Εισαγωγή στην Κορεατική Ποίηση

Η Κορεατική ποίηση έχει μια μακρά ιστορία, η οποία εκτείνεται σε πολλούς αιώνες στο παρελθόν και έχει αναπτύξει ποικίλλες στιχουργικές φόρμες κατά τη διαδρομή των διαφόρων χρονικών περιόδων της ιστορίας της.
Στα παλαιά χρόνια στην Κορέα, η ικανότητα στην ποιητική σύνθεση, ήταν μία ασχολία με πρακτική αξία.
Ήταν ένας από τους κύριους δείκτες της ικανότητας ενός ανθρώπου να υπηρετήσει την πατρίδα του σωστά ως δημόσιος λειτουργός και την ίδια στιγμή ήταν το κριτήριο της προσωπικής καλλιέργειάς του.Η εν λόγω προσέγγιση στην ποίηση, είχε ορισμένες ενδιαφέρουσες συνέπειες, όπως:
Πρώτον, η ποίηση έτεινε να είναι εγω-κεντρική, εξομολογητική.Στα χέρια ενός μή ολοκληρωμένου καλλιτέχνη, το είδος αυτό της υποκειμενικής παράδοσης μοχθεί μέσα σε αυστηρούς περιορισμούς, αλλά στα χέρια μεγάλων δημιουργών, ο αναγνώστης ανακαλύπτει – μέσα από την εμπειρία του ποιητή – τη δική του προσωπική εμπειρία και κατά συνέπειαν, όλων των ανθρώπων καθώς ο ποιητής κινείται εξελικτικά από το προσωπικό στοιχείο προς το οικουμενικό. Αυτό, άλλωστε, πιστεύουμε αποτελεί το χαρακτηριστικό γνώρισμα της καλής ποίησης.
Δεύτερον, η ποίηση χαρακτηριζόταν από μια διεισδυτική κίνηση προς την υπέρβαση, αντανακλώντας όχι μόνο τη Βουδιστική, παράδοση της ελευθερίας και απελευθέρωσης του ατόμου, αλλά, επίσης και την Κομφουκιανική παράδοση η οποία αποβλέπει στην τάξη και τον έλεγχο αναζητώντας, παράλληλα, το ουσιώδες στη σοφία.
Τόσο ο Βουδισμός όσο και ο Κομφουκιανισμός είχαν μια τεράστια επίδραση επί όλων των πλευρών της Κορεατικής λογοτεχνίας.
Ο Βουδισμός κυριάρχησε κατά τη διάρκεια της Δυναστείας Κόρυο (Koryo) (918–1392) όπου τα ποιήματα Χάνσι (Hansi) (ποιήματα γραμμένα στην Κινεζική γραφή) έφτασαν στην ωριμότητα τους.
Ο Κομφουκιανισμός κυριάρχησε από την αρχή έως το τέλος της Δυναστείας Τσοσόν (Choson) (1392-1910) όπου τα Σίζο (Sijo) και τα Κάζα (Kasa) – τα δύο λογοτεχνικά είδη, θεωρούμενα ως τα καλύτερα του είδους για να εκφράσουν την Κορεατική αισθαντικότητα – έφτασαν στη μεγαλύτερη τους εξέλιξη.
`

