`
[author]Της Ειρήνης Καραγιαννίδου [/author]
`
Ορμώμενη από συζήτηση πρόσφατη περί δημιουργικής γραφής και με δεδομένο ότι η έννοια της δημιουργικής γραφής δεν είναι ένα τόσο «πρόσφατο» πολιτισμικό προϊόν στα αλλού και μολονότι ξεκίνησε ως εργαλείο κατανόησης της λογοτεχνίας κι έχει εξελιχτεί για ορισμένους σε «καλλιτεχνικό» αυτοσκοπό, ακόμη κι αν δεν ανήκω στην κατηγορία εκείνη των εικονομάχων (αν θεωρηθεί εφικτό μέσω συγκεκριμένων «εκπαιδευτικών» πρακτικών ότι μπορείς να αποκτήσεις κάποιες λογοτεχνικές και συγγραφικές δεξιότητες -οχι απλώς με την έννοια της ακαδημαϊκής κατοχύρωσης- , αλλά με την πράξη του να γράψεις δημιουργικά και την πράξη να σκεφτείς κριτικά την πράξη της γραφής και τα αποτελέσματά της), η πληθώρα όλων αυτών των σεμιναρίων των εξ αποστάσεως διδασκαλίας που ακμάζουν με την οργανωτική ευθύνη των εκδοτικών οίκων και με τη «διδακτική προσφορά» πλέον του οποιουδήποτε, διασταυρωμένη με τους εμπορικούς κανόνες της προσφοράς και της ζήτησης, έχει εξελιχθεί σε ένα μάρκετινγκ, σ´ έναν χορό που σέρνουν απ´ την μια άνθρωποι που διακατέχονται από την μόδα της εποχής του γράφειν, κι απ´ την αλλη άνθρωποι της γενιάς μας, της ευρισκόμενης σε κρίση επαγγελματική -συνεπώς και οικονομική.
`
Και κάπως έτσι φτάσαμε στο σημείο να διαμορφώνονται νέες ανθρωπολογικές προϋποθέσεις για την παραγωγή και την κατανάλωση λογοτεχνίας, από ανθρώπους μη «έμπειρους«, από «λογοτέχνες» του ενός βιβλίου, από γραφιάδες εμβρυακής στάσης οι οποίοι έχουν συνδέσει την διδαχή της δημιουργικής γραφής (αν όντως αυτή είναι εφικτή), με την πιθανότητα μιας επαγγελματικής ευκαιρίας, με την πεποίθηση ότι επειδή κατέχω από τσάμικο μπορώ να διδάξω και κλακέτες, πως επειδή έχω φερειπείν γράψει μια πρόζα, κατέχω όλα τα είδη γραφής και μπορώ να τα μεταλαμπαδεύσω, επειδή έχω εκδόσει δυο-τρία ποιητικά βιβλία δικαιούμαι αυτομάτως και μπορώ να διδάξω και θέατρο και σενάριο και πεζό, και κάπως έτσι τα προγράμματα δημιουργικής γραφής δημιούργησαν περισσότερα νέα προγράμματα δημιουργικής γραφής και οι κανόνες της αγοράς αλλοίωσαν κάθε λογική και μπερδεύουμε φόρμες, μεγάλες φόρμες, μικρές φόρμες, φόρμες του κέικ.
