ΟΡΟΣ ΤΟΥ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΟΣ
Στη βόλτα μας στο δάσος, στο βουνό
μετά από μέρες κούρασης
νύχτες πολλές που έσκυβα πάνω στα χαρτιά
μπερδεύτηκα
ήθελα να τονίσω τα έλατα
τη στίξη να προσέξω των συστάδων
να εξηγήσω τα ξέφωτα
μια κορυφή, αράδα ορφανή
αυτή πρέπει να πάει πιο πέρα, είπα
θα χαλάσει το διάστιχο.
Με απορία με κοίταξες
κι έπιασα γρήγορα κι αυτό να το διορθώσω
τι ωραία, είπα, που περνάμε
τι καθαρός που είναι ο αέρας
εδώ ψηλά στη γραμματοσειρά!
BERUFSBEDINGUNG
Während unseres Spaziergangs im Wald, auf dem Berg
nach vielen anstrengenden Tagen
nach vielen Nächten gebückt über Papieren
bin ich durcheinandergekommen
betonen wollte ich die Tannenbäume
auf die Zeichensetzung achten der Baumgruppen
die Lichtungen erklären
ein Gipfel, eine verwaiste Reihe
die muss ein bisschen weiter rücken, sagte ich
verändernwird sie den Zeilenabstand.
Ratlos hast du mich angeschaut
und ich fing an auch dies zu korrigieren
wie schön, sagte ich, verbringen wir unsere Zeit
wie sauber ist die Luft
hier oben bei der Schriftart!
*
ΖΩΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑΣ
Τα όχι και τα μη που έχω δεχτεί
σέρνονται πίσω μου με αόρατα λουριά.
Τα απαγορεύεται τραβούν τις αλυσίδες
δεξιά κι αριστερά.
Δεν ήθελα ποτέ μου κατοικίδιο
ούτε πουλάκι σε κλουβί, με πιάνουν κλάματα
ούτε μοναχικό χρυσόψαρο σε γυάλα.
Να τα ‘στελνα σε φύση άγρια
που δεν υπάρχει πια
να γίνουν ναι και θέλω, τώρα κι επιτρέπεται
λύκοι σε αγέλες, τίγρεις σε πεδιάδες
κι ας με κατασπαράξουν τελικά
σε μια από τις ανέμελες, τις δίχως ζώα βόλτες
ή ας με γυρίσουν σπίτι στο θηρίο μου
τη μόνη ελευθερία.
GESELLSCHAFTSTIERE
Alles Nein und Nichtdürfen, das ich annahm
latscht hinter mir her an unsichtbaren Leinen.
Alle Verbote ziehen die Ketten
nach rechts und nach links.
Ich wollte niemals ein Haustier besitzen
weder ein Vöglein im Käfig, mir kommen die Tränen
noch einen einsamen Goldfisch im Glas.
Schickte ich sie doch in die Wildnis
dieaber nicht mehr existiert
wandelten sie sich dochinJa und Wollenum, in Nun und Dürfen
Wölfe in Rudeln, Tiger auf Ebenen
selbst wenn sie micham Ende in Stücke zerreißen
während eines dersorglosen, der tierlosen Spaziergänge
oder mich nach Hause bringen zurück zu meinem Biest
die einzige Freiheit.
*
ΛΑΘΟΣ ΤΟ ΤΡΥΦΕΡΟ
Μην εμπιστεύεσαι λουλούδια.
Πατούν επί πτωμάτων.
Φυτρώνουν όπου δεν τα σπέρνουν.
Μαραίνονται την πιο καλή στιγμή σου.
Μόνο για λίγο προσποιούνται
τα καλλιεργημένα.
Στο βάθος μένουν άγρια.
Ποιο άρωμα αντέχει να μην το θυμάσαι.
Ποιος μίσχος, ποιος βλαστός θα σε στηρίξει.
Ποιο άνθος για σένα θα κοπεί, να φανερώσει
τα αισθήματα και την αισθητική σου.
Θα χρειαστείς μαχαίρι.
MIMOSENHAFTES FEHLER
Schenk den Blumen kein Vertrauen.
Sie gehen über Leichen.
Tauchen immer ungebeten auf.
Verwelken während deines Höhepunktes.
Nur momentan täuschen sie vor
kultiviert zu sein.
Bleiben im Grunde ungezähmt.
Welcher Duft hältes aus, nicht memoriert zu werden.
Welcher Blütenstiel, welcher Spross wird dich stützen.
Welche Blume wird deinetwegen gepflückt, deine Gefühle
zu offenbaren und deine Ästhetik.
Du brauchst ein Messer.
*******************
Η Λένα Καλλέργη έχει εκδώσει τα βιβλία ποίησης Κήποι στην άμμο (Γαβριηλίδης, 2010 – Βραβείο «Μαρία Πολυδούρη») και Περισσεύει ένα πλοίο (Γαβριηλίδης, 2016 – Βραβείο Κύκλου Ποιητών, υποψήφιο για Κρατικό Βραβείο Ποίησης). Συμμετείχε στα συλλογικά, πειραματικά βιβλία ποίησης Ομάδα Από Ποίηση (Γαβριηλίδης, 2010) και Ομάδα Από Ποίηση ΙΙ: Υπέρ Ονειρίας (Γαβριηλίδης, 2012). Ποιήματα, μεταφράσεις και δοκίμιά της βρίσκονται σε περιοδικά και ανθολογίες στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες. Έχει μεταφράσει ποίηση του Giacomo Leopardi (Η νύχτα απομένει, Γαβριηλίδης, 2013), ποιήματα των Άγγλων Ρομαντικών ποιητών Keats, Coleridge, Wordsworth (Κέδρος, 2021), και άλλων.
