`
Nα ΄ταν ο πόλεμος χορός (Πετροπόλεμος)
Κρυβόμουν πίσω από τη μέρα
είχαν οι πέτρες μου τελειώσει
φώναζες, φώναζα “Αέρα”
μα είχε η σφεντόνα μου παλιώσει
Κάτω απ΄τον ίσκιο ενός δέντρου
απότιστου και πληγωμένου
φέγγανε σαν μικρά διαμάντια
τα λάφυρα του νικημένου
Σπαθί ασημένιο το φεγγάρι
μαχαίρι χάρτινο η βροχή.
Πόλεμος και ανακωχή
μαζί πηγαίνανε ζευγάρι.
Σε σημαδεύω, μα δεν ρίχνω
φίλος μου είσαι και όχι εχθρός.
Να ΄ταν το τόξο μου δοξάρι
να ‘ταν ο πόλεμος χορός!
Νύχτα, σαν τέλειωνε η μάχη
φάνταζε πέτρινος ο κήπος.
Σώπαιναν άνθρωποι και βράχοι
κι άλλαζε της καρδιάς ο χτύπος.
Κρατούσε ο χρόνος το δρεπάνι
μα ήταν αθέριστη η ελπίδα
κι όταν λογάριαζε πως χάνει
πέταγε πέρα την ασπίδα
`
*
Ο μονόλογος της κούκλας
Οι μοίρες που με βάφτισαν
στη πιο μυστήρια λίμνη
θαρρείς και με ζωγράφισαν
στν κοριτσιών τη μνήμη
Πότε νεράιδα ντύθηκα
πότε νυφούλα στ’ άσπρα
κι άλλες φορές στολίστηκα
τον ουρανό με τ’ άστρα
Το χάδι ήταν το γάλα μου,
τ΄όνειρο η ζωή μου,
το παραμύθι η σκάλα μου
που ανέβαινε η ψυχή μου
Μες στη σιωπή πορεύτηκα
κόρη μαζί και μάνα
κι από νωρίς παντρεύτηκα
το γέλιο και το κλάμα
Άκουσα τόσα μυστικα
που ράγισε η καρδιά μου
καθώς η χτένα μπέρδευε
στ’ αχτένιστα μαλλιά μου
`
*
Έλα ψυχή μου, φανερώσου (Το κρυφτό)
Θα μετρήσω ως το δέκα
κι όποιος βγει θα τα φυλά
πίσω από το δάχτυλό μου
η κρυμμένη μου χαρά
Φώναζα…φτου ξελευτερία
έλα ψυχή μου, φανερώσου
στο δέντρο εκείνο που κρυβόσουν
έτρφε η ρίζα τ΄όνειρό σου
Φώναζες..φτου ξελευτερία
κι άνθιζαν γύρω μας οι κήποι
κι είχαν τα μάτια σου Μαρία
όλου του κόσμου το μαγνήτη
Πέτρο ακίνητος σε βλέπω
κι εσένα Όλγα, σ’ έχω δει…
Μικρή αυλή, για μας πατριδα
ορθάνοιχτη χωρίς κλειδί
`
*
Αιχμάλωτοι και σκλάβοι (Σκλαβιά)
Όποιος στα πόδια έχει φτερά
ανοίγει στην ψυχή του δρόμο,
γεννιέται δεύτερη φορά
και καταργεί το χρόνο.
Ποτέ δε ρίζωσε άνθρωπος
πάνω σε ξένο χώμα,
ποιος την αντέχει τη σκλαβιά
και στο παιχνίδι ακόμα.
Αιχμάλωτοι και σκλάβοι,
με τι καρδιά να παίξεις,
ποτέ μου δεν αγάπησα
αυτές τις άγριες λέξεις
κι ήταν η πέτρα ” μάνα ”
που ξέρει από πόνο κι από κλάμα.
Ο δρόμος είναι τ` όνειρο
κι ο φόβος σου είναι η γνώση,
αγκάλιασέ με να χαρείς
κι έχει βαθειά νυχτώσει.
`
***********************************************************
Τα τραγούδια είναι όπως οι άνθρωποι. Αυτοί που συναντάς για πρώτη φορά. Και μαζί τους δένεσαι. Γίνονται φίλοι σου, συνοδοιπόροι, συνομιλητές ονείρων. Κάπως έτσι υπήρξε και η δική μας συνάντηση, με τα δέκα αυτά τραγούδια. Με γόνατα γρατζουνισμένα, με πυλό και χρώματα στα χέρια, βρεθήκαμε στην καθαρή αυλή της μνήμης. Και «παίξαμε». Και «είδαμε» πολλά! Τη μάνα να κάνει το σταυρό της, το μοναχικό κορίτσι να «γυμνάζεται» και να προειδοποιείται με το Κουτσό, για ‘κεινη τη μοναξιά, που θα συναντήσει στο κόσμο των μεγάλων, παιδιά να παίζουν Πετροπόλεμο, υπηρετώντας την αιώνια αντιπαλότητα των ανθρώπων, την κοπέλα με τα ξέπλεκα μαλλιά, να γοητεύεται με το άγνωστο παίζοντας την Τυφλόμυγα, παλιούς συμμαθητές να φωνάζουν «Φτου Ξελευτερία» και να θυμούνται την Σκλαβιά και μαζί της την πικρή αλήθεια, που ίδια η λέξη σηματοδοτεί. Βαφτίσαμε τη βόλτα μας, με τον τίτλο «Να ’ταν ο πόλεμος χορός». Μοιάζει με ευχή, όμως δεν είναι. Εμείς τους πολεμιστές τους θέλουμε, να χορεύουν και τους χορευτές, να κοροϊδεύουν τον πόλεμο…
Παντελής Θαλασσινός – Κώστας Φασουλάς
`
Τα δέκα παιγνίδια που έγιναν τραγούδια:
1. Αιχμάλωτοι και Σκλάβοι (Σκλαβιά)
2. Κισκιντάκια (Πεντόβολα)
3. Να ‘ταν ο πόλεμος χορός (Πετροπόλεμος)
4. Μεγάλωσα με όνειρα (Τυφλόμυγα) τραγουδάει η Νάνα Μπινοπούλου
5. Μάνα μου, κάνε το σταυρό σου (Πατίνι)
6. Σάλταρε και μη φοβάσαι (Ξυλογαϊδάρα)
7. Ο μονόλογος της κούκλας τραγουδάει η Φαίδρα Θαλασσινού
8. Ξέρω έναν άγριο ποταμό (Μακριά Γαϊδούρα)
9. Η μοναξιά με το ένα πόδι (Κουτσό)
10. Έλα ψυχή μου φανερώσου (Κρυφτό)
