Ήχοι της θάλασσας
Παιδιά, που στη θάλασσα πνιγήκαν,
αυτά που στη λίμνη βυθιστήκαν –
σε κοραλλένιες πόλεις σε σειρές
ρέουν τώρα, σε ιερές πομπές:
Η ώρα του μεσονυκτίου φέρνει παρηγοριά,
στο τραύμα του πρόωρου χαμού τους γιατρειά.
Από τα υποχθόνια κελιά τους προβαίνουν,
μ’ ελαφρή ανατριχίλα ψηλά ανεβαίνουν –
Από αφύλαχτες -σχεδόν- πύλες αποδρούν,
προς το φως του φεγγαριού γλιστρούν
κι εκεί στον αέρα κολυμπούν τον καθαρό,
που προσκαλούσε η θάλασσα τόσον καιρό.
Κι αυτή μιλάει,όπως συνέχεια πλημμυρίζει
για τη στάχτη της αγάπης, όπου ακόμα σπινθιρίζει
και βουϊζει με μια, όλο και πιο άγρια, μουσική
για της θερμής αγάπης τη συμφιλίωση τη μυστική.
Κι έτσι απ’ τη θάλασσα αναδύονται τα πλήθη,
περιμένοντας σιωπηλά μ’ ευλάβεια στα στήθη,
κι όπως το μυστηριώδες τραγούδι αυτό ακούνε,
πάλι αργά, φοβισμένα θενά βυθιστούνε.
****
Χαιρετισμοί
Για σάς βαθιά έχουμε κατέβει
κάτω στον μαύρο ποταμό,
όπου στις σιωπηλές κάμαρες κείτονται νεκροί,
και τώρα σας φέρνουμε απ’ αυτούς χαιρετισμό.
Μας άφησαν να εξερευνήσουμε πολιτείες,
που σ’ άϋλα σχήματα είχανε χτιστεί,
είδαμε χώρες κάτω εκεί,
όπου αυτός ο ουρανός δεν κυανίζει.
Εκεί κάτω περιφέρονται τα πλήθη,
βυθισμένα έτσι στη λήθη
κάθε προσπάθεια τους, καθ’ εργασία,
την τιμωρεί ο θεός τους γι’ αλαζονεία.
***
Στο συντριβάνι
Κάθεσαι στο συντριβάνι με τις Σφίγγες,
τις λαξεμένες στον βράχο τον λευκό.
Τα μαλλιά τους δεν τα μπέρδεψε τ’ αγέρι,
τα μεγάλα νύχια ανέπαφα από τον καιρό.
Κάθεσαι στο συντριβάνι με τις Σφίγγες,
με δάφνη στολίζεις του τέρατος την κεφαλή,
που ο πρόγονος σου το ‘χε τραυματίσει,
που απ’ το άγαλμα είχες κλέψει στην αυλή.
Κάθεσαι στο συντριβάνι με τις Σφίγγες,
στου ζώου το κεφάλι θέτεις τ’ άσπρο χέρι,
που με τόση αγάπη μ’ είχε οδηγήσει
απ’ της εξορίας τη χώρα, πίσω να με φέρει.
Κάθεσαι στο συντριβάνι με τις Σφίγγες,
σου τραγουδούν ένα βουβό τραγούδι.
Σε λίγο καιρό θα ‘χεις γεράσει,
όπως του ρόδου το φθινοπωρινό λουλούδι
***
Σε όσους είσοδο ζητούν
Γιατί χτυπάτε στη σκοτεινή την πύλη;
Κανείς εδώ δεν πρόκειται ν’ ανοίξει.
Ζωή αληθινή δεν έχει εδώ να δείξει –
Ψευδαίσθηση όμορφη είναι εδώ η ζωή.
Τάφος μουντός είναι το μπουντρούμι,
απ’ όπου της άνοιξης βλέπεις τη χαρά,
αλλά της άνοιξης καμιά δωρεά,
ούτε έστω μικρή, ‘δω δεν ανθίζει.
Γιατί χτυπάτε στη σκοτεινή την πύλη;
Εδώ ποιές ψάχνετε απολαβές;
Όλες σας ξέρω τις χαρές.
Μα σείς τη δυστυχία μου αγνοείτε.
***
Φθινοπωρινή εικόνα
Είσαι λοιπόν νεκρός και ποτέ δε θα ξανάρθεις,
εσύ που το καλοκαίρι πλησίαζες τόσο συχνά;
Η βροχή κυλάει απαλά πάνω στο τζάμι,
σαν τη φωνή σου που παρακαλούσε διστακτικά,
καθώς τραβούσαμε μαζί για τα χωράφια.
Σαν αμυδρός πόνος το δροσερό χάδι τ’ αγεριού,
και στου ρυακιού τις μαλακές τις όχθες,
κρέμονταν ακόμα γκρίζες φωλιές χιονιού.
Για πολύχρωμες, μακρινές μέρες μου μιλούσες:
άκουγα τα λόγια σου μέσα στη σιωπή –
στο δάσος άκουγα τον κότσυφα να τραγουδάει
κι είδα τον αγρό που στην ανοιξιάτικη φρενίτιδα ριγεί.
Εναλλάσονταν γλέντια και νεκρικές πομπές.
Η λίμνη παγώνει – μετά το ρέμαξεχειλίζει…
Έτσι η μνήμη απ’ τις μέρες τις παλιές
στην καρδιά μου εικόνες φωτεινές ξαναθυμίζει
***
Ετοιμότητα
Τι σπέρνεις στης γης τη μήτρα
κι Ανάσταση καρτεράς;
Τους καρπούς της δημιουργίας σου
σίγουρα θα δεις, δύναμη μη σπαταλάς.
Για την πτώση και την ανόρθωση του κόσμου,
για των αστεριών την αλλαγή, γιατί ρωτάς;
Να είσαι ο ίδιος έτοιμος να ταξιδέψεις,
σε χώρες ανώτερεςνα περπατάς.
Μόνο ένα πράγμα ας σε δένει,
της αγάπης τον καημό να λαχταράς.
************************************************************
Ο Μαξιμίλιαν Κρονμπέργκερ, γνωστός ως Μαξιμίν, ήταν Γερμανός ποιητής και σημαντική προσωπικότητα στον λογοτεχνικό κύκλο του StefanGeorge (1868-1933), του συμβολιστή ποιητή, εστέτ και μεταφραστή των Δάντη, Σαίξπηρ, Μπωντλαίρ κ.α. Ο Κρονμπέργκερ πέθανε απρόσμενα από μηνιγγίτιδα, μόλις έκλεισε τα δεκαέξι. Μετά τον θανατό του, ο George τον εξιδανίκευσε σε σημείο που η «λατρεία» του Μαξιμίν να αποτελέσει αναπόσπαστο μέρος του κύκλου του, καθώς υπήρξε για πολλά χρόνια η «έμπνευση» του ποιητή. Τριαντατρία ποιήματα του Κρονμπέργκερ περιλαμβάνονται στον μεταθανάτιο συλλογικό τόμο «Maximin, ein Gedenkbuch», ένα είδος λογοτεχνικού μνημόσυνου. (1907)
