`

[author]του Σπύρου Αραβανή [/author]

`
Βλέποντας καθημερινά όλους αυτούς τους ψηφιακούς ανθρωπιστές, τους ηθικολόγους, τους ετοιμοπόλεμους κάθυγρους των δυσάρεστων γεγονότων, τους άτεγκτους της Δικαιοσύνης -οι οποίοι κατά Μάνο Χατζιδάκι «περιφρουρούν την ουσία του νόμου όσο και η Αγία Αθανασία του Αιγάλεω περιφρουρεί την αγιοσύνη και το χριστιανισμό»- μου γεννιούνται ορισμένα αφελή ερωτήματα:
`

Τι χρόνος τούς απομένει για τον άνθρωπο, μέσα στο χρόνο που αφιερώνουν για να σώσουν την ανθρωπότητα;

Πενθώντας νυχθημερόν τους νεκρούς της επικαιρότητας, διατηρούν άραγε αποθέματα πένθους και για τους προσωπικούς τους θανόντες;

Μπορούν να αποδώσουν δικαιοσύνη και «με ένα άστρο ή μʼ ένα γιασεμί»;

Διακρίνουν ανάμεσα στα συλλογικά τους οράματα, το όνειρο του παιδιού που γαντζώνεται στα μάτια τους;

Τι περισσεύει από το «αγελαίο ένστικτο» της ηθικής τους και για τις κατʼ ιδίαν τους σχέσεις;

Στις πόσες δημοσιευμένες «ζωές των άλλων» κερδίζουν αδημοσίευτη δική τους ζωή;

`
«Όχι, σας παρακαλώ –διαμαρτύρεται ο Λουδέρ, όταν έρχονται να τον ψάξουν ακόμη μια φορά για να υπογράψει κάποιο ανθρωπιστικό μανιφέστο ή για να συμμετάσχει σε κάποια συνάντηση για τον καταπιεζόμενο λαό- Το να αγαπάς την ανθρωπότητα είναι εύκολο, το δύσκολο είναι να αγαπάς τον πλησίον σου» (Χούλιο Ραμόν Ριμπέϊρο, «Ρήσεις του Λουδέρ», μετφρ. Βλάσης Παπαπετρόπουλος).

από Σωτήρης Παστάκας
3 Comments