Έντεκα τραγούδια σε στίχους Φώντα Λάδη. Ερμηνεύουν ο Γιώργος Νταλάρας, Δώρος Δημοσθένους, Αργύρης Λούλατζης, η Λίνα Ορφανού και η Γιάννα Κατσαγεώργη.
Παίζουν οι μουσικοί: Gil “XL” Defay, Joel “Joey Keyz” Desroches, Ben Nicolas, Parker McAllister και Σπύρος Εξάρας. Μηχανικοί ήχου: Phil Magnotti και Dave Kowalski. Τα σκίτσα στο εξώφυλλο και το ένθετο είναι του Στάθη.
Ποιος σκότωσε το Νίκο Καραλή;
Ποιος σκότωσε το Νίκο Καραλή,
υπάλληλο σε ξένη εταιρεία;
Κανείς δεν έχει κάτι να μας πει
για τούτη την παράξενη ιστορία.
Ανάσκελα, κοντά στην αμμουδιά,
σε στάση, που θαρρούσες πως κοιμόταν,
τον βρήκε ένα τσούρμο από παιδιά,
καθώς ο ήλιος πέρα βυθιζόταν.
Ποιος σκότωσε το Νίκο Καραλή; –
Ποιος σκότωσε το Νίκο Καραλή;
Τι λόγους είχε τάχα να το κάνει;
Τι έφταιγε το θύμα και γιατί
γραμμένο ήταν έτσι να πεθάνει;
Την ώρα που τον βρήκανε νεκρό,
στο βάθος αρμενίζαν δυο καΐκια,
ενώ τ’ αγέρι, τρέχοντας κι αυτό,
κουνούσε μπρος στα μάτια του δυο φύκια.
Ποιος σκότωσε το Νίκο Καραλή;
Σκοτάδι την υπόθεση τυλίγει.
Με τη δεξιά παλάμη του κλειστή,
τι άραγε κρατά να μη του φύγει;
Και τι, με τ’ άλλο χέρι του ανοιχτό
και με το δάχτυλό του τεντωμένο,
μας δείχνει πέρα κει, στον ουρανό,
ανάμεσα στις στέγες ξεχασμένο;
*
Μες στην ομίχλη αυτής της πόλης
Μες στην ομίχλη αυτής της πόλης
μες στων πραγμάτων τις σκιές,
κρύβονται χίλιοι δολοφόνοι,
μπήγονται χίλιες μαχαιριές.
Πίσω απ’ του καθενός τη ράχη,
απ’ την καρδιά μια σπιθαμή,
ένα περίστροφο υπάρχει
που ξαφνικά πυροβολεί.
Στα μαγαζιά, στις συζητήσεις,
στις συντροφιές της γειτονιάς,
πριν βγάλεις άχνα, πριν μιλήσεις,
κοιτάς, που κρύβεται ο φονιάς.
Σ’ αυτή την πόλη είν’ όλα ξένα
κι ένας εσύ μές στους πολλούς,
κρύβονται εκείνοι από σένα
και συ φυλάγεσαι απ’ αυτούς.
Μέσα στα χρώματα, τα φώτα,
έψαχνες για μια σπίθα φως,
πριν ξεψυχήσεις, τώρα, ρώτα,
πού πήγε τόσος ουρανός.
Θάνατος ήταν η ζωή σου.
Κακό παιγνίδισμα του νου.
Κι εκεί που είναι το κορμί σου,
μπορούσε να’ ταν αλλουνού.
Άραγε χάθηκες στ’ αλήθεια,
ή μήπως μέσα σου γελάς
και μήπως στα δικά σου στήθια
σκότωσαν κάτι από μας;
Σ’ είχαν σκοτώσει λίγο-λίγο
μα δεν το πρόσεξε κανείς,
Μα γω το βήμα πάλι ανοίγω,
μήπως στο δρόμο μου φανείς.
*
Αλληλούια!
Αλληλούια, οι γνωστοί σου λένε γεια,
αλληλούια, και οι άγνωστοι αντίο,
έμπα τώρα στου θανάτου τη σκιά,
με τη νύχτα αγκαλιά και με το κρύο.
Αλληλούια, φίλε, πόσο σ’ αγαπώ,
αλληλούια, κι όσο το σκοτάδι πέφτει,
μου θυμίζεις ένα πρόσωπο γνωστό,
σα να βλέπω τη θωριά μου σε καθρέφτη.
Αλληλούια, δεν είν’ έγκλημα αυτό,
αλληλούια, ούτε και δολοφονία,
είν’ το βήμα, που γυρνά χωρίς σκοπό,
είν’ το βλέμμα το νεκρό και η ανία.
Αλληλούια, τώρα ξέρεις το φονιά,
αλληλούια, και τα αίτια τα ξέρεις,
μόνο φύγε, γρήγορα άνοιξε πανιά,
τι χρωστάς μαζί με μας να υποφέρεις.
Αλληλούια, φίλε θα σε ξαναδώ,
αλληλούια, βάζω μπρος, πατάω γκάζι,
ξαναμπαίνω στου θανάτου το χορό,
ενώ ο ήλιος χίλια χρώματα αλλάζει.
