`
Τάσος Κόρφης, «Μικραίνει ο κόσμος»
Μικραίνει ο κόσμος κι η θάλασσα γίνεται κήπος,
στερεύει το φως στις γυμνές αποβάθρες,
μʼ ασβέστη σκεπάζουν τα δάκρυα.
Σεντόνι λευκό, χειρουργείου
σκεπάζει τʼ ανήσυχα χέρια.
Μα εσύ ματωμένη καρδιά μου
και πάλι μαζί σου με πας
ταξιδιώτη με πας για ναυάγιο.
`
*
Μίλτος Σαχτούρης,« O ναύτης»
Ένας ναύτης ψηλά
στα κάτασπρα ντυμένος
τρέχει μες στο φεγγάρι.
Κι η κοπέλα απ`τη γη
με τα κόκκινα μάτια
λέει ένα τραγούδι
που δε φτάνει ως το ναύτη.
Φτάνει ως το λιμάνι.
Φτάνει ως το καράβι.
Φτάνει ως τα κατάρτια.
Μα δε φτάνει ψηλά στο φεγγάρι.
`
*
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Εικόνα αχειροποίητη
Κίνδυνο μαύρο σύννεφο
Οι μάγισες μου λένε
Τʼ αηδόνια αυτά που κελαηδούν
Μου φαίνονται πως κλαίνε
Συ στο σχολειό δεν έμαθες
Να γράφεις ραβασάκια
Στα χείλη σου τα ρόδινα
Που τα `βρες τα φαρμάκια
`
*
Κώστας Ριτσώνης, Κάτι παιδιά
Καμιά φορά όταν κοιμούνται κουρασμένα
κάτι παιδιά που αγαπάνε το τραγούδι
ζηλεύουνε τη δόξα σου και βλέπουν στʼ όνειρό τους
πως τραγουδούν στα κέντρα και στις συναυλίες
με την δική σου τη φωνή
Μα ξημερώνει και τελειώνουν τα τραγούδια
Ήρθε η ώρα να ετοιμαστούν
και στην δουλειά τους βιαστικά να πάνε
`
*
Ντίνος Χριστιανόπουλος, To πάρκο
Παροπλισμένα γεροντάκια και νταντάδες
Μικρά παιδιά που παίζουν στα λουλούδια
Και κουλουρτζήδες
Και μικροί αλήτες
Τα πρωινά στολίζουνε το πάρκο
Κι ο ήλιος λάμπει μέσα απʼ τα φυλλώματα
Κι όλα είνʼ ωραία και μικροαστικά
Μα όταν πέσει η νύχτα αλλάζουν όλα
Μούτρα επικίνδυνα κυκλοφορούνε τώρα
Λογιών λογιώ υποκείμενα πίσω από τα δένδρα
Μονάχα πού και πού κάνα ζευγαράκι
Τον έρωτά του ριψοκινδυνεύει
Μπροστά σε μάτια που αχόρταγα κοιτούνε
Κι όλο το πάρκο γίνεται πρατήριο
Που βγάζει στο σφυρί την παρθενιά του
Μα το πρωί θα `ρθει το συνεργείο του Δήμου
Βιαστικά να καθαρίσει
Αντηλιά βρωμικα χαρτιά τσαλακωμένα
Να `ρθει ο ήλιος να `ρθουν τα παιδιά
Να παίξουν στα λουλούδια ανυποψίαστα
`
*
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
1. Μικραίνει ο κόσμος (Τ. Κόρφης) – Αντώνης Καλογιάννης
2. Ο φωτογράφος (Ντίνος Χριστιανόπουλος) – Γιάννης Μπογδάνος
3. Τι σημαίνει αγάπη (Κώστας Ριτσώνης) – Αιμιλία Κουγιουμτζή
4. Λυπούμαι (Γιώργος Σεφέρης) – Γιάννης Μπογδάνος
5. Το τρανζιστοράκι (Ντίνος Χριστιανόπουλος) – Αιμιλία Κουγιουμτζή, Γιάννης Μπογδάνος
6. Με γέλασες με γέρασες (Ντίνος Χριστιανόπουλος) – Ντίνος Χριστιανόπουλος
7. Κάτι παιδιά (Κώστας Ριτσώνης) – Αιμιλία Κουγιουμτζή
8. Εικόνα αχειροποίητη (Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης) – Αιμιλία Κουγιουμτζή
9. Καημένε Μακρυγιάννη (Ντίνος Χριστιανόπουλος) – Γιάννης Κούτρας
10. Ο ναύτης (Μίλτος Σαχτούρης) – Αιμιλία Κουγιουμτζή
11. Το πάρκο (Ντίνος Χριστιανόπουλος) Γιάννης Μπογδάνος
12. Μπατηρημένο κουρείο (Ντίνος Χριστιανόπουλος) – Ντίνος Χριστιανόπουλος
13. Φινάλε (Με γέλασες με γέρασες (Ντίνος Χριστιανόπουλος) – Ντίνος Χριστιανόπουλος)
O Σταύρος Κουγιουμτζής όταν ζούσε στη Θεσσαλονίκη έπαιζε πιάνο στα νυχτερινά κέντρα στην Καλαμαριά…Καλαμίτσα και Καλαμάκι…πήγαινα συχνά…γύρω στο 1968 άκουσα για πρώτη φορά εκεί τον Τσιτσάνη που ήρθε με την Χαρούλα Λαμπράκη…δεν ήταν σκληρά κέντρα σαν αυτά προς τις Συκιές…αργότερα οταν βρεθήκαμε στην Αθήνα γιατί θα έκανε τον ποιητικό δίσκο με σπόνσορα τη LYRA κατάλαβα ότι είχε τεράστιες λογοτεχνικές και
καλλιτεχνικές γνώσεις…’Ήταν στην παρέα του Χριστιανόπουλου και της Διαγωνίου..Στην Αθήνα κατέβηκε γιατί έκανε συνέχεια επιτυχιες με τις μεγάλες εταιρείες…προηγήθηκε ένας αλλος λογοτεχνικός δίσκος με δικιά του προσπάθεια όπου τραγουδά μαγευτικά η γυναίκα του Αιμιλία…αυτός είναι σαν επανάληψη…πήγαινα συχνά στο σπίτι του στο Μαρούσι και μερικές φορές τα βράδυα συναντιόμαστε στο πάρκο της Κηφισιάς μαζί με τον αείμνηστο σπουδαίο ποιητή της Διαγωνίου Τάσο Κόρφη που ειχε πια τις εκδόσεις ΠΡΟΣΠΕΡΟΣ και το περιοδικό ΑΝΑΚΥΚΛΗΣΗ και τα διακινούσε στο φεστιβάλ βιβλίου στο πάρκο….λίγο αργόοτερα ο Σταύρος γύρισε στη Θεσσαλονίκη γιατί ήταν πολύ βέρος Θεσσαλονικιός…και ο ίδιος έχει γράψει λογοτεχνία…μα και η αδερφή του…ήταν μια απώλεια για μας που τον χάσαμε τόσο νωρίς…τόσο μεγάλος συνθέτης μπορεί να ξαναβγεί εύκολα…τα τραγούδια του αθάνατα…ανεπανάληπτα…χωρίς αβανταδόρους γιατί είναι τραγούδια της ΚΑΡΔΙΑΣ