Διαμορφώνονται νέες ανθρωπολογικές τάσεις, όπως πολύ σωστά σημειώνετε, για την παραγωγή και κατανάλωση τέχνης γενικότερα, και όχι μόνο λογοτεχνίας, απο μη έμπειρους – που αφού ξέρουν τσάμικο διδάσκουν και κλακέτες! – και θα προσθέσω, όπως και τάσεις για την παραγωγή και κατανάλωση “θεραπείας” και “υγείας”, μια άλλη μεγάλη τάση – σαφώς αλληλένδυτη με την τάση για τέχνη, αφου διαμορφώνονται αμφότερες στα πλαίσια παρόμοιων κοινωνικών συνθηκών. Το ζήτημα που θέτω είναι αν τελικά ευτελίζονται απο τέτοιες προσεγγίσεις η λογοτεχνία και η τέχνη γενικότερα – και ποια η συνέπεια αυτού του ευτελισμού για την κοινωνία και την επανοτροφοδότηση των τάσεων που γεννά; Με απλά λόγια δεν είναι καλύτερα που οι τάσεις αυτές αφορούν την τέχνη (και την υγεία – θεραπεία, που τοποθέτησα παράλληλα), και ας υπάρχει το τίμημα του ευτελισμού της τέχνης που παράγεται στην εποχή μας. Αν υπάρχει κάτι επαναστατικό στην τέχνη του 21ου αιώνα είναι η “λαϊκοποίηση” της (δώστε τέχνη στο λαό), την πρόσβαση στον καθένα να μετέχει σε αυτό αυτό που έως τώρα ήταν δείγμα εκλεπτισμού μια ελιτ. (Η αυζήτηση έχεις πολλές παραμέτρους – ευχαριστώ )
αγαπητε κ. Μιχο
1. Παλαιοτερα ειχαμε υποστηριξει – και δικαιως- οτι η τεχνη παραγεται -κυριως- απο τα “κακα” παιδια της αστικης ταξης και (να προσθεσω) απο ορισμενα ευαισθητα/φευγατα/πονεμενα ατομα αλλων ταξεων της αρμοδιοτητας του κ. Σ.Παστακα (με την δευτερη του ιδιοτητα) που ασχολουνται επιμονως με την γραφη για προσωπικους/θεραπευτικους σκοπους .
2. Εφ’οσον τετοια ταξη δεν υφισταται πλεον μεταπολεμικως, ειναι ευνοητη η δυσκολια αναπαραγωγης καλων λογοτεχνων.
3. Αν συνυπολογισουμε και την κατεδάφιση της α’βαθμιας και δευτεροβαθμιας εκπαιδευσης και κατα συνεπεια της μορφης των εισαγωγικων εξετασεων σε ΑΕΙ απο το 1980, η κριτικη σκεψη και η εξεταση σε θεματα κλιμακωτης δυσκολιας -σχεδον επι παντος επιστητου- υποκατασταθηκε απο την “παπαγαλια” και την επιλυση διδαγμενων θεματων με αποτελεσμα την δημιουργια -σε σημαντικο βαθμο- της γενιας κατω των 54 ετων (=18+36) “αριστουχων μετριων .
Στο ΥΓ υπενθυμιζω το θεμα της εκθεσης του 1985 “με τις αγνωστες λεξειες ευδοκίμηση και αρωγή».!!!
4. Θυμαμαι λ.χ. εναν πολυ καλο ποιητη της γενιας μου ,τον Αντωνη Φωστιερη που εισηχθη πρωτος στην Νομικη το 1971, εχοντας ηδη καποιο βραβειο ποιησης ως μαθητης. Ασχετως της αισθητικης ταυτισης ή οχι με την ποιηση του, πρεπει να κατακτησεις την εκφραστικη γλωσσα και τα λοιπα μεσα της τεχνης σου εως οτου δημιουργησεις το προσωπικο σου υφος.
Και ο ΑΦ τα ειχε ολα αυτα.
5. Νεοπλουτοι σαλταδόροι , μαυραγοριτες και πρωην αριστεροι, μαζι με υπολοιπα απο την παλια αστικη ταξη ελεγχουν την οικονομικη ζωη του τοπου. Οι απογονοι τους -λοιπον- παρακολουθουν τα μαθηματα δημιουργικης γραφης, ωστε να δημιουργηθουν λογοτεχνισκοι σε σχολες , οπως την δεκαετια του 70-80 στην ΑΣΚΤ ειχαμε τα Μυταρακια, τα Μοραλακια,….
6. Για τα λεφτα και την αιγλη τα κανουν ολα.
Εκτος απο τους εκδοτικους οικους ακομη και στο ΕΚΠΑ παραδιδονται μαθηματα δημιουργικης γραφης, που ειναι και το λογικοτερο εφ’οσον
“η επιμέλεια-διόρθωση κειμένων ή παροχή «υπηρεσιών διόρθωσης τυπογραφικών δοκιμίων», όπως επισήμως ορίζεται ως επαγγελματική δραστηριότητα, αποτελεί ένα πεδίο συνυφασμένο με την εκδοτική διαδικασία.”
