Κάτω από το Άγαλμα της Ελευθερίας υπάρχουν χαραγμένοι οι πιο κάτω στίχοι της Emma Lazarus (Απόδοση: Μήτσος Λυγίζος, Νέα Παγκόσμια Ποιητική Ανθολογία, Ρ. Μπούμη – Παπά / Ν. Παππάς,τόμ. Γ, σελ. 1128.) :
Δεν μοιάζει με τον μπρούτζινο τον κολοσσό της Ρόδου
Που τα κυρίαρχα σκέλη του σε δυο στεριές πατούσαν·
Εδώ στις πύλες του Ωκεανού τις δυτικές θα στέκει
Μι’ αντρογυναίκα με πυρσό, που αντίς για φλόγα υψώνει
Την αστραπή αιχμάλωτη, και τ’ όνομά της: Μάνα,
Μητέρα των εξόριστων. Από τον φάρο – χέρι της
Φωτοβολάει ως πέρα παγκόσμιο καλωσόρισμα
Και μ’ ένα βλέμμα ήρεμο στ’ απάνεμο λιμάνι
Δεσπόζει που δυο δίδυμες πόλεις το περιζώνουν.
«Κρατείστε εσείς τις τελετές Χώρες Παλιές», κραυγάζει.
«Δώστε σε μένα τους φτωχούς, τους καταφρονεμένους σας
Που τσάκισαν οι συμφορές και λαχταρούν γι’ ανάσα
Ελεύθερη, στείλτε μου εδώ τους ανεμοδαρμένους,
Τους άστεγους, τους ναυαγούς κι όλο τ’ ανθρωπολόι
Που περισεύει ανέλπιδο στις σκυθρωπές ακτές σας.
Πίσω απ’ την πύλη τη χρυσή τη λάμπα μου ανυψώνω».
*****************************************************
Με την ελπίδα να ανάψει κάποτε η φλόγα της Ελευθερίας σε κάθε γωνιά του κόσμου ο Παναγιώτης Μανιάτης στο πρόσφατο ταξίδι του στη Νέα Υόρκη το διάβασε έτσι:
`
Μουσική επένδυση: Vicious Treat των Soft and Furious
Ηχογράφηση, ηχητική επιμέλεια: Βασίλης Μυρσινιάς (Renegade Instruments)
Έξοχη ανάρτηση, είναι μία πληροφορία που δεν είναι ιδιαίτερα γνωστή. Με την ευκαιρία προσπάθησα να μάθω περισσότερα. Αν και δεν φαίνεται να συνδέεται με εντελώς άμεσο τρόπο με το άγαλμα της ελευθερίας στην αρχική του σύλληψη ως μνημείο-σύμβολο, περισσότερο ιστορικά θα έλεγα, το γεγονός ότι το ποίημα αυτό αναρτήθηκε τελικά σε τοίχο της βάσης του μνημείου κάποια χρόνια αργότερα, έχει ίδιαίτερη σημασία. Κι αυτό γιατί, ενώ το ποίημα ολοκληρώνει ιδανικά το χαρακτήρα του μνημείου, τουλάχιστον ως προς τις αξίες της ποιήτριας, το γεγονός ότι αναρτήθηκε τελικά σημαίνει κάποια γενικότερη αποδοχή.
Τί σημαίνουν άραγε τα μνημεία, τα αγάλματα, για τις μελλοντικές γενιές; Τί σημαίνει, σήμερα, το άγαλμα του Κολοκοτρώνη στην οδό Σταδίου; Την αναγνώριση της προσφοράς του; Γι αυτό μόνον, θα αρκούσε να δοθεί το όνομά του στον κεντρικότερο δρόμο της πρωτεύουσας. Δεν θα χρειαζόταν η τέχνη. Τα μνημεία του Θοδωράκη Κολοκοτρώνη μας φέρνουν στο νου το χαρακτήρα του ήρωα, την ενσάρκωση του θάρρους, την πεποίθηση ότι κανένας εχθρός δεν είναι ανίκητος, με τα στρατηγήματα όπως είπε κι ο καθηγητής Λιαντίνης, αλλά όχι μόνον μ’ αυτά. Τα επιγράμματα, συμπληρώνουν αυτόν τον χαρακτήρα.
Εικόνες. .. σαν μία φωτογραφία
Σκονισμένα μπουλούκια βλέπω
Καταμεστο το λιμάνι
Φουστάνια που σέρνονται στο έδαφος
Υπολευκες φανελες
Παιδιά με κοντά παντελόνια
Νέα πατρίδα
Φιλοξενη
Και δολάρια παντού να αλλάζουν χέρια