Ανακοίνωση σωματείων και Πανελλήνιου Μουσικού Συλλόγου
Αυτές τις μέρες (σ.σ. σήμερα) συζητείται στη Βουλή νομοσχέδιο για την ενσωμάτωση της τροποποιημένης Ευρωπαϊκής οδηγίας για την παροχή υπηρεσιών στο οπτικοακουστικό τομέα. («ν/σ Λιβάνιου», πρώην «Πέτσα»)
Στο νομοσχέδιο αυτό (άρθρο 8) εμπεριέχεται και εμπλουτίζεται ο ευρωπαϊκός τρομονόμος (άρθρα 187α, 187β – κυρώθηκε στη Βουλή το 2019). Με βάση το άρθρο 8 απαγορεύεται οποιοδήποτε υλικό που ανεβαίνει στο διαδίκτυο από δημιουργό – καλλιτέχνη ή ακόμα και από οποιοδήποτε χρήστη “να εμπεριέχει υποκίνηση σε βία ή μίσος και δημόσια πρόσκληση σε τρομοκρατικό έγκλημα”. Η πραγματικότητα για την εφαρμογή του τρομονόμου και στην τέχνη δεν παίρνει παρερμηνείες.
Στην Ισπανία με βάση αντίστοιχη νομοθεσία, έχουν γίνει 76 διώξεις (πολλές από αυτές αφορούν καλλιτέχνες). Σε αρκετούς έχουν αποδοθεί ποινές φυλάκισης. Στίχοι τραγουδιού που λένε “Δεν θα καταφέρουν να με λυγίσουν” απέναντι στις ειδικές δυνάμεις θεωρούνται έως και “ωραιοποίηση της τρομοκρατίας”!!
Στη Γερμανία από το 2019 και έπειτα, μουσικοί, συγγραφείς, εικαστικοί, ακαδημαϊκοί έχουν διωχθεί με βάση τον “τρομονόμο”, γιατί μέσα από το έργο τους κάνουν κριτική ενάντια στην πολιτική του Ισραήλ απέναντι στους παλαιστίνιους!!
Ο “τρομονόμος” υιοθετήθηκε στη χώρα μας και μέσα στον νέο ποινικό κώδικα (που ψήφισε ο ΣΥΡΙΖΑ και διατηρεί η ΝΔ) και δίνει ποινές φυλάκισης από 3 σε 5 χρόνια για “δημόσια απειλή” μέσω διαδικτύου.
Την ίδια στιγμή ο “τρομονόμος” αναφέρει γενικόλογα “αδικήματα γενικής διακινδύνευσης”, “κατά της κοινής ειρήνης”. Αποδεικνύεται πως το γενικότερο κυβερνητικό έργο έντασης τους αυταρχισμού και της καταστολής τους αφορά όλους, το ίδιο το ίδιο το λαϊκό κίνημα, τους φοιτητές, το καλλιτεχνικό έργο, τους ίδιους τους καλλιτέχνες!
Με βάση το “νομοσχέδιο Λιβάνιου”, πρώην “Πέτσα”, το υλικό που αναρτάται στο διαδίκτυο, όχι απλά θα λογοκρίνεται, θα “κατεβαίνει”, αλλά ο δημιουργός του, ο χρήστης θα διώκεται ποινικά.
Να αποσυρθεί άμεσα το απαράδεκτο άρθρο 8 του “νομοσχέδιου Λιβάνιου”, πρώην “Πέτσα”!
Καμία σκέψη για λογοκρισία και εφαρμογή του “τρομονόμου” στην Τέχνη μας».
μόνο ο Θεός
Είμαι κατά της οποιασδήποτε λογοκρισίας.
Όλα στο φως.
Και τα πιο φρικτά; Και τα πιο ανίερα;
Ναι.
Όχι.
Κανείς μας δεν αντέχει
την απόλυτη απουσία της λογοκρισίας.
Ούτε αυτός ο Μαρκήσιος ντε Σαντ.
Ούτε αυτός ο Νίτσε.
(Μόνο ο Θεός
αντέχει την απόλυτη απουσία της λογοκρισίας,
δηλαδή τον διάβολο.)
———————————–
Τα παραπάνω ένα μικρό ποίημα που έγραψα χθες και θέλησα να μοιρασθώ μαζί σας.
