Πολύ επιδέξια τιτλοφορείται η πρώτη ποιητική συλλογή της Αναστασίας Κλώνη «Στην αρχή του ταξιδιού». Από πολλούς ποιητές η ποίηση βιώνεται ως ένα ταξίδι μαγικό που δεν έχει τέλος. Χαρακτηριστικά αναφέρει και ο υπερρεαλιστής ποιητής, Εμπειρίκος «η εκδρομή αυτή δεν έχει τέλος». Η ποιήτρια Κλώνη με ενσυναίσθηση αυτής της διαδρομής αρμενίζει στα πελάγη των λέξεων με μότο και αφορμή την εγγενή ανάγκη του ανθρώπου για ένωση, μοίρασμα και θέωση. Έτσι μέσα από τους δρόμους της αγάπης ξεκινά το θαυμάσιο ταξίδι της ποιητικής έκφρασης.

Η Αναστασία ξεκινά το ταξίδι με πρόθεση να τραγουδήσει τα “βαθύτερα ανθρώπινα” με οδηγό τον ρυθμό και τη μουσική του ποιητικού οίστρου. Όλα τα ποιήματά της τα χαρακτηρίζει εσωτερικός ρυθμός που σε αρκετά φανερώνεται με ομοιοκαταληξίες και επιδέξιες επαναλήψεις ή με ελαττοαύξηση συλλαβών στους στίχους. Το ύφος συχνά ημερολογιακό σε πρώτο ενικό συνομιλεί με ένα απαραίτητο «εσύ» απουσίας. Το σκέφτεται, το περιμένει, του μιλά. Ο εσωτερικός διάλογος με το μη πληρούμενο “εσύ” δίνει στα ποιήματα ζωντάνια αλλά και μελαγχολία.

Αναζητώντας τη φόρμα της που θα αποτελέσει την ποιητική της κοίτη, όπου μέσα θα ρέει η λάβα της σκέψης της η Αναστασία εναποθέτει στην αρχή της συλλογής δυο εξαιρετικά ποιήματα. Το «Από πέτρινα σκαλίσματα», όπου βάζει την αγάπη να γεννιέται από την πέτρα αμόλυντη και αγνή απ’ το κακό. Ποίηση, έρωτας, νεότητα και αναζήτηση σε αυτό το ποίημα κάνουν την παρουσία τους, το δηλώνουν οι στίχοι στη σελ.12: «Από πέτρινα σκαλίσματα / ξεπροβάλλει η αγάπη, / απλή κι αληθινή /ανέγγιχτη απ’ του φιδιού το δάγκωμα». Ιδιαίτερο ποίημα το «Επί των κραδασμών του στέρνου», από τα καλύτερα της συλλογής. Υπερρεαλιστικό ύφος, μεταμοντέρνα γραφή «με το άρωμα αγριοφράουλας στο στόμα» (σελ.13):

Δάχτυλα περασμένα στα μαλλιά
κι ανομολόγητα αισθήματα
κατέκλυσαν την αίθουσα του θρόνου
και υπό το φως το εσπερινό, μετά τη βροχή,
όταν μύρισε το χώμα, είχα όλη τη νύχτα
άρωμα αγριοφράουλας στο στόμα.
Λίγο ακόμα —έτσι, για να κοιμηθώ το βράδυ —
να ενωθούν οι άκρες μια αναπνοή μακριά
επί των κραδασμών του στέρνου.

Άξιο προσοχής το «Με ξεθωριασμένο μελάνι» όπου η ποιήτρια Κλώνη Αναστασία με απλό λόγο και ειλικρινή μιλάει για τους ποιητές και τις «πηγές» της γραφής τους. Σκλαβωμένοι ήρωες των «αλυσοδεμένων εγωισμών τους» (σελ.36):
[ …]

Οι ποιητές γράφουν / για τη μοναξιά τους, / θρηνούν στα χαλάσματά τους / για τη χαμένη τους ψυχή∙ / στο κρεβάτι στριφογυρίζουν / να βρουν την αγαθότητά τους, / στους κρυψώνες του μυαλού τους / η ύπαρξή τους μοιάζει οδυνηρή».
Στο « μαζί σου», τελευταίο ποίημα της συλλογής ως άλλη Πολυδούρη οριοθετεί ως αφετηρία και στόχο του ταξιδιού το καθοριστικό «εσύ» της αγάπης και ας αφήσει γεύση πικρή. . .(σελ.43)

Ήξερα πως αυτά τα λίγα λεπτά
μαζί σου
θα έμοιαζαν ατέλειωτο ταξίδι,
ξεκινώντας διστακτικά,
για να φτάσω στην κορυφογραμμή σου-
κι ας έχω γεύση πικρή.

Η ποιήτρια Αναστασία Κλώνη στην πρώτη της ποιητική απόπειρα με φειδώ αυτάρεσκης αυτοπεποίθησης αποπειράται να βάλει σε τάξη τη συμπαντική ποιητική της ύλη και να οριοθετήσει προσωρινά τα όρια αναδίπλωσή της.
Βαδίζοντας τον δρόμο της αγάπης μοιράζεται με τους δέκτες της την ανησυχία της ως ποιήτρια, γυναίκα και άνθρωπος για το αν ευστοχεί στους ποιητικούς επικοινωνιακούς κώδικες που εναποθέτει στο «χαρτί». Ευγενής και αποφασιστική κάνει την πρώτη της διαδρομή. Της ευχόμαστε πλούσια ταξίδια, δίχως τέλος αναζήτησης. . .