Ίσως έρωτας
Ασημένια καρφίτσα
-σε συρτάρι κλειστό-
στερεώνεις την ασίγαστη έλξη μου
-με «ό,τι πέρασε πέρασε σωστά».
Κι ό,τι δεν πέρασε
-ανείπωτες λέξεις- δένει κόμπο
το νήμα
της αβέβαιης συνάντησής μας
-με ό,τι μας πλήγωσε:
το χαμένο δικαίωμα στο θαύμα
κερδισμένο εν λευκώ
-στο άδειο χαρτί.
Μας λυπήθηκε
-ίσως μας περιφρόνησε
σίγουρα μας τιμώρησε
-όταν παράπεσε κάπου ανάμεσα
στο ποτέ και στο κάποτε.
Ανέφικτο σώμα
-καιόμενη βάτος.
`
*
Παρένθεση
Ο ίσκιος μας πάνω στην άμμο
τρεμόπαιζε στο κύμα
-ξελόγιαζε τον άνεμο.
Μες στα παλάτια του βυθού
-μες στους θαλάσσιους κήπους
μερόνυχτα αλήτευε.
Μέσα στις σκοτεινές σπηλιές
τρελός ιριδισμός.
-Πως έλαμπε ο έρωτας!
Ψάξαμεγια τ‘αποτύπωμα
στην αντίστροφη μέτρηση
-και πάλι αντίστροφα.
Μα βρήκαμε
μες στις παλάμες μας
-μονάχα στάχτες.
`
*
Δίλημμα
Πέταξα στο καλάθι της λήθης:
παλιές σελίδες
στενάκι αφόρετα όνειρα
-της ζωής μου ένα σωρό ασήμαντα
μικροπράγματα.
Κράτησα μόνο το κλειδί
από την έξοδο κινδύνου
-για παν ενδεχόμενο κι έφυγα
χωρίς να κοιτάξω πίσω
-γυμνή στη μέση της γης.
Το πρώτο αερόστατο- σύννεφο
έριξε-ίσκιο-στο διάβα μου
και μου ‘γνεψε: ανέβα
-ταξίδι στου ουρανού τη στράτα.
Δεν κράτησα χρόνο
-την ανάσα μου κράτησα:
θυμωμένο δρεπάνι το φεγγάρι
-θέριζε μοναξιές.
