`

ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΤΑΛΑΝΤΩΣΕΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΣΟΥ
Θα πολεμήσω την ανθοφορία
μιας Αμάλθειας μνήμης
που σου χαρίζεται απλόχερα.
(Αναγνωρίζαμε μέχρι τώρα
τούτο το δικαίωμα μόνο στην άνοιξη).
Το ξέρω, φταίει που προσκυνούσες
την ξαπλωμένη στο γραφείο φαντασία σου
με τους νόμους της αρμονικής ταλάντωσης.
Μα δεν έβλεπες πως το μελάνι σου
στα μαύρα ρούχα της βαλίτσας μου
έβαψε και τα ολόλευκα σεντόνια μου
και πλημμυρίζει τους ύπνους μου.
Γιατί είχες στήσει από μακριά
έναν γαλαξία από χρώματα
να κινείται αιώνια στο σύμπαν μου.
Ήταν κι ο γαλαξίας
ιδιοκτησία της θεϊκής σου αδικίας!
Κι ενώ η συγκίνηση αγκάλιαζε την ιερότητά σου
-μεγαλωμένος θεός πια-
έδειξες τα νώτα σου στο ανθρώπινο βήμα μου.
Και είδα τις καταδικασμένες φλέβες μου
να ζητούν απαλλαγή
από το ανεξίτηλο χρώμα σου
δωρίζοντας όλο το αίμα τους.
Ήταν τότε που σήκωσες ψηλά το χέρι σου
ακουμπώντας σταθερά το δείκτη στον αντίχειρα
-έφτιαξες έτσι το σχήμα μου
και το πήρες για πάντα μαζί σου,
λάφυρο μιας απρόσωπης ανωνυμίας-
ενώ εγώ μαθαίνω το νόμο
της κυρίαρχης επωνυμίας σου,
πως η μαγνητική ροή σου
στην κλειστή μου επιφάνεια
θα είναι πάντοτε μηδενική* .

Μα δεν είδες πως στεκόμουν απέναντι
και σου καθρέφτισα
την ίδια σου την κίνηση στα δυο μου χέρια
που σμίξανε ακαριαία για να σχηματίσουν το άπειρο.
Αυτή θα είναι η νέα σου κατοικία ,
φώναξα σπαραχτικά
-έργο των χεριών και των λυγμών μου
τούτο το κατάλυμα,
-να το θυμάσαι-
κάντο για μένα σε παρακαλώ
Μαζί με λέξεις έκπληκτες κι αλήτισσες
που έκαψαν τα σύνορά τους
για να ξεγυμνώσουν μια έκταση απόλυτη
και να χαϊδεύουν στο σώμα σου
τ ʼάφθαρτα νοήματά τους, το ίδιο πιστές
όπως τότε που μετρούσαν με ακρίβεια
τους υπερκόσμιους ρυθμούς σου
και την απληστία των χρωμάτων σου.
Όπως τώρα, υπόλογοι της μέθης
ακόμη και των πόνων μου!

`
*νόμος του Gauss


`
*
ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ

Μεγάλα θεριά οι σκόρπιες λέξεις.
Ημερεύουν μόνο σε γυμνασμένο στίχο
που τους χαρίζει τη φωτεινή διέξοδο:
Τότε γενναιόδωρα μετατρέπουν σε διάλογο
το βασανιστικό μονόλογο.

Λέξεις μουσικές ,θλιμμένες και χαρούμενες,
λέξεις αλήτισσες, μαγικές και εκστατικές,
λέξεις ανατρεπτικές, θυμωμένες και απειλητικές.
Όλες, ένα στρώμα να το κοιμηθεί η ποίηση.

Κίτρινα φθινοπωριάτικα φύλλα
οι λέξεις που έθρεψε ο άνεμος.
Λίπασμα η ματιά μας μέσα στη ρίζα τους
την αέρινη ,την υγρή, τη χωμάτινη!

Στεγάζει την απαίτηση της γέννας της η αστρική :
Να κολυμπήσει τα καράβια και τα όνειρα των γλάρων της.
Να κρατήσει σφιχτά τον κορμό που ανεμίζει τα φύλλα της.
Να υμνήσει τον αέρα που αναπνέει η ποίηση!

