ΝΑ ΓΕΝΝΗΘΩ ΧΡΩΜΑΤΑ
Να γεννηθώ χρώματα
σε πλαγιές να ξαπλώνω
μέσα μου να σταλάζουν οι εποχές
να με μετουσιώνουν.
Να γεννηθώ χρώματα
να συντροφεύω γυναικείες ματιές
στη ράχη της σαγήνης
σε χέρια να μπαίνω παιδικά
όπλο κι ανάσα να γενώ
του κόσμου της οδύνης.
Να γεννηθώ χρώματα
κι ας σβήνω στο φεγγάρι
κι ας είναι σύντομη δυσδιάκριτη ζωή
αβέβαιης ύπαρξης σημάδι.
Να γεννηθώ χρώματα
κι ας είναι ο φόβος μου λευκός
μαύρη η ανυπαρξία
σε πείσμα κάθε στεναγμού
να υποτάξω την κυριαρχία
εκείνου του βασίλειου
της γκρίζας πολιτείας
που αχόρταγα θέλει να μας καταπιεί
σε μια στροφή αδυναμίας.
**
ΑΛΛΟΚΟΤΟ ΦΕΥΓΙΟ
Κάποτε τα πόδια μου έτρεχαν
χίμαιρα πάλης του χρόνου
βίαια χτυπήματα στη μήτρα που με γέννησε
βιασύνη ως αντίδοτο φθοράς
ακατάπαυστα, αλύτρωτα
φευγιό αλλόκοτο
από του χρόνου το κυνήγι
τραυματισμοί και άδεια σώματα
και μετά την πτώση
βήματα πιο γρήγορα
να κερδηθεί ότι χάθηκε.
Σε κάθε επιτάχυνση
παραφιλούσε η απώλεια
κι όλο γρηγορότερα έτρεχα
καθώς όταν αδειάζεις ελαφραίνεις
ώσπου άρχισα να παραπατάω
χωρίς να πέφτω
αδυσώπητη η τιμωρία
του μετέωρου
πονάς και δεν πονάς
ζεις και δεν ζεις.
***
ΣΕ ΑΛΛΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΗΝ ΙΔΕΑ
Ρόδα αναμάρτητα
σκόρπιζε στο πέρασμά της
σαν κόκκινα δάκρυα
έρωτα ανεκπλήρωτου.
Ο αέρας παγίδα τ’ ουρανού
ανάδευε τις σκέψεις της
σε άστρων ανομολόγητο ρυθμό
χωρίς πυξίδα.
«Όσο με το είναι σου ενώνεσαι
από την ύπαρξη απομονώνεσαι»
ψιθύριζε φωνάζοντας πνιχτά
σε άλλου κόσμου την ιδέα.
Με βήματα δήθεν ντροπαλά
άστρων εφόρεσε μανδύα
διάτρητη και μόνη
στου φωτός την εξουσία.
***
ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ ΚΑΤΑΡΑ
Οι επισκέπτες ξόρκισαν κάθε λέξη που θα μπορούσε να προδώσει όσα ένιωθαν. Οι σκέψεις τους νερό, διαυγές, γάργαρο έρεε, φορές ορμητικό φορές ιαματικό, ντύνοντας πότε με λυγμό και πότε με πόθο κάθε τους συνάντηση.
Ουδέποτε ο ένας τον άλλον χάιδεψε παρά μόνο με το βλέμμα, δίψα τα μάτια τους να γίνουν ένα. Πλήθαιναν τα κλαδιά που περιέπλεκαν τα βήματα τους, βάθαινε η σιωπή τους και ο πόνος του αποχωρισμού, κατακτητής αγέρωχος και ανελέητος κρατούσε αιχμάλωτα τα ανείπωτα της γέννησης του σύμπαντος.
Ξάφνου φτερούγισμα δυνατό και απότομο έσκισε τον αιθέρα, η φυγή ως λύτρωση, η οπισθοχώρηση μπροστά από το ιερό. Εκείνος η σκιά του ασκητή που διαλύεται από το φοβικό φτερούγισμα, εκείνη η σκιά της λαχτάρας που χτυπά στα βράχια που μόνη της κουβάλησε για να χτίσει οχυρό. Κύκνειο άσμα τα λόγια τους και μια αγκαλιά κραυγής ασίγαστης να καταριέται τον φόβο στον οποίο δεν μπόρεσε να αντισταθεί.
Όρκος αναπόλησης κατάπιε τα αφόρετα κορμιά τους και χείμαρρος άνυδρος έγινε η καρδιά τους, έδαφος γόνιμο για μια αμφιβολία βασανιστήριο της θύμησης αν υπήρξε η ιστορία.
Υπόκλιση λοιπόν στην άβυσσο εκείνη των ασκητών, που όσο και αν πόθησαν, θυσιάστηκαν το ιερό μη βεβηλώσουν και ζουν με άδειες ματιές το μυστικό να μη προδώσουν.
**************************************************
Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μετρονόμος η νέα ποιητική συλλογή της Ιωάννας Καραμαλή «Να γεννηθώ χρώματα» που απαρτίζεται από 34 ποιήματα. Στο «Να γεννηθώ χρώματα» η Ιωάννα Καραμαλή μας ταξιδεύει μέσω δύο θεματικών -Περιπλάνηση στο σώμα και αποπλάνηση στο χρώμα – σε ματαιώσεις, ελπίδες, πόνους, εικόνες αλλόκοσμες αλλά και φορές απόκοσμες μέσω των αποχρώσεων που ξεπέφτουν και συμβολισμών. Ο τίτλος του βιβλίου υπογραμμίζει την πορεία από το άσπρο και το γκρίζο προς το χρώμα και λειτουργεί λυτρωτικά σαν υπόσχεση ή όρκος. Απώλειες και μάχες ατομικές, συλλογικές αλλά και βαθιά προσωπικές υψώνονται αντιμέτωπες με το χαρτί και το χρώμα.