ΛΑΘΟΣ ΤΟ ΤΡΥΦΕΡΟ
Μην εμπιστεύεσαι λουλούδια.
Πατούν επί πτωμάτων.
Φυτρώνουν όπου δεν τα σπέρνουν.
Μαραίνονται την πιο καλή στιγμή σου.
Μόνο για λίγο προσποιούνται
τα καλλιεργημένα.
Στο βάθος μένουν άγρια.
Ποιο άρωμα αντέχει να μην το θυμάσαι.
Ποιος μίσχος, ποιος βλαστός θα σε στηρίξει.
Ποιο άνθος για σένα θα κοπεί, να φανερώσει
τα αισθήματα και την αισθητική σου.
Θα χρειαστείς μαχαίρι.
Τα λουλούδια πατούν επάνω στα πτώματα που έπεσαν από τα μαχαίρια. Ασφαλώς, στην ανθρώπινη κοινωνία – λαιμητόμο χρειάστηκαν, χρειάζονται και θα χρειαστούν μαχαίρια.
Όμως υπάρχουν όπλα που δεν είναι άοπλα, όπως το εγχειρίδιο, το μυδραλλιοβόλο ( που την βία διαιωνίζουν, αναπαράγοντάς την ), υπάρχουν όπλα ( που , με τα αρώματα των ανθών τους, που, οι βολές – ροές τους αναπτύσσουν ), την βία ειρηνικά απομακρύνουν, αφοπλίζοντάς την.
Κι όσοι πρόταξαν πιστόλι
στην αδικία, στην κατάντια, στην προσβολή,
πυροβόλησαν δίχως βόλι,
δίχως του έρωτα την ηδονή.
Λεωνίδας Καζάσης
ΛΑΘΟΣ ΤΟ ΤΡΥΦΕΡΟ
Μην εμπιστεύεσαι λουλούδια.
Πατούν επί πτωμάτων.
Φυτρώνουν όπου δεν τα σπέρνουν.
Μαραίνονται την πιο καλή στιγμή σου.
Μόνο για λίγο προσποιούνται
τα καλλιεργημένα.
Στο βάθος μένουν άγρια.
Ποιο άρωμα αντέχει να μην το θυμάσαι.
Ποιος μίσχος, ποιος βλαστός θα σε στηρίξει.
Ποιο άνθος για σένα θα κοπεί, να φανερώσει
τα αισθήματα και την αισθητική σου.
Θα χρειαστείς μαχαίρι.
————————
Τα λουλούδια πατούν επάνω στα πτώματα που έπεσαν από τα μαχαίρια. Ασφαλώς, στην ανθρώπινη κοινωνία – λαιμητόμο χρειάστηκαν, χρειάζονται και θα χρειαστούν μαχαίρια.
Όμως υπάρχουν όπλα που δεν είναι άοπλα, όπως το εγχειρίδιο, το μυδραλλιοβόλο που, την βία διαιωνίζουν, αναπαράγοντάς την, υπάρχουν όπλα που , με τα αρώματα των ανθών τους, που, οι βολές – ροές τους αναπτύσσουν , την βία ειρηνικά απομακρύνουν, αφοπλίζοντάς την.
Κι όσοι πρόταξαν πιστόλι
στην αδικία, στην κατάντια, στην προσβολή,
πυροβόλησαν δίχως βόλι,
δίχως του έρωτα την ηδονή.
Λεωνίδας Καζάσης
Αφού , ΛΑΘΟΣ ΤΟ ΤΡΥΦΕΡΟ, είναι σωστό το αμείλικτο;
Και να θυμάστε:
Λουλούδια φυτρώνουν ( πατώντας ) πάνω στα πτώματα,
από το κλάμα το αιμάτινο που τα πτώματα στάζουν,
όταν τα μαχαίρια τα σώματα σφάζουν.
Λεωνίδας Καζάσης
Ενώ αντιλαμβάνεσθε, συμμεριζόμενη, την έκθεση των ζώων στον κίνδυνο, καθώς και τον εξευτελισμό τους ( εκτός της καθολικής ήττας τους ), από την ανελέητη σκληρότητα των ανθρώπων, εκείνη της προικός τους, της διαστροφής – του δόλου της νοήσεώς τους και, ενώ ομολογείτε την παντελή έλλειψη ελευθερίας των ανθρώπων, με τον στίχος σας : – ή ας με γυρίσουν σπίτι στο θηρίο μου, τη μόνη ελευθερία – ( έλλειψη ελευθερίας που, και στα ζώα προσπαθούν να μεταλαμπαδεύσουν οι άνθρωποι, κάτι που περιγράφετε άλλωστε ), πάρα ταύτα, ξεσπάτε την αγανάκτησή σας στα λουλούδια που δεν έφταιξαν! χρεώνοντας σε αυτά, όλα όσα το ανθρώπινο είδος χρεώνεται!!!!!
Εκ παραδρομής : και, ενώ ομολογείτε την παντελή έλλειψη ελευθερίας των ανθρώπων, αναγνωρίζοντας την ελευθερία των θηρίων, άρα των ζώων, ως μόνη ελευθερία, με τον στίχο σας : – ή ας με γυρίσουν σπίτι
στο θηρίο μου, τη μόνη ελευθερία –