R.E.M
Θυμάμαι πως είναι η ευτυχία… Έθαψα παγόβουνα μέσα μου…
Υπότροπη
Η ματαιοδοξία αλλάζει πορεία στο αίμα…
Ι Μηδέν γραμμάρια
… Τόσο ζυγίζει μια βαλίτσα γεμάτη στίχους…
Αναρριχητής
Άνδεις… Ιμαλάια… Ψηλορείτης… Πενταδάκτυλος… Κατάκτησα με τα χρόνια χιλιάδες κορφές… Μα στη καρδιά σου μονάχα ένιωσα ελεύθερος…
Αιμορραγία
Σπάνια κουβαλώ δύσκολες λέξεις… Τα δάχτυλα μου ματώνουν εύκολα πια…
Νομίσματα
Εσύ νομίζες πως είμαι ποιητής μα εγώ είμαι ένα σκυλί στα ίχνη του πολέμου…
Κένυα Ι
Μην ψάχνεις συμπάθεια στις λέξεις μου… Το βλέμμα μου έγινε τόσο ωμό όσο τα δάχτυλα στα πόδια του μωρού που πατάνε πέτρες και χώμα…
Κένυα ΙΙ
Πώς είναι στην χώρα σας κύριε… Έχετε μεγάλα σχολεία ; Έχετε νοσοκομεία ; Έχετε φαρμακεία ; Έχετε την δύναμη να μη σας δούμε να κλαίτε…
Νομοτέλεια Όσο γεννιούνται φασίστες θα γεννιούνται και ποιητές…
Ερζεγοβίνη
Είδα στα μάτια σου την πατρίδα μου… Μια βαθιά πληγωμένη γυναίκα που μετουσίωσε το αίμα της σε μακιγιάζ…
Πεπρωμένο
Ποιητής μπορεί να γίνει όποιος είναι ανίκανος να γίνει Άγιος…
El Floridita Bar
Ο τρελός κι θάλασσα… Ξέρω πως θα με καταπιείς γι’ αυτό και θα σε σκοτώσω…
Ο σοφός κι θάλασσα… Ξέρω πως θα με καταπιείς γι’ αυτό και σ’αποφεύγω…
Ο ποιητής κι θάλασσα… Αν δεν σε δαμάσω δεν είμαι άξιος να με πνίξεις…
Μέσα μου πάντα πάλευα μια θάλασσα μα δεν ήμουν τρελός ούτε σοφός κι λέξεις έρχονταν στον ύπνο μου να με κοροϊδέψουν…
Κραυγή
Κύριε Μπουκόφσκι… Ελάτε να σας κεράσω μια ντουζίνα μπύρες… Ελάτε να παίξουμε μπουνιές… Κι ανάμεσα στα αίματα και τα στάχυα να φωνάξουμε στο φασίστα τον θάνατο πως οι σκέψεις δεν πέφτουν νεκρές…
Το τέρας
Λοχ Νες… Βικτώρια… Βαϊκάλη…
Παντού ζει ένα τέρας ανυπότακτο ίδιο με την ψύχη του…
Μηδέν γραμμάρια ζυγίζει μια βαλίτσα γεμάτη στίχους
, λέει ο Ιάσωνας Σταυράκης…Μπορεί κάπου να την ξεχάσεις, να στην κλέψουν. να καταστραφεί…γι’ αυτό τύπωνε την σιγά σιγά σε οικονομικές αυτοεκδόσεις
ωραίοι στίχοι, μιλούν ήρεμα και φιλοσοφικά, σίγουρα μπορούν να μας προσφέρουν πολλά.
Καλημέρα Ιάσωνα, διάβασε: Rene Char/Ρενέ Σαρ
SOSIE/ΣΩΣΙΑΣ
Animal
A l’ aide de pierres
Efface mes longues pelisses
Homme
Je n’ ose pas me servir
Des pierres qui te ressemblent
Animal
Gratte avec tes ongles
Ma chair est d’ une rude erorce
Homme
J’ ai peur du feu
Partout ou tu te trouves
Animal
Tu parles
Comme un homme
Detrompe-toi
Je ne vais pas au bout de ton denuement.
Ζώο
Με πέτρες
Σβήσε το μακρύ μου τρίχωμα
Άνθρωπος
Δεν τολμώ να πάρω
Τις πέτρες που σου μοιάζουν
Ζώο
Ξύσε με τα νύχια σου
Είναι σκληρή της σάρκας μου η φλούδα
Άνθρωπος
Φοβάμαι τη φωτιά
Όπου κι αν βρίσκεσαι
Ζώο
Σαν άνθρωπος
Μιλάς
Μη γελιέσαι
Μέχρι το πέρας δεν πάω της επίλυσής σου.
Αγαπητέ Ιάσων
Σε παρακαλώ να με τιμήσεις όταν εκδόσεις χαρίζοντας μου το El Floridita Bar !Χωρίς να το ξέρεις το έγραψες για μένα !!!!!!!!!!
Λατρεύω την Λακωνικότητα των ποιημάτων σου
Πάντα άξιος να είσαι καλά
Καλησπέρα σας και ευχαριστώ για τα σχόλια…
Η συλλογή έχει εκδοθεί απο τις εκδόσεις ανεμιστήρας…
Κώστα Ρ. μου άρεσαν πολύ τα ποιήματα που παράθεσες…
Ευχαριστώ και πάλι…
Καλό απόγευμα…
ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΝΕΜΙΣΤΗΡΑ…ΕΙΜΑΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΑΙΡΚΟΝΤΙΣΙΟΝ,,,τα ποιηματα του ανεμιστηρα ανεμιζουν οικονομικα μεσα στην κάμαρα