Τεινω, να συμφωνησω μαζι σας. Ειναι τοση, και τετοια η ανθρωπινη – πολιτισμενη αθλιοτητα – διαστροφη, που, και, οι ιδιοι ( εντος πολλων ευτραπελων εισαγωγικων επινοητες της ), οι ανθρωποι δεν αντεχουν, να την ακουουν, αντικρυζοντας την, καταφευγοντας, ειτε υπαρχει ειτε οχι, στην υπερβαση του επεκεινα, του θειου, που, οι θρησκειες ( εφοσον υπαρχει ), διεσυραν και διασυρουν.
Θα ήθελα να προσθέσω στο προηγούμενο σχόλιό μου και το εξής: Είναι βεβαία η τρέλα για όποιον θελήσει να ακολουθήσει τον δρόμο της απόλυτης ελευθερίας του λόγου.
Χωρίς να ξεχνώ ότι υπάρχουν και οι άγιοι (αλλά και απλοί καλοί άνθρωποι) μέσα στις θρησκείες, σας ευχαριστώ για την απάντησή σας αγαπητέ κύριε Καζάση.
Η απολυτη ελευθερια του λογου μηπως ειναι συνυφασμενη με την αληθεια η οποια – οποιες αληθειες, εξαρτωντας την υπαρξη της απο την υπαρξη της αληθειας η των αληθειων;
Εαν δεν υπαρχει η δεν μπορει να υπαρξει αληθεια, δεν μπορει να γεννηθει λογος ελευθερος δηλαδη αντικειμενικος, εγκλωβιζομενοι στον λαβυρινθο του ακρατου υποκειμενισμου.
Νομίζω ότι και οι δύο απαντήσεις σας ήταν πολύ εύστοχες αγαπητέ κύριε Καζάση και δε θα διαφωνήσω.
Πράγματι, νομίζω κι εγώ ότι η απόλυτη ελευθερία του λόγου εξαρτάται άμεσα από την αλήθεια και τη γνώση της αλήθειας. Και, συμφωνώ και εδώ, αν δεν υπάρχει αλήθεια τότε επόμενο είναι το χάος. Όταν έγραφα για τον δρόμο της απόλυτης ελευθερίας του λόγου εννοούσα το τελευταίο, δηλαδή το χάος.
Πιστεύω όμως ότι η αλήθεια είναι ο Χριστός, οπότε ίσως ο δρόμος της απόλυτης ελευθερίας του λόγου να μην είναι κάτι τόσο τρομερό όσο το χάος, αλλά κάτι τόσο όμορφο όσο η αγάπη.
Δεν ξέρω. Νομίζω ότι υπάρχουν δύο ελευθερίες. Η ελευθερία της αγάπης και η ελευθερία του χάους. Η πρώτη είναι αληθινή, η δεύτερη όχι, αλλά είναι πολύ δύσκολο για έναν άνθρωπο να καταφέρει να διακρίνει τη διαφορά.
Σας ευχαριστώ. Οι απαντήσεις σας ήταν αληθινό φως.
«Να μη συζητάς με κανέναν τίποτα που δεν έχει σχέση με τον Θεό και θα είσαι πάντα ήσυχη.»
Αγία Γαβριηλία Παπαγιάννη
Και αφού όλα έχουν σχέση με τον Θεό, αρκεί να βρούμε την εκάστοτε σχέση για να μπορούμε να μιλάμε για τα πάντα.
«Κανένας δε χειρίζεται καλύτερα τη γλώσσα από εκείνον που κρατά το στόμα του κλειστό.»
Σοφοκλής
«Τι να πω; Αφού η γλώσσα τού Θεού είναι η σιωπή, τότε και η γλώσσα της αγάπης είναι η σιωπή.»
Αγία Γαβριηλία Παπαγιάννη
Η αγια κυρια Παπαγιαννη. Μαλιστα. Καλο σας βραδυ.
Κυριε Μεσολωρα τα καταφερατε. Ως αξιωματικος του στρατου εχετε εντρυφησει στους αντιπερισπασμους! Μπραβο σας. Θα επρεπε να ημουν πιο σκεπτικος, την στιγμη που αφησατε ιχνη, ομιλωντας περι λογοκρισιας. Αλλη φορα.
Αγαπητέ κύριε Καζάση λυπάμαι βαθύτατα αν σας στενοχώρησα. Δεν είχα απολύτως καμία τέτοια πρόθεση. Πολλές φορές φλυαρώ πολύ περισσότερο από όσο θα έπρεπε. Σας ζητώ συγγνώμη.
