Σ ΚΗΝΗ 5 (Απόσπασμα)

Μπαίνουν τὸ ΦΑΝΤΑΣΜΑ καὶ ὁ ΑΜΛΕΤ.

`
ΑΜΛ. Ποῦ μ᾽ ὁδηγεῖς; Μίλα. Δὲν πάω πιὸ πέρα.

ΦΑΝΤ. ῎Ακου.

ΑΜΛ. ᾽Ακούω.

ΦΑΝΤ. Πλησιάζει ἡ ὥρα

ποὺ πρέπει νὰ παραδοθῶ στὸ θειάϕι

καὶ στὴ ϕωτιὰ τοῦ μαρτυρίου μου.

ΑΜΛ. Νιώθω τὸν πόνο σου.

ΦΑΝΤ. Μὴ μὲ λυπᾶσαι. ῎Ακουσε τί θὰ ϕανερώσω.

ΑΜΛ. Λέγε. ᾽Οϕείλω νὰ σ᾽ ἀκούσω.

ΦΑΝΤ. Καὶ νὰ πάρεις ἐκδίκηση ὅταν ἀκούσεις.

ΑΜΛ. Τί;

ΦΑΝΤ. Εἶμαι τὸ πνεῦμα τοῦ πατέρα σου,

κι ἐκτίω τὴν ποινή μου στὸ σκοτάδι:

ὅλη τὴ νύχτα νὰ περιπλανιέμαι

καὶ τὴν ἡμέρα νὰ μετανοῶ

μέσα στὶς ϕλόγες γιὰ νὰ ἐξαγνιστοῦν

οἱ ἁμαρτίες τῆς ϕθαρτῆς ζωῆς μου. ᾽

Απαγορεύεται ν᾽ ἀποκαλύψω

τὰ μυστικὰ τῆς ϕυλακῆς μου, ἀλλιῶς

θὰ εἶχα νὰ σοῦ πῶ μιὰ ἱστορία

ποὺ θά ᾽ϕτανε κι ἡ πιὸ ἁπλή της λέξη

νὰ σϕάξει τὴν ψυχή σου, νὰ παγώσει

τὸ αἷμα σου στὶς ϕλέβες, νὰ χυθοῦν

τὰ μάτια σου ἀπ᾽ τὶς κόγχες τους σὰν ἄστρα

ποὺ ξεριζώνονται ἀπ᾽ τὸν οὐρανό,

καὶ κάθε τρίχα ἀπ᾽ τὰ ὄμορϕα μαλλιά σου

νὰ γίνει, ἀγριεμένη ἀπὸ τὴ ϕρίκη,

ὅπως τ᾽ ἀγκάθια τοῦ σκαντζόχοιρου. ῞

Ομως αὐτὲς οἱ εἰκόνες τοῦ ἄλλου κόσμου

δὲν κάνει νὰ ϕανερωθοῦν σ᾽ ἐσᾶς

ποὺ εἶστε ἀκόμα σάρκα κι αἷμα. ῎Ακου,

ἄκου, ὢ ἄκου, ἂν ποτὲ ἀγαποῦσες

τὸν δύστυχο πατέρα σου —

ΑΜΛ. Θεέ μου!

ΦΑΝΤ. Νὰ ἐκδικηθεῖς τὸ ϕόνο του.

ΑΜΛ. Τὸ ϕόνο!

ΦΑΝΤ. Τὸν μιαρὸ κι ἀϕύσικό του ϕόνο

– πιὸ μιαρό, παράξενο κι ἀϕύσικο

δὲν ἔχει.

ΑΜΛ. Πές μου γρήγορα, νὰ μάθω,

καὶ μὲ ϕτερὰ γοργὰ σὰν τὴν ἰδέα

ἢ σὰν τὴ σκέψη τοῦ ἔρωτα θὰ ὁρμήσω

νὰ πέσω πάνω στὴν ἐκδίκησή μου.

ΦΑΝΤ. Τὸ βλέπω, εἶσαι πρόθυμος. ᾽Αλλιῶς

θά ᾽σουν σὲ λήθαργο σὰν νά ᾽χες πιεῖ

τὸ ἀργὸ χορτάρι τῆς ᾽Αχερουσίας. ῎

Ακουσε, ῎Αμλετ. Εἴπανε γιὰ μένα

πὼς πέθανα ἀπὸ δάγκωμα ὀχιᾶς

ἐνῶ κοιμόμουνα στὸν κῆπο μου.

Μ᾽ αὐτὸ τὸ χαλκευμένο ψέμα σϕράγισαν

τ᾽ ἀϕτιὰ ὅλης τῆς Δανίας – ὅμως, γιέ μου,

ἐσὺ πρέπει νὰ ξέρεις πὼς τὸ ϕίδι

ποὺ δάγκωσε τὸν πατέρα σου τώρα

ϕοράει τὸ στέμμα του.

 

`

**************************************************************

`

Ο ΑΜΛΕΤ είναι το έργο που κατεξοχήν κατοικείται από ίσκιους αγνοουμένων, είτε το έγραψε ο Σαίξπηρ για να περιθάλψει κάποιον δικό του ακριβό και ανομολόγητο αγνοούμενο είτε όχι. Μολαταύτα, όσο κι αν βλέπουμε στον Άμλετ ένα έργο πένθους από τα πιο συγκινητικά και πιο ανήσυχα στη λογοτεχνία, δεν θα καταφέρουμε ποτέ να διεισδύσουμε “στην καρδιά του μυστηρίου” του Σαίξπηρ. Δεν χρειάζεται, άλλωστε. Το φάσμα των συναισθημάτων μας για όλα όσα είναι για μας βαθύτερα από το δάκρυ θα εμπλουτίζεται πάντα από αυτή τη βαθιά δομημένη αδιαφάνεια του σαιξπηρικού ήρωα. Εκείνος θα κερδίζει τη δυσκολότερη μάχη της έκφρασης και θα πεθαίνει τον δυσκολότερο θάνατο. “Τ’ άλλα είναι σιωπή”. Το δικαίωμά μας σ’ αυτή τη σιωπή, τη σιωπή μιας βαθύτερης κατανόησης του εαυτού μας και του άλλου, το κατέκτησε για λογαριασμό όλων μας ο Άμλετ.

(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

 

 

από Σπύρος Αραβανής
1 Σχόλιο