ΕΠΙ ΤΩΝ ΚΡΑΔΑΣΜΩΝ ΤΟΥ ΣΤΕΡΝΟΥ

Δάχτυλα περασμένα στα μαλλιά
κι ανομολόγητα αισθήματα
κατέκλυσαν την αίθουσα του θρόνου
και υπό το φως το εσπερινό, μετά τη βροχή,
όταν μύρισε το χώμα, είχα όλη τη νύχτα
άρωμα αγριοφράουλας στο στόμα.
Λίγο ακόμα- έτσι, για να κοιμηθώ το βράδυ
να ενωθούν οι άκρες μια αναπνοή μακριά
επί των κραδασμών του στέρνου.

ΚΙ ΕΓΩ ΕΔΩ ΚΙ ΕΣΥ ΕΚΕΙ

Κι εγώ εδώ κι εσύ εκεί,
το ρολόι στον απέναντι τοίχο κοιτώ·
άφησέ με να κυλιστώ στον λειμώνα των ματιών σου,
πράσινο βαθύ∙
ν’ αγγίξω τ’ ακροδάχτυλα των χεριών σου,
που καίνε στην αφή.
Τα δάκρυα της ψυχής σου
ποτίζουν λουλούδια
που ανθίζουν μες στις αυλές
κι εγώ εδώ κι εσύ εκεί,
τα πουλιά κελαηδούν μόνο χαρές
στο αντάμωμα των χειλιών της φωταυγής.

ΜΑΖΙ ΣΟΥ

Ήξερα πως αυτά τα λίγα λεπτά
μαζί σου
θα έμοιαζαν ατέλειωτο ταξίδι,
ξεκινώντας διστακτικά,
για να φτάσω στην κορυφογραμμή σου-
κι ας έχω γεύση πικρή.