John Cale, “Do not go gentle into that good night” (ποίηση: Dylan Thomas)

DO NOT GO GENTLE INTO THAT GOOD NIGHT…

Do not go gentle into that good night,
Old age should burn and rave at close of day;
Rage, rage against the dying of the light.

Though wise men at their end know dark is right,
Because their words had forked no lightning they
Do not go gentle into that good night.

Good men, the last wave by, crying how bright
Their frail deeds might have danced in a green bay,
Rage, rage against the dying of the light.

Wild men who caught and sang the sun in flight,
And learn, too late, they grieved it on its way,
Do not go gentle into that good night.

Grave men, near death, who see with blinding sight
Blind eyes could blaze like meteors and be gay,
Rage, rage against the dying of the light.

And you, my father, there on the sad height,
Curse, bless, me now with your fierce tears, I pray.
Do not go gentle into that good night.
Rage, rage against the dying of the light.

*********************************************

Μην πας σιγά στο βράδυ το καλό…

Μην πας σιγά στο βράδυ το καλό,
πρέπει να ουρλιάζουν και να καίνε αποβραδίς τα γερατειά·
αντιστάσου, αντιστάσου στου φωτός τον τελειωμό.

Αν και το ξέρουν οι σοφοί πως το σκοτάδι είναι σωστό,
γιατί άνοιξαν οι λέξεις τους και λάμψη πουθενά,
δεν πάνε αυτοί σιγά στο βράδυ το καλό.

Αποχωρώντας οι καλοί, θρηνούν για το χορό
που θ’ άστραφτε η συστολή σε μια ζεστή αγκαλιά.
Αντιστέκονται κι αυτοί στου φωτός τον τελειωμό.

Για ένα τραγούδι οι ατίθασοι, χτυπούν τον ήλιο στο φτερό
και το τραγούδι κάποτε θρήνος του ήλιου καταντά,
όμως δεν πάνε αυτοί σιγά στο βράδυ το καλό.

Οι σοβαροί, σχεδόν τυφλοί, στο τέλος βλέπουν φωτεινό
κι ολόχαρο μετέωρο να καίει τα μάτια τα τυφλά
κι αντιστέκονται κι αυτοί στου φωτός τον τελειωμό.

Κι εσύ, πατέρα μου, εκεί, στης θλίψης το βουνό,
σ’ εκλιπαρώ, κατάρα, ευχή τα δάκρυα σου τα σκληρά,
μην πας σιγά στο βράδυ το καλό.
Αντιστάσου, αντιστάσου στου φωτός τον τελειωμό.

**************************************************

Πολλοί ποιητές θύμωσαν με το θάνατο, κι ο Dylan Thomas ξεχωρίζει ανάμεσά τους. Η μελοποίηση του κλασικού ποιήματος από τον Ουαλό John Cale (Velvet Underground) διαβάζει τους στίχους μ’ έναν εξόχως ιδιαίτερο τρόπο: στο λεπτό σημείο συνάντησης της οργής και της ηδείας ανάμνησης, που είναι πάντοτε γιορτή, κάτω από τα νέφη και του πιο θλιμμένου ουράνιου θόλου. Η υπέροχη μετάφραση η οποία και παρατίθεται ανήκει στον εκλιπόντα Γιώργο Μπλάνα, που δε θα ξεχαστεί.