Άτιτλο
Μπάυρον δεν είμαι ‘γω επ’ ουδενί,
Άγνωστος είμαι, προς στιγμή, απεσταλμένος,
Ωσάν αυτόν, ταξιδευτής και του ντουνιά διωγμένος,
Μόνο που ρωσική έχω ψυχή.
Νωρίς ξεκίνησα και πρώιμα θα σβήσω,
Φτωχοί θα είναι οι καρποί αυτού του νου.
Ελπίδων θραύσματα φορτίο έχουν αφήσει
Που κείται στην ψυχή, θαρρείς βυθός ωκεανού.
Άραγε ποιος μπορεί, ωκεανέ του ζόφου,
Τα μυστικά σου να γνωρίσει; Ποιος μπορεί
Τους στοχασμούς μου να διηγηθεί του όχλου;
Θεού πέραν κι εμού, άλλος κανείς!
1832
`
*
Δικαιολόγηση
Όταν μονάχα αναμνήσεις
Να λένε για τις πλάνες των παθών
Για τίτλο ένδοξο θ’ αφήσει
Ο φίλος σου μεταξύ θνητών
Ενώ θα κείται στο χώμα άφωνα
Η καρδιά όπου έβραζε το αίμα,
Όπου τόσο μάταια και παράφορα
Η αγάπη μάχονταν με την έχθρα,
Όταν μπροστά σε κοινή καταδίκη
Θα σκύψεις το κεφάλι με σιωπή
Και όνειδος θα πεις πως απεδείχθη
Η αγάπη σου η αναμάρτητη,
Εκείνον που με πάθος και αμαρτία
Τη νιότη θόλωσε των δικών σου ημερών,
Σε ικετεύω: με καυστική κατηγορία
Την ώρα τούτη μην τον θυμηθείς αυτόν.
Μπροστά στη δίκη αυτή, στον όχλο πονηρό
Πες άλλος να μας κρίνει πως μπορεί
Και της συγχώρεσης το δικαίωμα ιερό
Με το μαρτύριο ξεπλήρωσες εσύ.
1841