ΥΓ “Ήταν Ιούνιος του 1985 και τα πρωτοσέλιδα έγραφαν για τις Πανελλήνιες εξετάσεις: «Σφαγή των υποψηφίων», «Δεν κατάλαβαν το θέμα», «Ιδού το επίπεδο των μαθητών». Όλα είχαν αιτία την εξέταση στο μάθημα της έκθεσης. Οι «τριτοδεσμίτες» πήγαν καλύτερα, αλλά ο γενικός κανόνας ήταν ότι οι εξεταζόμενοι έλυναν γρίφο που έλεγε: «Ο άνθρωπος, ο αποφασισμένος να μάθει πολλά γράμματα και να διαπρέψει σε μια επιστήμη ή σε μια τέχνη, δεν αποβλέπει πια, κατά την επικρατούσα άποψη, στην προσωπική του μόνο ευδοκίμηση. Προσφέρει και στους άλλους πολύτιμη αρωγή»….
Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/pios-thimate-ti-egine-me-tin-arogi-ke-tin-evdokimisi-stis-panellinies-exetasis-tou-1985-ke-ta-pirina-arthra-gia-tin-agrammati-neolea/
Τεκμηρίωση του εδαφ.1
Γ. Σεφέρης . Ο πατέρας τους Στέλιος εργαζόταν ως δικηγόρος στο Παρίσι . Μετεπειτα Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Α. Εμπειρίκος . Ο πατέρας του, Λεωνίδας Ανδρ. Εμπειρίκος ήταν εφοπλιστής, γόνος παλαιάς οικογένειας ναυτικών με καταγωγή από την Άνδρο. Μαζί με τους αδελφούς του Μιχάλη και Μαρή Εμπειρίκο, υπήρξε ιδρυτής της Εθνικής Ατμοπλοΐας Ελλάδος (1909-1935), της Embiricos Brothers, της Byron Steamship Co. Ltd. καθώς και άλλων εταιρειών. Την περίοδο 1917-18 υπήρξε επίσης βουλευτής της κυβέρνησης Ελευθερίου Βενιζέλου και υπουργός Επισιτισμού. Η μητέρα του Ανδρέα Εμπειρίκου, Στεφανία, ήταν κόρη του Λεωνίδα Κυδωνιέως από την Άνδρο και της Ρωσίδας Σολωμονίδος Κοβαλένκο, από το Κίεβο.
Κ. Καβάφης γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια, όπου οι γονείς του, εγκαταστάθηκαν εγκαταλείποντας την Κωνσταντινούπολη το 1850. Ήταν το ένατο παιδί του Πέτρου – Ιωάννη Καβάφη , μεγαλέμπορου βαμβακιού, και της Xαρίκλειας Φωτιάδη, που ανήκε σε παλιά φαναριώτικη οικογένεια μεγαλεμπόρων και κοινοτικών επιτρόπων της Κωνσταντινούπολης
Κ. Καρυωτάκης δευτερότοκο παιδί του νομομηχανικού Γεωργίου Καρυωτάκη,
Ν. Λαπαθιώτης .Ο πατέρας του, Λεωνίδας Λαπαθιώτης , κυπριακής καταγωγής, ήταν μαθηματικός και ανώτατος στρατιωτικός, που διετέλεσε βουλευτής το 1903-1905 και έγινε υπουργός στρατιωτικών το 1909. Η μητέρα του, Βασιλική Παπαδοπούλου, ήταν ανιψιά του Χαρίλαου Τρικούπη
Οδυσσέας Ελύτης . Ήταν το τελευταίο από τα έξι παιδιά του Παναγιώτη Αλεπουδέλη και της Μαρίας Βρανά. Ο πατέρας του είχε εγκατασταθεί στην πόλη του Ηρακλείου από το 1895, όταν σε συνεργασία με τον αδελφό του ίδρυσε ένα εργοστάσιο σαπωνοποιίας και πυρηνελαιουργίας. …Το 1914 ο πατέρας του μετέφερε τα εργοστάσιά του στον Πειραιά και η οικογένεια εγκαταστάθηκε στην Αθήνα.
