«Τι είναι η ποίηση;»

[author] του Νίκου Λέκκα [/author]

χρόνια προσπαθώ να δώσω αυτήν την απάντηση. Και ότι κατάφερα είναι κάτι ψήγματα μόνο. Αυτό που έλεγε η Κυρία Πάολα Ρεβενιώτη, ότι “Ποίηση είναι το ξεβράκωμα της ψυχής” και αυτό της Κατερίνας Γώγου “… με απανωτές νευρικές κρίσεις/ εμετούς από μεθύσια και αηδία, απόπειρες αυτοκτονίας….”. Παρόλα αυτά την ποίηση την νιώθω. Τουλάχιστον το εικάζω. Για κάποιες ψυχές που ζουν στο περιθώριο. Που είναι αναγκαίο και καταναγκαστικό. Γιατί κάποιες ζωές επιβάλλονται να είναι περιθώριο. Και αυτό είναι μαγκιά, και τιμή και δόξα. Γιατί δεν έχουν αλλάξει ακόμα τα πράγματα. Γιατί πριν αλλάξουν επιβάλετε να ξεστραβωθούμε σε βιβλία, ταινίες, δόξες, ζωές, θρύλους…. Για να επαναπροσδιορίσουμε τις αξίες. Γιατί καμία ζωή δεν είναι άχρηστη. Άχρηστη την κάνει το βήμα μας. Αυτό της ευκολίας. Γιατί πριν αλλάξουν τα πράγματα και η ζωή επιβάλετε να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι. Να σκοτώνουμε κάθε πρωί τον φασίστα που κρύβετε μέσα μας όπως και αν αυτός εκφράζετε. Γιατί αν και η ζωή είναι απλή (έρωτας και δημιουργία) κάποιες έννοιες που βαραίνουν το σύγχρονο γίγνεσθαι την κάνουν τυραννική. Κανονικά, τυραννικά, για αυτούς που καίνε την ζωή μοναδικά, έγραψε η Λίνα Νικολακοπούλου κάποτε. Την κανονικότητα την ορίζει η εκάστοτε νόρμα. Δεν μιλάω για αυτήν. Μιλάω για την κανονικότητα που οριοθετεί την ψυχή, αυτήν που τις δίνει πλαίσιο. Το πλαίσιο της ζωής και του θανάτου. Της αγάπης, της δημιουργίας και του θανάτου. Γιατί ο θάνατος γονιμοποιεί και κάνει ποιητική την εκάστοτε στιγμή. Την κάνει ανεπανάληπτη. Και η αγάπη την κάνει ποιητική, της δίνει λόγο ύπαρξης, και η δημιουργία την κάνει ποιητική, την αποθεώνει. Όλα τα άλλα θάνατος. Θάνατος ουσιαστικός πέρα από τον θάνατο αυτό καθ’ αυτό. Τι είναι η ποίηση πέρα από μια μαστούρα, ένα μεθύσι και μια επαφή. Μαστούρα και μεθύσι έστω και χωρίς ουσίες και επαφή έστω και κατά μόνα χωρίς επαφή σαρκική. Όλα τα παραπάνω ως αυτοϊκανοποίηση.