[author]του Κώστα Ρεούση [/author]
Κείμενα μιας ψύχραιμης οργής, #13: «Ο διασπαστικός εμπαιγμός των ημιμαθών αστών ή φελλών»
Των Κώστα Ρεούση&Υπερπραγματικής Φράξιας Λευκω©ίας
Σε καθηλώνουν για να σε αποκαθηλώσουν και σε λερό σάβανο φασκιώσουν.Με μία άδικηαιτία, πάντα, σʼ αποφεύγουν χαχανίζοντας ή γκαρίζοντας. Δικαιολογούνται ξεστομίζοντας τη δύσθυμη απολογία της δυσγενεσίας τους.Βλαχαδερά ολκής, κάκιστης πάστας προϊόντα, τενεκέδες ξεγάνωτοι.Βασανίζουν τις λέξεις στο κρεματόριο της χαοτικής γραφής μιας νεκρής φωνής που δεν άκουσαν ποτέ τη νότα, το φθόγγο ή το γράμμα της.«Να πατήσουμε πάνω στην Ψυχολογία, στην Πολιτική, στην Κοινωνιολογία, ηλιοκαμένοι μʼ ένα σκέτο άσπρο πουκάμισο.», (Οδυσσέας Ελύτης, «Τα Ετεροθαλή-VillaNatachaII», εκδ. Ίκαρος, Αθήνα, 1980, σ. 47).
Ο διασπαστικός εμπαιγμός των ημιμαθών αστών ή φελλών κυριαρχεί στο νησί του χαλουμιού.Η ύποπτη τάση και ανοησία αποκρυπτογράφησης ενός κρυπτογραφημένου μουσικού-ποιητικού μηνύματος συμπαντικών δημιουργών εγκαθιδρύει το κρατίδιο εξυπηρετήσεων και υπηρεσιών της δυστοπίας με τʼ όνομα Κύπρος. Τα προκεχωρημέναηχοτοπία και οι ποιητικές εγχαράξεις, όταν συμβαίνει να συναντηθούν, προτάσσουν το καινό στην ατραπό του παρελθόντος και του παρόντος καταγεγραμμένου άχρονου. Η ορατή απουσία ή αόρατη παρουσία του ανθρώπινου σχήματος -αδιαφορώντας για την κακομεταχείριση καταθέσεων μελλοντικής πρόληψης ή ώσμωσης από αναίσχυντους έως άτιμους κατασκοπευτικούς πνευματικούς κούσπους- δεν έχει ανάγκη ούτε θεούςπου τη λατρεία τους προσκυνάτε στο σκοτάδιούτε λεξικά γραφιάδων παραχαρακτών.
Εδράζομαι στη Μεσόγειο Θάλασσα: «Οικίζοντας σε γη που από νερό αρμυρό περιδίνεται», (Κώστας Ρεούσης, «Ένα Τσεκούρι κάθεται», εκδ. Φαρφουλάς, Αθήνα, 2015, σ.55). Ο T.S.Eliotείναι σύμμαχος του οφτού κλέφτικου, όλων όσοι διατηρούν την αποικία μέσα τους κι εξακολουθητικά μεταδίδουν, με το αζημίωτο, συγκεχυμένες πληροφορίες στις δυνάμεις μιας φανερής υπηρεσίας.
Συμμαχώ με το αμφιλεγόμενο, αντικαθιστώντας -έτσι, γιατί μου κάνει κέφι κι αυθαίρετα, ΣΑΦΩΣ (όπου σίγμα: σιωπή, σιγή ή σιγαστήρας, όπου άλφα: επιφώνημα αγγέλλοντας φως)- τη μεξικανική διανόηση με την κυπριακή και τη δικτατορία του Δίας μʼ αυτήν του Μούσκου: «Incurriríaenunagroserasimplificaciónquienafirmasequelaculturamexicanaesunreflejodeloscambioshistóricosoperadosporelmovimientorevolucionario. Másexacto sera decirqueesoscambios, tantocomo la culturamexicana, expresan de algunamaneralastentativas y tendencias, a vecescontradictatorias, de la nación -estoes, de esa parte de México que ha asumido la responsabilidad y el goce de la mexicanidad-. En esesentidosí se puededecirque la historia de nuestracultura no esmuydiversa a la de nuestro pueblo, aunqueestarelación no sea siempreestricta. Y no esestrictani fatal porquemuchasveces la cultura se adelanta a la historia y la profetiza. O deja de expresarla y la traiciona, segúnse observa en ciertosmomentos de la dictadura de Díaz. Porotra parte, la poesía, en virtud de sumismanaturaleza y de la naturaleza de suinstrumento, laspalabras, tiendesiempre a la abolición de la historia, no porque la desdeñesinoporque la trasciende. Reducir la poesía a sus significadoshistóricosseríatantocomoreducirlaspalabras del poeta a sus connotacioneslógicas o gramaticales. La poesía se escapa de historia y lenguajeaunque ambos seansunecesarioalimento.», (Octavio Paz, La “inteligencia” mexicana, «El laberinto de la soledad», 1950).
Είναισταπρόσωπαμιαςπαρωδίαςπουεκτοξεύομαι: «Sucia ciudad orgullosa de sus víscerasestropeada de la mujer pubis que se agostó los humores de quiénpedirássalvaje el vástago retrocede paraquedentro de élsaludes al vientonerviosamentedejandoletraspalabrasincoherentesesquizofrénicosasesinos se encuentran conpoetasesquizofrénicos en los santuarios de unburdelquirófano de una gran putaquees derepentesumadrequellevapuestaropavieja de otra fiesta oliendo a libertinajesangre de uncerdoinmoladopodredumbre de unamuela deljuicio en el funeral del dulcedentistaterapeutatodos los gritosquevienen a continuacióntraen la mandrágoraquequedaporsaborear un nerviosocoplero un poco antes del suicidio de suedad de repente mortal el veranobrincahacia el poema y resollando se despiertamujeresquepasanseñalancorrectamente haciendasaltarpor losaires el objetivo en el centrocírculo en con círculo la cola del veraneante.», (Costas Reúsis, «La irrealidadsubmarina», 1993-2015, antologíabilingüe, traducción de MarioDomínguez Parra, ediciones de La Isla de Siltolá, Sevilla (España), colecciónSiltoláPoesía, nº 40, Mayo2017, p. 97).
-Στους ελληνικούς αρχαίους βασιλικούς όρχεις μου φακελώνω τα λυρικά, αφηγηματικά και άλλα εμετικά σ (τοι) χήματά σας: Κύπριοι ποιητές (που είστε/πού είστε;), Έλλην Αλάσιος ή αλασιωτικός/ισοπεδωτικός (που είμαι) ποιητής και -δυστυχώς ή ευτυχώς- δεν πράττουμε την ίδια εργασία.
Χώρα (Παλιό Λιμάνι), Οκτώβριος 2017
ΥΓ: Τα παραθέματα στην ισπανική γλώσσα μπορείς να τα βρεις στα ελληνικά. Ο Λαβύρινθος της Μοναξιάς του Παζ έχει μεταφραστεί και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αλεξάνδρεια και το ποίημα του Ρεούση βρίσκεται στον Κρατήρα του Γέλιου μου από τις εκδόσεις Φαρφουλάς.