[…]
Ασχετως των επιδοσεων τους σε μαθηματα δημιουργικης γραφης, με τετοια ευπωλητα της ελληνικης αγορας τι στο καλο λογοτεχνια να γραψουν;
ΥΓ Τα best sellers του 2015 για το Cosmote Books είναι τα παρακάτω:
1. «Μια συγνώμη για το τέλος» της Λένας Μαντά, εκδόσεις Ψυχογιός
2. «Γκρέυ: Οι πενήντα αποχρώσεις του γκρι μέσα από τα μάτια του Κρίστιαν» της Ε.Λ. Τζέιμς,
εκδόσεις Πατάκη
3. «Το μάτι του βοριά» της Χρυσηίδας Δημουλίδου, εκδόσεις Ψυχογιός
4. «Περισσότερο αίμα» του Τζο Νέσμπο, εκδόσεις Μεταίχμιο
5. «Η εξομολόγηση» του Σπύρου Πετρουλάκη, εκδόσεις Μίνωας
6. «Το κορίτσι του τρένου» της Πόλα Χόκινς, εκδόσεις Ψυχογιός
7. «Ο θηριοδαμαστής» της Καμίλα Λάκμπεργκ, εκδόσεις Μεταίχμιο
8. «Μιλώντας στην κόρη μου για την οικονομία» του Γιάνη Βαρουφάκη, εκδόσεις Πατάκη
9. «Η καρδερίνα» της Ντόνα Ταρτ, εκδόσεις Λιβάνη
10. «Η άκρα ταπείνωση» της Ρέας Γαλανάκη, εκδόσεις Καστανιώτη
Πηγή: Ποια βιβλία διαβάσαμε το 2015; | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/news/243428/poia-vivlia-diavasame-2015#ixzz4LqIZFHEq
Στον Γιώργο Μίχο,
Εξαιρετικοι στιχοι ενος προλεταριου Μεξικανικης καταγωγης, ποιητη-μουσικου απο το Detroit το 1971
Η προλεταριακη ποιηση παντα ελειπε απο την χωρα μας ή τουλαχιστον δεν την εχω εντοπισει
“Cause”
Cause I lost my job two weeks before Christmas
And I talked to Jesus at the sewer
And the Pope said it was none of his God-damned business
While the rain drank champagne
My Estonian Archangel came and got me wasted
Cause the sweetest kiss I ever got is the one I’ve never tasted
Oh but they’ll take their bonus pay to Molly McDonald,
Neon ladies, beauty is that which obeys, is bought or borrowed
Cause my heart’s become a crooked hotel full of rumours
But it’s I who pays the rent for these fingered-face out-of-tuners
and I make 16 solid half hour friendships every evening
Cause your queen of hearts who is half a stone
And likes to laugh alone is always threatening you with leaving
Oh but they play those token games on Willy Thompson
And give a medal to replace the son of Mrs. Annie Johnson
Cause they told me everybody’s got to pay their dues
And I explained that I had overpaid them
So overdued I went to the company store
and the clerk there said that they had just been invaded
So I set sail in a teardrop and escaped beneath the doorsill
Cause the smell of her perfume echoes in my head still
Cause I see my people trying to drown the sun
In weekends of whiskey sours
Cause how many times can you wake up in this comic book and plant flowers?
Sixto Diaz Rodriguez
Άλμπουμ: Coming from Reality, 1971
PS I watched very carefylly for 2nd time the documentary “Searching for Sugar Man” 3 days before on Greek TV. Till now I listen on youtube many times his performances and work & I try to discover Rodriguez coming from early 70’s!
For me he is almost the perfect Mexican-American working class hero from Detroit , a mavelous singer-songwriter, even he has worked as a demolition man for decades.
A bitter & slightly underground “José Feliciano”, Rodriguez’s voice remains untouched by the years, combining, once again, strength and frailty.
He is father-of-three daughters, philosophy graduate and failed mayoral candidate .
https://www.theguardian.com/music/2012/nov/18/rodriguez-live-roundhouse-review-london
“Rodriguez was an inner-city poet.” says top Motown Records session guitarist Dennis Coffey.
