Αδιόρατα πένθη
Σήμερα πέθανε ένας παλιός ποιητής.
Μεγάλωσε ο χώρος μες στα χέρια μου
κι όλα τα ενδεχόμενα δικά μου.
Tα κοίταζα προσεκτικά τα μέτραγα
αλλά δεν ήξερα τι να τα κάνω.
Η αμηχανία μιας γενιάς.
Ύστερα πήρα τα μολύβια και τα έξυσα.
Κανένας λόγος, ποιος γράφει με μολύβι πια
ή νοσταλγία
αδιόρατα πένθη
στη μύτη τους δεν ξέρω αν κράταγα τον κόσμο όλο
ή τίποτα.
***
Δήλος
Θ΄ανοίξω τα παράθυρα έναν Αύγουστο
τρεχούμενο αίμα ηλιόλουστη φλέβα
κι ο βασιλικός θ’ ανθίζει στο περβάζι.
Κανείς δεν έζησε σ’ έναν στίχο ελεύθερο
έναν ίαμβο ή ένα χορικό μιας τραγωδίας.
Στη Δήλο μουέγνεφες ασημαντότητα
ενώ γινόμουν ένα με την πέτρα
με τ’ αγριόχορτα πάνω στην πέτρα
με το ατέρμονο εις τους αιώνας των αιώνων
της πέτρας.
Γαμώτο μου.
Κάπου ανάμεσα Αιγαίου και Άδη
σ’ έψαξα.
Κρύα Περσεφόνη
και ωχρή από ύπαρξη.
Κι ο κόσμος ήταν πάντα ο κόσμος.
***
Καλοκαιρινό
Πώς πέφτουνε οι βουτηχτάδες με το σκάφανδρο
και ανασύρουν κίτρινα φορέματα
τροχήλατα καροτσάκια
κάποια ατονίατου απογεύματος
τον ναύτη που βγαίνει στον κήπο
τ’ αγριοκέρασα φυτρωμένα στη μασχάλη σου
όταν με τάιζες στο στόμα·
τα καταβρόχθιζα με άγνοια μοναξιάς.
Παγωτό βανίλιαμε δυόσμο και
τετράγωνες ασβεστωμένες πλάκες
να παίζεις λάστιχο και να χτυπάς τα γόνατά σου
αίμα με γεύση κάτι από θάλασσα
με κάνει καλαμάρι με κάνει κοχύλι με κάνει μπλε.
Υπέφερε ο Οδυσσέας στην παραλία
ενώ έβγαινε η πανσέληνος
κι οι σφουγγαράδες πάθαιναν τη νόσο
των δυτών.
***
Θερινό ηλιοστάσιο
Καλοκαίρι
έκλαμψη
του ακαθόριστου.
Καταργώ.
Είμαι ολόκληρη ένα χνούδι ροδάκινου
η μήτρα μου κρέμεται σ’ ένα χασάπικο
κι αναζητώ την ευχαρίστηση του ελάχιστου.
**************************************
Η Σοφία Λεβαντή γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε Κλασική Φιλολογία και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εργάζεται στον χώρο του πολιτισμού και ζει στην Αθήνα. Η «Διάβαση» είναι η πρώτη της ποιητική συλλογή και ήταν ανάμεσα στα υποψήφια βιβλία για το βραβείο του Αναγνώστη για το 2022 και για τα βραβεία Jean Moréas 2022, στην κατηγορία «Πρωτοεμφανιζόμενοι στην Ποίηση».
