ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΕΡΗΜΙΤΗ ΠΟΙΗΤΗ
Με κοίταξε κατάματα
και μου είπε:
Ηδονή που υπερβαίνει
κι αυτή της συνουσίας
Είναι όταν ολοκληρώνεις
την έμπνευσή σου
πάνω στους στίχους
Κι απλώνοντας
τα χέρια του
κάλυψε προστατευτικά
Τη γυμνότητα του ποιήματος.
ΑΓΓΙΓΜΑ ΚΑΙ ΧΑΔΙ
Κάποτε το άγγιγμα
είναι πιο συναρπαστικό
από ένα χάδι
Το χάδι
Η απαλή προσέγγιση
τρυφερότητας
που προέρχεται συνήθως
από πρόσωπο οικείο
Το άγγιγμα
Αυτή η ανεπαίσθητη
επίσκεψη της αφής
Ο συγκλονισμός
των ακροδαχτύλων
Διαχέεται
σε ολόκληρο το σώμα
και φιλοξενείται
από όλες τις αισθήσεις
Ιδιαίτερα
το ένοχο άγγιγμα
που διεγείρει
Και το διερευνητικό
που απεγνωσμένα ζητάει
έστω και την ελάχιστη ανταπόκριση
Κι αν το χάδι είναι η υπέρτατη
αίσθηση τρυφερότητας
Το άγγιγμα είναι η λαγνεία
της επιθυμίας.
Θλίψη+θλιψη
Η θλίψη βρίσκει διάπλατα ανοιχτή
τη εξώθυρα εκείνων που δεν έχουν τίποτα
να της προσφέρουν
Εγκαθιδρύει εντός τους ένα βάρβαρο καθεστώς
που καμιά γενικευμένη εξέγερση
δεν μπορεί να το ανατρέψει
Υπάρχουν όμως κι οι μύστες της οδύνης
που καταπλέουν προς τη δημιουργία
πάνω στην αφροσκεπή επιφάνεια της
Η θλίψη είναι μια κυρία με λεπτούς τρόπους
Τείνει το απαλό της χέρι
και απαιτεί χειροφίλημα
και όχι τυπική χειραψία
Η θλίψη ή θα σου χαρίσει
τα θεία δώρα της δημιουργίας
ή θα σε συνθλίψει.
Ή θα απελευθερωθείς
είτε θα καταρρεύσεις
Μου είπε
‘Έμεινα ακίνητος
Εμποδίζοντας
την φαντασία
να αποκαλυφθεί ολόγυμνη
Την εγκατάλειψα
με το τελευταίο
ρούχο της αναστολής
Η ημίγυμνη και ανεκπλήρωτη.
ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΤΩΝ ΜΑΚΡΥΝΩΝ
Σου λείπω;
Με ρώτησε
από την απόστασή της
Περισσότερο η αφορμή σου
Απάντησα
Πότε πότε θα γίνομαι αφορμή
αφού ποτέ δεν θα μπορέσω
να γίνω παρουσία
Καλοδεχούμενη
Όποτε
Έγνεψε η συνοδός μου
Θλίψη
ΑΚΙΝΗΣΙΑ – ΣΙΩΠΗ
Όταν η μελάνη
συναντάει
το χαρτί
Τι χωρίζει
και τι ενώνει
τις δυο λέξεις;
Ακινητώ
Προσπαθώ
να ηρεμήσω
τη ροή του χρόνου
Δεν έχω εαυτό
Μόνο αισθήσεις
που λυσσομανούν
για αποτύπωση
Με καρτερία
αναμένω την εμφάνιση
του ανεπαίσθητου
Παραμένω πιστός
στην παρατήρηση
έως την εξιχνίαση
Ούτε το τέλος
των λέξεων
δεν με αποσπά
Υπερβαίνω τα όρια
της ταπεινότητας
Έχοντας επίγνωση
της έπαρσης
Ότι με την υπερβολή
Επιδιώκεται
το εφικτό της γραφής
Όσα
για τη σιωπή
είχα σκεφτεί
Αποκαλύφθηκαν
χωρίς τη θέλησή μου
από ό,τι έγραψα.
ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΟΔΥΝΗ
Η ποίηση υπερτερεί κάθε άλλης περιγραφής
γιατί έχει την δύναμη να απεικονίζει την οδύνη
Οφείλει όμως στην οδύνη
την αιτία αυτής της δύναμης
Η οδύνη προσφεύγει μερικές φορές στην ποίηση
γιατί έχει την ανάγκη της αποθέωσης
Μόνο η ποίηση μπορεί και τη θεοποιεί με τις λέξεις.