Η προσωπική καλλιέργεια είναι αναπόσπαστο στοιχείο και στα δύο συστήματα, τόσο του Βουδισμού όσο και του Κομφουκιανισμού.O πέραν του επιστητού άνθρωπος στον οποίον αποβλέπει ο Βουδισμός και ο σοφός άνθρωπος προς τον οποίον αποβλέπει ο Κομφουκιανισμός, μοιράζονται κοινό έδαφος.
Η σύνθεση είχε την τάση να είναι αυθόρμητη: μία επίσκεψη σʼ ένα ναό, η συνάντηση μʼ έναν φίλο, γιορτάζοντας την άφιξη της Άνοιξης, ένα κρασί – δώρο, κ.τ.λ. Ένα συγκεκριμένο δηλ. συναίσθημα,υπαγόρευε το γράψιμο ενός ποιήματος.
Η Κορεατική ποίηση, στο σύνολο της, σημαδεύεται από την αγάπη και την οικειότητα προς τη φύση.
Μια γρήγορη ματιά στη Κορεατική ποίηση, παλιά και σύγχρονη, αρκεί για να καταδείξει ότι η πλειονότητα των ποιημάτων σχετίζονται με θέματα που αφορούν στη φύση.
Μια νοσταλγική και τρυφερή στάση απέναντι στη Φύση είναι καταφανής μεταξύ ενός μεγάλου αριθμού Κορεατικών ποιημάτων.Αυτή η στάση προς τη Φύση ίσως να ανατρέχει πίσω, στις απόψεις περί του κόσμου του Βουδισμού και του Κομφουκιανισμού αλλά και του Ταοϊσμού, οι οποίοι όπως προαναφέραμε, έχουν βαθειά επηρεάσει τον Κορεατικό τρόπο ζωής και σκέψης.
Η Κορέα έχει επίσης παραδόσεις “ερημίτη” κατά τις οποίες ο ποιητής αποσύρεται στην εξοχή, ως μια απόδραση από τα εγκόσμια του κόσμου τούτου, πορευόμενος στην αναζήτηση της «Ακολουθητέας Οδού».(4)
Κατά κάποιον τρόπο, η φύση εκπροσωπούσε ενσαρκώσεις της «Ακολουθητέας Οδού», του «Ουρανού» και της «Αιώνιας Ζωής».
Ο Κορεάτης ποιητής αντιδρά αισθαντικά στις διακριτικές αλλαγές της φύσεως, τις διαφορετικές εποχές και τα χρονικά μέρη που αποτελούν το σύνολο μιας ημέρας (πρωί, μεσημέρι, απόγευμα, δειλινό, νύχτα).
Δείχνει επίσης να τον ενδιαφέρει έντονα το εφήμερο της ανθρώπινης ζωής.
Σύμφωνα με τα παραπάνω, οι ποιητές έτειναν να παίρνουν μια ιδιαίτερη στάση απέναντι στη φύση.
Η φύση εθεάτο εννοιολογικά.Η κατανόηση της φύσεως οδηγούσε στον στοχασμό, ο οποίος – με τη σειρά του – οδηγούσε στην έκσταση όχι υπεράνω του φυσικά ωραίου, αλλά υπεράνω του ηθικά ωραίου.
Ο ποιητής δεν έβλεπε εκείνο το βουνό• δεν έβλεπε εκείνο το λουλούδι ή εκείνο το ιδιαίτερο πέταλο του λουλουδιού.
Έβλεπε την οικουμενική ουσία ενός βουνού, την οικουμενική ουσία ενός λουλουδιού.
Πρόκειται για μια προσέγγιση, πρωταρχικά, συμβολική, με έμφαση πάντοτε στο εσωτερικό τοπίο της καρδιάς.
Αυτό παραμένει ως σήμερα ο πυρήνας της Κορεατικής ποίησης.

