«Απαρέγκλιτα»

[author] του Κώστα Αβραμίδη [/author]

Αγκαλιά με τη “Μπάραʼʼ, έναν μονόλογο του Σωτήρη Παστάκα και της Χρύσας Αλεξίου με βρήκε το έμφραγμα.

Με το προαιώνιο δίπολο: Θάνατος και έρωτας, πάλευε ο Σωτήρης στη “Μπάρα τουʼʼ, με το έμφραγμα, εγώ. Οι δύο μεγάλοι αντιμαχόμενοι: Η γενετήσια πράξη και η τελευταία πράξη του δράματος. Γεννιόμαστε και πεθαίνουμε. Γεννάμε και πεθαίνουμε… Απαρέγκλιτα, που λέει κάποιος φίλος.

Λυπάμαι που σας προκαλώ θλίψη με τα λεγόμενά μου, σίγουρα προτιμάτε να ακούσετε κάτι αστείο. Ξέρετε, το μόνο αληθινά αστείο είναι η σοβαρότητα με την οποία αντιμετωπίζουμε την εφήμερη ύπαρξη μας… Οι σοβαροί σκοποί και οι μεγάλοι στόχοι μας. Η ζωή είναι τραγικά μικρή μπρος στην αιωνιότητα της μη ύπαρξης και δεν υπάρχει κάποιο βαθύ νόημα, καθώς όλα είναι τόσο παροδικά.

Το μόνο που έχει αξία είναι ένα ποτήρι κρασί και ένα τσιγάρο, ένα φιλί και ένα αγκάλιασμα, η μυρωδιά του πρωινού καφέ και το πρόσωπο του παιδιού σου, οι μουσικές που σε κάνουν να χορεύεις ή να κλαις και τα βιβλία που σε ταξιδεύουν. Οι φίλοι που σε κάνουν να γελάς, οι άνθρωποι που περπατάς δίπλα τους χωρίς να ντρέπεσαι, ο αγώνας να σταθείς όρθιος όταν προσπαθούν να σε γονατίσουν. Η θάλασσα, μια πιατέλα χόρτα, λίγα σαυρίδια και οι σαρδέλες στα κάρβουνα που λέει κι ο Σωτήρης στη “Μπάραʼʼ. Κι ο έρωτας που είναι για λίγους. Για τους τρελούς και τους δυνατούς. Για όσους είναι έτοιμοι για ζωή και για θάνατο. Καλά το θυμάμαι Σωτήρη;

Δεν είναι τα “μεγάλα” που σε κρατάνε στη ζωή. Είναι όλες αυτές οι “μικρέςʼʼ στιγμές που σε κάνουν να νιώθεις ξεχωριστός. Και μη ξεχνάτε αδέλφια ότι, όλοι μας, ήρωες, αντιήρωες, υπέρ ήρωες κάποτε θα την “κάνουμεʼʼ

Γιʼ αυτό μην παρακολουθείτε την ζωή. Ζήστε την στο έπακρο!
Απαρέγκλιτα.