Φοβάμαι μήπως παρεξηγηθώ, φοβάμαι μήπως φλυαρώ και πάλι, αλλά θα ήθελα να τολμήσω να προσθέσω λίγα λόγια ακόμη περί λογοκρισίας.
Είναι καλλιτεχνικά τα έργα που βανδάλισε και χαρακτήρισε «κουρελουργήματα» και «περιττώματα» ο βουλευτής της Νίκης Νίκος Παπαδόπουλος; Κατά τη γνώμη μου είναι. Είναι ηθικά; Αυτό δεν το γνωρίζω.
Κατά τη γνώμη μου όλοι οι ζωγραφικοί πίνακες είναι καλλιτεχνικά έργα. (Είτε απεικονίζουν τον Θεό είτε τον διάβολο, είτε τον Θεό ως διάβολο είτε τον διάβολο ως Θεό, είτε έχουν δημιουργηθεί από ένα παιδί είτε από έναν πίθηκο είτε από ένα ρομπότ.)
Παλαιότερα, και κάπως πρόχειρα (και αφού έκανα δύο μικροδιορθώσεις), είχα γράψει:
«(Παρενθετικό υστερόγραφο: Το να ζητήσει κάποιος από την τέχνη την αλήθεια
ή την ηθική είναι περίπου το ίδιο με το να ζητήσει από έναν ψυχίατρο να
τον εγχειρίσει ή από έναν χειρουργό να του κάνει μασάζ. Ποίηση, αλήθεια, ηθική,
στις κορυφαίες εκδηλώσεις τους είναι το ίδιο πράγμα, αλλά αυτές οι κορυφές ανήκουν
μάλλον περισσότερο στον Θεό [είτε ως δημιουργό είτε και ως αποδέκτη], παρά στον
άνθρωπο. Σας ευχαριστώ.)»
Αυτά ήθελα να πω, και ελπίζω να μην κουράζω απελπιστικά.
θόρυβος
Στη ζωγραφική δεν υπάρχει κακοτεχνία.
Όλα είναι καλά.
Θα ήθελα να συμβαίνει το ίδιο και στη μουσική,
αλλά δε συμβαίνει.
Στη μουσική υπάρχει ο θόρυβος.
————
Τα παραπάνω άλλο ένα ποίημα. Ελπίζω μόνο να μην καταρρεύσει ο ιστότοπος του Ποιείν από την πλήρη ακαλαισθησία μου.
μουντζούρες (σχεδίασμα)
Αν με αξιώσει ο Θεός,
θα ήθελα κάποτε
να ζωγραφίσω πενήντα δύο πίνακες
και να τους εκθέσω στο κοινό
υπό τον γενικό τίτλο «μουντζούρες».
Η έκθεση, δηλαδή, θα λέγεται «μουντζούρες».
Από εκεί και πέρα,
το κάθε έργο, φυσικά, θα έχει το δικό του όνομα:
«χωρίς ταλέντο»
«μουντζούρα νούμερο 5»
«πάθη και πόθοι»
«ηχορύπανση»
«μεταμοντέρνοι θόρυβοι»
«ταξίδι στην άκρη της νύχτας»
«μουντζούρα νούμερο 2»
«το κουρδιστό πορτοκάλι»
«βία και λογοκρισία»
«εξπρεσιονιστικές αφηγήσεις: ντανταϊσμός, σουρεαλισμός, μοντερνισμός, φουτουρισμός»
«η απελπισία του καλλιτέχνη»
«δυσαρμονία»
κ.τ.λ. κ.τ.λ.
————
Τα παραπάνω άλλο ένα ποίημα. Όταν γίνω απελπιστικά ανυπόφορος, μπορείτε σας παρακαλώ να με ενημερώσετε.
Σημείωση: Είκαζα πως από μία μουντζούρα μπορείς να αποστασιοποιηθείς, ενώ από ένα θόρυβο όχι. Μετά όμως μου ήρθε στο νου η γνωστή εικόνα (την ταινία δε τη θυμάμαι) με τα ορθάνοιχτα μάτια από «Το κουρδιστό πορτοκάλι» και άλλαξα γνώμη. Όχι, ούτε από μία μουντζούρα μπορείς να αποστασιοποιηθείς.