`

 

Εκδίδομαι. Με την ανοχή όλων. Σε οίκους ένοχους, εκδοτικούς και άλλους οίκους.
Εκδίδομαι, όπως ένα αυγό εκδίδεται στο τηγάνι του, ένας συγγραφέας εκδίδεται από
τον εκδότη του, ένας νταβατζής εκδίδεται από την πόρνη του, ένας χειρωνάκτης
εκδίδει το έργο του, ο φούρναρης εκδίδεται στους πελάτες του και τα άλευρά του,
ένας μαθητής εκδίδεται σε αριθμούς, 15 οροθετικές εκδίδονται σε μανταλάκια, τα
σώβρακα εκδίδονται από νοικοκυρές στα μπαλκόνια τους, ο μανάβης εκδίδει φρούτα
σε τιμές ευκαιρίας, ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ και στον Κωτσόβολο, εκδίδονται εργαζόμενοι για
540ευρώ τον μήνα χωρίς ασφάλεια. ΧΡΥΣΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ. Έναν άνθρωπο τον
καταλαβαίνεις από τα δόντια του. Πωλούνται δούλοι. Μαύρη εργασία, κίτρινη
εργασία, λευκό εμπόριο. Μια ταμίας, εκδίδεται πίσω από τις σακούλες του
supermarket, όσο εσύ χαζεύεις το θυμωμένο πάνω στα πλήκτρα της μηχανής
χτύπημά της. Σε πλαστική σακούλα ζωσμένη βροχή, εκδίδεται και το ντελίβερι
καβάλα πάνω στο μηχανάκι, το ποδήλατο ή το πατίνι του. Εκδίδομαι. Όπως ένα
πλαστό διαβατήριο στο βρώμικο σαλόνι χαμερπούς ξενοδοχείου. Με την σύμφιλη
γνώμη όλων. Το άγρυπνο μάτι του ήσυχου γείτονα, που φτάνει μέχρι την μάντρα της
δικής του αυλής, το ορθάνοιχτο, εποπτικό μάτι που τα ξέρει όλα, αλλά και το
μονόφθαλμο του ηδονοβλεψία.
Εκδίδομαι. Κάθε ξημέρωμα που κρατάω τιμόνι. Κάθε φορά που ανάβω τα φώτα
πορείας και χύνομαι στις λεωφόρους. Πεταλούδα της νύχτας, της πίσω όψης του
τζαμένιου παρμπρίζ με την θέση του συνοδηγού άδεια. Ζητάω επιβάτη. Μου λες δεν
είμαι πελάτης. Όμως εγώ προστασία θέλω. Γιατί ο μόνος προστάτης που γνώρισα
βρίσκεται ανάμεσα στα πόδια μου και μου θυμίζει το «όταν έγινα γυναίκα» κάθε
φορά που κατουράω όρθια. Εκδίδομαι. Με τη σύμφιλη γνώμη όλων. Κάθε φορά που
τραβάω στην άκρη της εθνικής με αλάρμ το φορτηγό ή κάθε φορά που κάνω στάση
σε δημόσια τουαλέτα ή βενζινάδικο και μένω με την κάνουλα στο χέρι και πρέπει
κάπως να συστηθώ˙

Είμαι η Ντέζι και φοράω περούκα

* για το ΦΡΥΝΗ Xenos Project και την Red Umbrella
Μια προσπάθεια κατανόησης των εκδιδόμενων φύλων
Αθήνα, Οκτώβρης 2019