ΟΙ ΠΕΝΤΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗ
Προπαντός όχι με πνιγμό. Ο θάνατος. Ίσως με μήλο
στο κεφάλι, ενώ ο γηραιός Γουλιέλμος σάς σημαδεύει
με το βέλος. Ή με πιστόλι. Αν ξέρετε σε ποιο μέρος
ακριβώς βρίσκεται η καρδιά. Αν έχετε καρδιά.
Αγαπήστε πολλά κορμιά. Μπορεί ποτέ να μην εμφανιστούν
στην ποίηση ανάγλυφα, θα θυμάστε πάντα όμως τον ήχο
που έκαναν τα ελατήρια των στίχων στο σκοτάδι.
Μη φοβηθείτε την αρρώστια. Να τρέχετε πάντα
πιο γρήγορα από αυτήν. Έστω και αν αυτό σημαίνει
να κολυμπήσετε σε κρύα νερά για δέκα λεπτά
προσπαθώντας μάταια να πνιγείτε.
Αποφύγετε τις επιστολές και όλα τα γραπτά τεκμήρια που
θα υπονοήσουν μια ρομαντική αγάπη που το ύψος και
το βάθος της δεν θα φτάσετε ποτέ.
Μη διστάσετε ποτέ να δηλώσετε αυτό που είστε.
Παραδεχτείτε τη φτώχια, την πνευματική σας ένδεια,
τη σύφιλη· ποτέ όμως ότι είστε ποιητής.
Θα υποφέρετε αιώνια.
*
DIE FÜNF RATSCHLÄGE VON KOSTAS KARYOTAKIS
Vor allem nicht durch Ertrinken. DasSterben. Vielleicht mit einem Apfel
auf dem Kopf, während der uralte William auf Sie
mit einem Pfeil zielt. Oder mit einer Pistole. Falls Sie wissen an welcher Stelle
sich genau das Herz befindet. Falls Sie ein Herz haben.
Schwärmen Sie viele Körper an. Es kann sein, dass diese niemals
in der Lyrik plastisch vorkommen, Sie werden sich aber immer an das Geräusch
erinnern, welchesin der Finsternis die Sprungfedern der Verse machten.
Haben Sie keine Angst vor Krankheiten. Rennen Sie immer
schneller als diese. Auch wenn das bedeuten würde
zehn Minuten lang in kaltem Wasser zu schwimmen
vergeblich versuchend zu ertrinken.
Vermeiden Sie die Briefe und jegliche schriftlichen Dokumente, die
auf eine romantische Liebe hinweisen, deren Höhe und
Tiefe Sie niemals erreichen werden.
Scheuen Sie sich niemals anzugeben das, was Sie sind.
Geben Sie die Armut zu, ihre Seelenarmut,
die Syphilis· niemals aber, dass Sie ein Dichter sind.
In Ewigkeit werden Sie darunter leiden.
*****************************
ΜΑΡΙΑ ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ
Αν έπρεπε ναι διασωθούν τρία πράγματα για μένα
αυτά θα ήταν:
Πρώτον, ποτέ δεν μου άρεσαν τα ακριβά αρώματα
και σίγουρα δεν θ΄ άλειφα με αυτά το σώμα του.
Δεύτερον, κάπνιζα πάντα Κάμελ άφιλτρα
άρα δεν ήταν δικά μου τα αποτσίγαρα κάτω απ΄ τον σταυρό.
Τρίτον, και σπουδαιότερο, το σώμα μου το διέθετα όπως
ήθελα εγώ.
Ποτέ για να αναρριχηθώ στην ιεραρχία του ιερατείου, όπως
είπαν.
Ναι, είχα επτά δαιμόνια μέσα μου.
Αφού αν και γυναίκα τολμούσα να αρθρώσω λόγο.
Μου άρεσε να γράφω,
έστω κι αν κάποιος έσκιζε κρυφά τα κείμενά μου.
Τέλος, το σπουδαιότερο, διεκδίκησα μία θέση στο τραπέζι.
Αυτό δεν μου συγχώρησαν οι μαθητές,
που φυσικά ακύρωσαν την πρόσκληση.
Ναι, είμαι η Μαρία Μαγδαληνή.
Η γυναίκα που προδόθηκε στο Τελευταίο Δείπνο.
*
MARIA MAGDALENA
Wenn schon drei Dinge von mir aufbewahrt werden müssten
das wären:
Erstens, dass ich niemals teure Parfümemochte
und sicher würde ich nicht mit sowas seinen Körper einsalben.
