`
[author]Της Έφης Κατσουρού [/author]
`
Δεν έχει περάσει ούτε μία εβδομάδα από την πορεία του Πολυτεχνείου που για πρώτη φορά περιδιάβαινε τη γιορτινά φωτισμένη Βασιλίσσης Σοφίας, κάτω από κουρτίνες με λαμπερά χριστουγεννιάτικα αστέρια. Αυτός ο δρόμος ήταν πάντα ο πιο όμορφα φωτισμένος δρόμος της Αθήνας. Τα λαμπιόνια τόνιζαν σωστά την προοπτική της. Τώρα η προοπτική είν’ εσφαλμένη.
Είναι το τρίτο Σάββατο του εντέκατου μήνα της δέκατης πέμπτης χρονιάς της δεύτερης χιλιετίας που ήρθε ως αφορμή για μία ημερολογιακή αποτύπωση του κατεστημένου πλέον αστικού παραλογισμού μας.
Αυτό το Σάββατο, η πόλη είχε ήδη ανάψει τα φώτα των Χριστουγέννων της για να φωτίσει άραγε τι; Τη θλίψη της; Τους βρώμικους δρόμους; Ή μήπως να αντικατοπτριστεί πιο καθαρά στα μάτια των αστέγων και τις βιτρίνες των μαγαζιών που στολίζονται για να παραμείνουν άδεια; Όχι. Φωτίζεται μόνο για να υποταχτεί με έναν ακόμη τρόπο στα ευρωπαϊκά πρότυπά της και να εθελοτυφλήσει δημιουργώντας άλλον έναν αστικό μύθο και πιστεύοντας πως θα ξεγελάσει τη μιζέρια μας “μια ανάσα πριν τα Χριστούγεννα”.
Το φεγγάρι κοιτώντας απ’ την Κοραή προς την Κλαυθμώνος είχε πάρει μια ωχρή μ’ ανέφελη κατηφόρα, ο ήλιος το πρωί ήταν ψηλά, τα ρούχα σχεδόν καλοκαιρινά. Είναι Νοέμβρης κι έχουμε ακόμη την ευχέρεια να καθόμαστε σε πλατείες κι αυλές με ρούχα, που τουλάχιστον αυτά δε μας βαραίνουν.
Κι αυτό δεν είναι το “ελληνικό μας όνειρο” αλλά η ελληνική πραγματικότητά μας. Λίγο άσχημη, λίγο στρεβλωμένη, πολύ μπερδεμένη τα τελευταία χρόνια (αφού πότε αρνείται το δυτικό και πότε το ελληνικό στοιχείο της μη αποδεχόμενη αυτό το ιδιόμορφο κράμα) μα πολύ ηλιόλουστη. Κι αν υπάρχει κάτι που με κάνει να ανέχομαι σχεδόν τα πάντα και να παραμένω σε αυτή τη χώρα είναι τα φεγγάρια κι η ήλιοι της, η ελεύθερη θερινή της ώρα. Γιατί εδώ κάνει ακόμη ζέστη, γιατί είναι ακόμη Ελλάδα.
Ας εξευρωπαΐζονται τα Σάββατα κι οι γιορτές. Ας μαύρισε, ας κάηκε η Αθήνα, ας γέρασε πρεσβεύοντας την ομορφιά του παρελθόντος της. Ας παραμορφώθηκε προσπαθώντας να παριστάνει κάποιαν άλλη. Ας είναι τα Χριστούγεννα πιο όμορφα στις μεγάλες πολιτείες της Ευρώπης και ας φεύγουν οι φίλοι μας για εκεί. Φέτος οι άνθρωποι φοβούνται και στα Παρίσια, κι αυτός ο φόβος θυμίζει σε όλους μας οικεία κακά.
Εγώ, λοιπόν, λέω να μείνω εδώ, σε αυτή την πόλη, για να την χτίσω ξανά, για να γράψω τα ποιήματά της. Γιατί ποτέ δε θέλησα να δραπετεύσω στις άδειες ώρες της. Γιατί σε λίγο θα ευχόμαστε “καλά Χριστούγεννα” και πάντα πίστευα ότι αυτή η ευχή περιέχει όλες τις άλλες. Γιατί ακόμη πιστεύω πως η Αθήνα είναι μια όμορφη πόλη. Γιατί ίσως με έχει ανάγκη, όπως κι εσένα..

`

* Η Έφη Κατσουρού γεννήθηκε, μεγάλωσε και ζει μέχρι σήμερα στην Πλάκα. Σπούδασε αρχιτεκτονική στο ΕΜΠ και σήμερα εργάζεται ως αρχιτέκτονας στην Αθήνα, επιθυμώντας να την κάνει μία πιο όμορφη πόλη. Με την συγγραφή ασχολείται από μικρή ηλικία. Από τη Σειρά Ποιείν των εκδόσεων Μετρονόμος κυκλοφορεί η πρώτη της ποιητική συλλογή «Εκτός εποχής».

από Σπύρος Αραβανής
2 Comments