Avant, the former chairman of Motown Records.declares that Rodriguez ranks “in the top five of all the artists I worked with.
http://www.sandiegouniontribune.com/sdut-sugar-man-film-unveils-fascinating-musical-mystery-2012aug17-htmlstory.html
Αντι παρακολουθησης σεμιναριων δημιουργικης γραφης διαβαστε το παρακατω αποσπασμα…
Ο φοβος του θανατου μετα τον Α.Εμπειρικο ειναι passé . Η
The long, crazy trail of Sixto Rodriguez
May 08, 2009|By Greg Kot
[…]
We have the same kind of situations today,” Rodriguez says. “The environment just shook. You can’t get around certain stuff, whether it’s in Darfur or on your block at home. What makes us political is your home turf, your family, your life space. You walk down the street, and automatically a human being is territorial, and political happens in that. We just got rid of a mayor who ended up in jail, you had a governor who is going there in Illinois. The times change but the same questions keep getting asked: ‘Is this the best we can do?'”
Rodriguez could’ve said the same of the music business that discarded him in the early ’70s, but he has no regrets.
“The current economic situation keeps people in classes, so when you hear a song like ‘Cause’ it applies,” he says. “I’m surfacing in a unique space for a lot of reasons. But people created these problems, and people can fix them. I don’t know if my music is going to help at all, but those are the things that have always been in my music. I only wrote about 29, 30 songs, but they still seem to hit people. That means a lot.”
[…]
http://articles.chicagotribune.com/2009-05-08/entertainment/0905060201_1_chris-spedding-south-africa-rock-n-roll
@8 Συμπληρωσις.
Ο φοβος του θανατου μετα τον Α. Εμπειρικο ειναι passé (βλ. ΥΓ) . Η κοινωνικη/πολιτικη λογοτεχνια ηταν και θα ειναι παντα επικαιρη. Με πολλες μορφες : ψυχεδελικη, σουρεαλιστικη, σατιρα, προζα,..
Αρκει να μην ειναι του σοσιαλιστικου ρεαλισμου!
ΥΓ Εις την Οδόν των Φιλελλήνων
[…]
“Θεέ ! O καύσων αυτός χρειάζεται για να υπάρξη τέτοιο φως ! Tο φως αυτό χρειάζεται, μια μέρα για να γίνη μια δόξα κοινή, μια δόξα πανανθρώπινη, η δόξα των Eλλήνων, που πρώτοι, θαρρώ, αυτοί, στον κόσμον εδώ κάτω, έκαμαν οίστρο της ζωής τον φόβο του θανάτου”.
http://www.snhell.gr/anthology/content.asp?id=94&author_id=10
@9.
Δεν ειναι παράλληλος μονόλογος, αλλα συγκλινοντες , καπου τεμνονται και -ελπιζω – οι παρατηρησεις μου να συμπληρωνουν το σχολιο σας.
Εχοντας επηρρεαστει απο την αρχικη ανανωση των στιχων του προλεταριου ποιητη /μουσικου, με στιχους ισαξιους με του Bob Dylan, την εποχη που τους εγραφε (αρχες 70’s), μαλλον σας εδωσα λαθος εντυπωση.
Ηθελα να τονισω οτι εφοσον σχεδον κανενας/καμμια διαφημισμενος/η αποφοιτος της σχ. Μωραϊτη δεν προκοψε στα λογοτεχνικα, πως ενας insider θα προκοψει παρακολουθωντας σεμιναρια δημιουργικης γραφης.
Πρεπει να εχεις εμπειριες ζωης, διαβασματα, ευαισθησια, υπομονη, επιμονη και πολλα αλλα εφοδια και μετα δουλεια, δουλεια , δουλεια…
αλλοιως το πολυ να γραψεις κανενα ευπωλητο….
Καλημέρα,
Η συζήτηση περί της δημιουργικής γραφής είτε μέσω σεμιναρίων είτε ακαδημαϊκώς (Master of Fine Arts) κρατάει αρκετό καιρό στις ΗΠΑ:
https://www.poetryfoundation.org/poetrymagazine/articles/detail/68634
Από το άρθρο κρατάω το: «Will the next Walt Whitman be an MFA graduate? Somehow it seems hard to imagine»
@13
Οπως Αμερικη !