Zweitens, dass ich immer filterlose Kamel rauchte
also waren das nicht meine Zigarettenstummel unter dem Kreuz.
Drittens, und am wichtigsten, dass ich meinen Körper so zur Verfügung stellte
wie ich es wollte.
Niemals um in der Klerus Hierarchie aufzusteigen, wie
man erzählt hatte.
Ja, ichhatte sieben Dämonenin mir.
Da ich, allerdingsals eine Frau,den Mut hatte zu sprechen.
Ich schrieb gern,
obwohl jemand heimlich meine Schriftstücke zerfetzte.
Zum Schluss, das Wichtigste, dass ich einen Platz am Tischbeanspruchte.
Dies haben mir die Schüler nieverziehen
die natürlich die Einladung zurückzogen.
Ja, ich bin Maria Magdalena.
Die Frau die man verriet während des Letzten Abendmahles.
*********************
Η ΓΥΜΝΗ ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ ΟΜΙΚΡΟΝ
Πόσο γυμνός ένιωσε ο ποιητής Όμικρον
όταν όλα είχαν τελειώσει στο χαρτί,
η πένα αναπαύτηκε οριζόντια
και το μελάνι στέρεψε.
Τα ποιήματα διαλύθηκαν στην κοσμική νύχτα.
Ψιλή βροχή ξέβγαλε τα γράμματα στους αιώνες των αιώνων.
Ξάφνου ορφανός ο ποιητής Όμικρον
όπως κάθε ποιητής πριν και μετά
χωρίς συγγενείς εξ αίματος, εξ αγχιστείας ή γραφής.
Αδάμ που η Φωνή διώχνει από τον Κήπο,
όρθιος στο απέραντο σύμπαν που συνέχεια διαστέλλεται
έκλεισε τον πάπυρο, την περγαμηνή, τον υπολογιστή
τάισε το οικόσιτο κοράκι στο μπαλκόνι
και ξάπλωσε να κοιμηθεί.
Την ώρα που αυτός κλείνει τα μάτια και κοιμάται
κάπου αλλού κάποιος άλλος απότομα ξυπνά
κάθεται στο γραφείο του και γράφει.
*
DIE NACKTE EINSAMKEIT DES DICHTERS OMIKRON
Wie nackt fühlte sich der Dichter Omikron
als alles auf dem Papier zu Ende war
der Füller sich waagerecht ausruhte
und die Tinte austrocknete.
Die Gedichte lösten sich in der kosmischen Nacht auf.
Feiner Regen spülte die Buchstaben bis in alle Ewigkeit aus.
Plötzlich Waise der Dichter Omikron
wie jeder Dichter davor und danach
ohne leiblicheVerwandte, verschwägerte oder beschriftete,
ein Adam, den die Stimme aus dem Garten verjagt,
aufrecht in unendlichem Weltall das sich ununterbrochen ausdehnt
fuhr den Papyrus, das Pergament, den Computer herunter
fütterte den Haus Rabe auf dem Balkon
und legte sich hin zumSchlafen.
Im selben Moment wo er die Augen schließt und einschläft
irgendwo andersirgendjemand anders wacht plötzlich auf
setzt sich an den Schreibtisch und schreibt.
***************************************************************************************
Η Χλόη Κουτσουμπέλη γεννήθηκε το 1962. Έχει εκδώσει δέκα ποιητικές συλλογές, δύο μυθιστορήματα και δύο θεατρικά έργα. H ποιητική της συλλογή ΟΙ ΟΜΟΤΡΑΠΕΖΟΙ ΤΗΣ ΑΛΛΗΣ ΓΗΣ εκδόσεις Γαβριηλίδης 2016 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης 2017. Το θεατρικό ΟΡΦΕΑΣ ΣΤΟ ΜΠΑΡ ανέβηκε το 2014 στο θέατρο Αγορά, στην Πάτρα. Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί σε οκτώ γλώσσες, δημοσιευτεί σε ξενόγλωσσα περιοδικά και συμπεριληφθεί σε ελληνικές και ξένες ανθολογίες. Αντιπρόεδρος της Εταιρίας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης, Μέλος του Κύκλου Ποιητών και της Εταιρείας Συγγραφέων. To 2020 εκδόθηκε από τις εκδόσεις ΦΩΤΟΔΕΝΤΡΟ στη Σεβίλλη μία συλλογή αρχαιόθεμων ποιημάτων μεταφρασμένη από τον JOSE ANTONIO MORENO JURADO.