`

*

ΕΠΙΠΟΛΑΣΜΟΣ*
ΣΤΗΝ ΚΟΠΩΣΗ ΣΥΜΠΟΝΟΙΑΣ

Κι αυτά που είδες σήμερα,
Παντεπόπτη μου,
ξέρουμε σε πληγώσαν.
Το δίστρατο αρετής και κακίας
διαπερνούν οι αχτίνες σου
και συ ματώνεις στο συνωστισμό
του δεύτερου του δρόμου:
Άποροι, άπτεροι ή ληστές
γυρεύουν κάποια λεία .
Τυφλοί που ψάχνουν για χρυσό ,
αγροίκοι που σκοτώνουν,
έμποροι και δουλέμποροι
φορτώνουν εσχάτη απελπισία.
Στο φως σου, ήλιε μου,
η Εκάβη θρηνεί παιδιά ,
θαλασσοπνιγμένα
κι εκείνα που τρώνε μέλανα ζωμό
κάτω από το δρολάπι.

Μη βιάζεσαι όμως ,ήλιε μου ,
μα κοίτα και τους άλλους
που σαστισμένοι βρίσκονται
σαν το λαγό στη φτέρη
γιατί τους χτύπησε κι αυτούς
το ωστικό το κύμα
κι από αναβάτες δυνατοί,
ανέπαφοι σε μάχες,
βρίσκονται τώρα ανήμποροι
γι αυτό αναρωτιούνται
πώς έγινε κι αρρώστησε
η αγάπη του ανθρώπου.
Τι φταίει πια και δε μπορούν
την έγνοια για τον άλλο;

Κι αν τους φωτίσεις πιο καλά ,
ίσως και καταφέρεις
να γιατρευτεί ο πόνος τους
και να βρεθούν και πάλι
σε τόπους που δοξάζεται
και που ψηλώνει η πλάση.
Και μόνο τότε ήλιε μου,
θα δύσεις λυτρωμένος
και την αυγή θα χαραχτείς
σε όλα γιατρεμένος.

`*(ιατρικός όρος:συχνότητα,εξάπλωση)
`

*

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΜΙΑΣ ΜΕΣΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ

Πασχίζουν να μείνουν κορίτσια
μέσα στο χειμώνα
γιατί τις κούρσεψαν οι μέριμνες
και οι προσπάθειες της συνέπειας.
Λαχανιάζουν από τα σύγχρονα βήματα
του άνευρου έρωτα
που θέλει γιατρικά.
Οργανικές και ψυχολογικές μεταπτώσεις
μιας οδυνηρής κλιμακτηρίου
με τις τύψεις από τις εκδοχές.

Αποτραβηγμένες από το παράθυρο
που κεντούσαν το μέλλον
και διάβαζαν ελπίδες,
ρυθμίζουν τον εσωτερικό κλιματισμό τους:
Φιλτράρουν πάθη
θρηνώντας τη χαμένη απαιτητικότητα
και υπερασπίζουν τη νοστιμιά των νόστων τους.
Μάχιμοι ακόμα στρατιώτες
-κι ίσως με κυρτωμένη ράχη-
αναπνέουν αεράκια ποίησης
σφιχταγκαλιά
με το δραματικό ρεαλισμό τους.
`
*********************************************************
`
Οι «μικρές εκδόσεις» και η ποιήτρια Γιώτα Τριανταφυλλοπούλου Κόμη σας προσκαλούμε στην πρώτη παρουσίαση της ποιητικής συλλογής Με τη Μέθοδο του Υλοτόμου.

Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2018, 20:00
στη μουσική σκηνή-bar-restaurant

1002 νύχτες
στην Αθήνα – Καραϊσκάκη 10, 10554 Ψυρρή (δίπλα στον σταθμό Μοναστηράκι, από Ερμού 104).

Θα παρουσιάσουν:
Όλια Ησαΐα – βιβλιοθηκονόμος στη Βουλή των Ελλήνων
Μίνα Ταβουλάρη – αρχαιολόγος

Ο εκδότης και η ποιήτρια.

Θα διαβάσει ο Ιωάννης Μεσσήνης.

από Σπύρος Αραβανής
1 Σχόλιο