οπως ελεγε η Υβετ σε μια διαφημιση για βερνικια νυχιων των 80’s.
https://www.youtube.com/watch?v=qudMGw7OZ6g
Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΑΘΩΟΣ (ΟΡΕΣΤΗΣ ΑΛΕΞΑΚΗΣ)
Ο ποιητής υποφέρει Ο ποιητής υποφέρει
Γιατί έχει χάσει το δρόμο και που πηγαίνει δεν ξέρει
Και περπατά δίχως μνήμη σ’ αυτή τη χώρα του νότου
Ενώ ένα μαύρο ποτάμι μπαίνει συχνά στ’ όνειρό του
Ο ποιητής δεν γνωρίζει μόνο αγρυπνά και δακρύζει
Σαν να τον κράζουν οι ρίζες υπόγειους κήπους σκαλίζει
Και μέρα νύχτα τα ερείπια της ύπαρξής του ανασκάβει
Κι ένα σκυλί σκυλί σκοτωμένο μέσα στα τρόχαλα θάβει
Κι άλλοτε πάλι μονάχος κωπηλατεί σε μια λίμνη
Και λυπημένος κοιτάζει την άδεια θέση στην πρύμνη
Κι ενώ απ’ τα βάθη των χρόνων ένα παιδί τον φωνάζει
Νιώθει που η βάρκα του γέρνει κι αγάλι αγάλι βουλιάζει
Κι ακούει μια μάνα να λέει την ίδια πάντα ιστορία
Κρυμμένη πίσω από ράφια και σκονισμένα βιβλία
Κι όπως η νύχτα ζυγώνει και το σκοτάδι πυκνώνει
Βλέπει-απ’ αλλού- το κορμί του να το σκεπάζει το χιόνι
~~~
δυστυχώς δεν έγιναν στο κέντρο δια βίου μάθησης του δήμου μου “σεμινάρια δημιουργικής γραφής” πιστεύω θα ήταν πολύ καλή εμπειρία, κρίμα
“Fifteen Feet Of Pure White Snow”
Where is Mona?
She’s long gone
Where is Mary?
She’s taken her along
But they haven’t put their mittens on
And there’s fifteen feet of pure white snow?
Where is Michael?
Where is Mark?
Where is Mathew
Now it’s getting dark?
Where is John? They are all out back
Under fifteen feet of pure white snow
Would you please put down that telephone
We’re under fifteen feet of pure white snow
[…]
Nick Cave & The Bad Seeds
Επειδή όλα τα πράγματα είναι σχετικά, σε μία σχέση γνώσης, εν προκειμένω, όση αξία πρέπει να κομίζει ο πομπός άλλη τόση χρειάζεται να φέρει και ο δέκτης. Αν έστω ο ένας υπολείπεται των περιστάσεων τότε μιλάμε για Δημιουργική (?) Αντιγραφή(!)
Δύο παράγραφοι, δυο προτάσεις, δυό τελειές, δυο σχόλια, ένα μάλλον ενάντια στη μπίζνα με τα σεμινάρια δημιουργικής γραφής ή όπως αλλιώς τα λένε αλλά και ένα για τους ανθρώπους που ανακατεύονται με αυτα. Με μια ανάσα δλδ.
Όταν εμφανίζονται σχέσεις που υπηρετούν στόχους,επιθυμίες,ένα προγραμματισμό,ένα σχέδιο κτλ, τότέ μπορεί να εμφανίζονται και οι μπίζνες. Δεν χρειάζεται να σπουδάσεις πολιτική οικονομία για να τη σακουλευτείς. Τη δουλειά που έχει κάποιος εκεί μέσα μπορεί μας μας τη πεί αν θέλει. Ελεύθερα. Οι προθέσεις ,οι προσδοκίες του δασκάλου και του μαθητή είναι ένα ζήτημα το οποίο δεν μπορεί να μη συνδέεται με το κύριο :τι ψάρια πιάνει η (δημιουργική) γραφή τους;
Οι σχολιαστές κάτω από την συγκεκριμένη ανάρτηση έπρεπε να είναι από πάνω της. Ακριβείς, δεικτικοί με στοιχειά και παραδείγματα. Ένας λόγος που ακόμα διαβάζω το ποιείν. Κρατάω το “η λογοτεχνία γίνεται έντονα ταξική”. Μαλλον ξαναγίνεται, κύριε Μίχο, Ξαναγίνεται.
Κάποιος που πήγε σε αυτά τα μαθήματα ας μας πεί κάτι για αυτά. Μην είναι μονόπατη η ανάρτηση.
Αφού αναφέρθηκε και ο Νick Cave, ξεφυσάω και εγώ με τους πολλούς :
we call upon the author to explain (“Dig!!! Lazarus Dig!!!” (2008))