Με την έλευση των καλικάντζαρων και τα παιχνίδια τους σε όλη τη γη, κλείνουμε τη χρονιά με 4+1 φιλμ από το σκοτεινό είδος του τρόμου, που άλλους τους τρομάζει, άλλους τους διασκεδάζει και σε άλλους δίνει την αφορμή να απευθύνουν το ανάθεμα της υποκρισίας τους.
- Fresh (Mimi Cave, 2022)
H Νόα, απογοητευμένη από τις γνωριμίες του διαδικτύου, αποφασίζει να δώσει μια ευκαιρία στον γοητευτικό άγνωστο που γνωρίζει στο παντοπωλείο. Μέγα λάθος! Ο γοητευτικός Στηβ είναι, κατά κυριολεξία, καννίβαλος, κι όταν δεν καταναλώνει ο ίδιος το ανθρώπινο κρέας, το εμπορεύεται, έχοντας για πελάτες βαθύπλουτους καννιβάλους που άλλο κρέας, εξόν του ανθρωπίνου, δεν καταδέχονται. Μόνη ελπίδα του θύματος: ο έρωτας του καννίβαλου για εκείνη. Το σενάριο δε διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας, ούτε όμως και θλιβερές διακρίσεις κοινοτοπίας. Το έργο ρέει ομαλά, δίχως υποτονικές κοιλάδες, συντηρεί επαρκώς το μυϊκό τόνο της αγωνίας, λειτουργεί μέσα σ’ ένα διαρκή υπαινιγμό κλαυσίγελου, αφού αφενός δε γίνονται αυτά, αφετέρου ολόκληρος ο κόσμος κάπως έτσι ήταν και κάπως έτσι είναι: γιομάτος καννιβάλλους, δίχως, ίσως, καμία αδυναμία.
- Barbarian (Zach Cregger, 2022)
Δεν είναι μόνο οι διαδικτυακές εφαρμογές συνάντησης και έρωτος που κρύβουν τρόμο, αλλά και οι βραχυχρόνιες μισθώσεις. Στην εισαγωγή του το φιλμ ξεκινά όπως ξεκινούν όλα τα έργα του είδους που σέβονται τον εαυτό τους: με μια βροχερή νύχτα, έναν τρομακτικό δρόμο κι ένα σπίτι γιομάτο εκπλήξεις και μυστικά. Η ένταση είναι διαρκής και εκτείνεται ως το τελευταίο καρέ, το δε μεγάλο προσόν της ταινίας είναι η συνεχόμενη δημιουργία και άρση υπόπτων. Προοδευτικά παύεις να νοιάζεσαι για το ποιος ακριβώς είναι ο κακός και απολαμβάνεις τον αναζωογονητικό φόβο μιας μαεστρικά ενορχηστρωμένης δυστοπίας.
- Watcher (Chloe Okuno, 2022)
Το έργο στηρίζεται σε στέρεο τρίποδο: τη ρεαλιστική και συνάμα αισθαντική ερμηνεία της Maika Monroe, την ανατριχιαστική παρουσία του Burn Gorman και την υπέροχη σκηνοθεσία της Okuno, η οποία πειραματίζεται αποτελεσματικά με το φως, τις σκιές, τη σιωπή και τη φαντασίωση που απορρέει από τον τρόμο, ως οξυμένο ένστικτο και ενόραση μέλλοντος. Η ταινία κυλάει μες σε αποτελεσματική ένταση και, παρά το κοινότοπο τέλος της, σώζεται μέσα από τη δικαίωση αυτού που αμφισβητείται από εκείνον που, υποτίθεται, θα έπρεπε να τον πιστεύει.
- Texas Chainsaw Massacre (David Blue Garcia, 2022)
Oι ταινίες slasher, κοινώς καταξεσκίσματος, είναι δύσκολο να γίνουν αριστουργηματικές (όπως ένα μωρό της Ροζμαρί) ούτε, όμως, περιπίπτουν εύκολα σε πλήρη ανυποληψία. Είναι αυτό που είναι: κάπου αστείες, ενίοτε βαρετές, συχνά αηδιαστικές, κάποτε τρομαχτικές. Η φετινή εκδοχή του μακελειού του Τέξας ξεκινά με αξιώσεις: μια ενδιαφέρουσα αντιδικία, μια σκοτεινή γυναίκα, ένα γιο που κινείται στις σκιές. Από εκεί και μετά, το πριόνι τεμαχίζει διαρκώς. Για τους καλικάντζαρους που τρομάζουν με αυτό, αυτή είναι η ταινία τους για φέτος. Η επιστροφή του Δερμοπρόσωπου.
- Pinocchio (Guillermo del Toro, 2022)
Το έργο είναι σκοτεινό, καλοφτιαγμένο (υπέροχο animation, υπέροχο voice acting) και συναισθηματικά φορτισμένο. Η περιοχή αυτή είναι γνωστή στον Del Toro, ο οποίος έχει στο παρελθόν δώσει και συνεχίζει να δίνει αξιοπρόσεχτα δείγματα γραφής επ’ αυτής. Οικογένεια, θνητότητα, πατρότητα, κακοτυχία, ενοχές, εκμετάλλευση, ελευθερία κάτω από τον προβολέα του δημιουργού, σε μια ανάγνωση του γνωστού μύθου που τον αξιοποιεί και τον ανανεώνει.
