια σου ζωγράφισέ τα σε καμβά σιωπής. Τότε θα γίνουν διάφανα.
*
5
Η αλήθεια δεν εκβιάζεται. Ελεύθερα προσφέρει τον εαυτό της. Ειδάλλως, λανθάνει.
*
6
Με την αλήθεια που λάθρα εισχώρησε στην καρδιά σου άνευ όρων συγκαταβίωσε.
*
7
Πόσες αλήθειες, στ΄αλήθεια, χάνουν το λάμβδα τους και άνυδρες δεν κελαρύζουν στη γλώσσα!
*
8
Συγκλονιστικό το ρίγος της ελευθερίας τη στιγμή της μεγάλης απόφασης. Εκκενώνει την ύπαρξη από τα ραφιναρισμένα βαλτόνερα.
*
9
Στο τρεχούμενο νερό της ελευθερίας διαβάζω νερά ανεπίδοτα σε κουφούς παραλήπτες.
*
10
Η ευγενής ισοστάθμιση χαράς και λύπης στην τέχνη είναι ένα κατόρθωμα που εκβάλλει απευθείας στην ελευθερία.
*
11
Ποίηση: η επαναστροφή της νεόδμητης άνοιξής σου στην πραγματικότητα που θέλεις να αναδομήσεις.
*
12
Στη φωνή σου ακούω τους ήχους της καρδιάς σου.
*
13
Έρως: η εκστατική αγρυπνία της ύπαρξης μέσα στα περιβόλια.
*
14
Ανεπίτευκτος ο έρωτας χωρίς αθωότητα
*
15
Για την αθωότητα, εκτός των άλλων, είναι απαραίτητα μερικά «πράσινα πεντόβολα» και αχρημάτιστος χρόνος.
*
16
Καθώς με μόχθο χαράζεσαι στο πεύκο του χρόνου, απολάμβανε τη μυρωδιά του ρετσινιού.
*
17
Συνταγή μικρής ευτυχίας για δύο: αφαίρεσε πολλή ιδιοτέλεια και πρόσθεσε ζεστό ελεύθερο χρόνο.
*
18
Μια μικρή υπενθύμιση για τους εραστές της γλώσσας: το μείζον το άρρητον.
*
19
Στην τεθλασμένη γραμμή που χωρίζει το μείζον από το ήττον εναπόθεσε τα σύνεργα της ψαρικής σου και ευθέως καταδύσου.
*
20
Αλήθεια: η καταβύθιση της ύπαρξής μας στο Φως.
*
21
Φως: η πιο επίπονη λέξη για συλλαβισμό στα ακατέργαστα της γλώσσας μας.
*
22
Τελικά το σκοτάδι εκπορθείται μόνο με φως. Από μέσα.
*
23
Κι ύστερα η άνοιξη που κατασκήνωσε εντός μάς ενέπλησε κατοικητήριο φως!
*
24
Ανάμενε με επιμονή στο ακουστικό του έαρος. Δεν είναι λίγες οι φορές που αδολεσχούν τα χελιδόνια.
*
25
Η στιγμή συγκεφαλαιώνει την άνοιξη στο εδώ και τώρα μιας μικρής θαρρετής ανεμώνης.
*
26
Για να μυρίσεις άνοιξη, άσκησε το λαγωνικό της όσφρησής σου ακόμη και στην έρημο, που σημαίνει: να αγαπάς κι όταν ακόμη ο ήλιος δύει απ΄την ανάποδη.
*
27
Οι γνήσια ερωτικές φύσεις ξέρουν να καθρεφτίζουν τον ενθουσιασμό τους στην άσκηση.
*
28
Σε λόγια ανεμόπτερα θρυμματίζονται συχνά και οι πιο καλές προθέσεις. Γι΄ αυτό: στήσε τη σιωπή σου σε ανάερο καβαλέτο και ζωγράφισε τον ορίζοντα.
*
29
Όταν τ΄αγιάζι ευωδιάζει, είναι ο Θεός που κατεβαίνει ανάερος.
*
30
Σε Σένα, που στη σιωπή Σου ακουμπάς για να Σε αφουγκραστούμε.
*
31
Μόνο ένα ρήμα θα μπορούσε να αποδώσει μια ευτυχισμένη διάρκεια από το άλφα ως το ωμέγα