`

H Λογοτεχνία της Κορέας

Η χώρα της Κορέας ή “Χώρα της Πρωϊνής Γαλήνης” ή το «Βασίλειο του Ερημίτη», όπως ονομάσθηκε η Χερσόνησος αυτή της Β. Α. Ασίας, – άγνωστη στον πολύ κόσμο πριν την έκρηξη του Κορεατικού πολέμου – είναι μία αρχαία χώρα με ιστορία, όπως προαναφέραμε, γύρω στα 5.000 χρόνια.
Ο λαός της θεωρείται ως ένας από τους ευφυέστερους και δυναμικότερους Ασιατικούς λαούς.
Ο δυναμισμός, όμως, αυτός των Κορεατών καθώς και η ευφυΐα τους είχαν ως αποτέλεσμα να δημιουργούνται έριδες και διχόνοιες μεταξύ τους, πράγμα που το εκμεταλλευόντουσαν για να επέμβουν τα δύο συνορεύοντα προς αυτήν κράτη, η Κίνα και η Ιαπωνία, με αποτέλεσμα πότε οι Κινέζοι και πότε οι Ιάπωνες, με το πρόσχημα της δήθεν προστασίας της, να καταλαμβάνουν τη Κορέα.
Αναπόφευκτο αποτέλεσμα αυτού βέβαια, ήταν ο επηρεασμός του πολιτισμού της Κορέας και από τους δύο αυτούς αντίστοιχους πολιτισμούς.
Πριν αναφερθούμε στη λογοτεχνία της Κορέας – πράγμα το οποίον αποτελεί το κύριο θέμα μας – θεωρούμε σκόπιμο να πούμε λίγα τινά για την Κορεατική γλώσσα.
Η Κορεατική γλώσσα ομιλείται από 70, περίπου, εκατομμύρια ανθρώπους, οι οποίοι κατοικούν στη Χερσόνησο της Κορέας και τα γύρω νησιά. Μεταξύ αυτών των κατοίκων 5.000.000 Κορεάτες είναι διασπαρμένοι σε ολόκληρο τον κόσμο. Η καταγωγή της Κορεατικής γλώσσας είναι τόσο ασαφής όσο και η καταγωγή του Κορεατικού λαού.
Κατά τον 19ο αιώνα όταν οι Δυτικοί λόγιοι “ανεκάλυψαν” την Κορεατική γλώσσα, ένα από τα πρώτα ερωτήματα που έθεσαν, ήταν από ποιά οικογένεια γλωσσών καταγόταν.
Οι εμβριθείς αυτοί γλωσσολόγοι – μελετητές επρότειναν διάφορες θεωρίες οι οποίες συνέδεσαν τη Κορεατική γλώσσα με την Ουραλο–Αλταϊκή, την Ιαπωνική, την Κινεζική, την Θιβετιανή, την Δραβιδική Αϊνού, την Ινδο–Ευρωπαϊκή καθώς και άλλες γλώσσες.
Μεταξύ αυτών των θεωριών, αυτή που φαίνεται να ισχύει είναι μόνο η σχέση μεταξύ Κορεατικής και Αλταϊκής η οποία, ας σημειωθεί, ομαδοποιεί τη Μογγολική, τη Μαντζουρο–Τουνγκουσική και την Τουρκική. Πλην όμως τον 20ο αιώνα, η προσοχή των γλωσσολόγων εστράφη περισσότερο στη σχέση μεταξύ της Κορεατικής και Ιαπωνικής γλώσσας.
Η Αλταϊκή, η Κορεατική και η Ιαπωνική, όχι μόνο παρουσιάζουν ομοιότητες στη γενική δομή τους, αλλά μοιράζονται, επίσης, κοινά χαρακτηριστικά όπως: φθογγική αρμονία και έλλειψη συνδέσμων, παρόλο που η φθογγική αρμονία στην αρχαία Ιαπωνική είναι αντικείμενο αμφισβήτησης μεταξύ των ειδικών.
Σύμφωνα με παλαιές ιστορικές καταγραφές, κατά τη χαραυγή της χριστιανικής εποχής, τόσο στη Μαντζουρία όσο και στην Κορεατική Χερσόνησο, ομιλούντο δύο ομάδες γλωσσών: η μία ανήκε στη Βόρεια Ομάδα Πούγιο (Puyo) και η άλλη στη Νότια Ομάδα Χαν (Han).
Ιστορικά, η Κορέα την εποχή εκείνη (γύρω στα 100π.Χ.) ήταν διαιρεμένη σε τρία βασίλεια.
Το βασίλειο Κογκούριο (Koguryeo) (37πΧ.–668μ.Χ.) το οποίον κυριαρχούσε στο βόρειο τμήμα της χώρας καθώς και στο μεγαλύτερο μέρος της σημερινής Μαντζουρίας και τα βασίλεια Σίλλα (Shila) (57π.Χ.–935μ.Χ.) και Παεκτζέ (Paekje) (18π.Χ.–660μ.Χ.) στο Νότιο τμήμα της Χερσονήσου.
Γύρω στα μέσα του εβδόμου μ.Χ. αιώνα όταν το βασίλειο Σίλλα (Shila) ενοποίησε τη Χερσόνησο (668μ.Χ.–935μ.Χ.) η διάλεκτος του εν λόγω βασιλείου, έγινε η κυριαρχούσα μορφή επικοινωνίας. Αποτέλεσμα δηλ. της εθνικής ενοποίησης ήταν και η ενοποίηση της γλώσσας με βάση τη διάλεκτο Σίλλα.
`

Όταν κατά το 10ο αιώνα ιδρύθηκε η Δυναστεία Κόριο (Koryo) από την οποίαν η Κορέα πήρε το όνομά της, (918–1392) η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στη Καεσόνγκ (Kaesong) η οποία βρίσκεται στο κέντρο της Κορεατικής Χερσονήσου. Από εκείνη τη στιγμή και μετά η διάλεκτος Καεσόνγκ (Kaesong), έγινε πλέον το πρότυπο της εθνικής γλώσσας της Κορέας.
Μετά την ίδρυση της Δυναστείας Τσοσόν (Choson) (1392–1910), η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στη Σεούλ. Επειδή, όμως, η Σεούλ, γεωγραφικά, βρίσκεται πλησίον της Καεσόνγκ, η μεταφορά της πρωτεύουσας δεν επέφερε κανένα σημαντικό αποτέλεσμα στην εξέλιξη της γλώσσας.

`

Ο Χαρακτήρας της Κορεάτικης Λογοτεχνίας

Η Κορεατική Λογοτεχνία συνήθως διαιρείται, χρονολογικά, στην Κλασσική και τη Σύγχρονη περίοδο. Πλην όμως η βάση για μια τέτοια διαίρεση βρίσκεται ακόμη υπό συζήτηση.Μετά τον 19ο αιώνα, μεγάλες μεταρρυθμίσεις σάρωσαν την Κορέα, καθώς η κοινωνία της απορροφούσε ενεργά διάφορα Δυτικά πρότυπα και καταστάσεις.
Η Κλασική Λογοτεχνία της Κορέας, αναπτύχθηκε με φόντο τα παραδοσιακά, λαϊκά, “πιστεύω” του Κορεατικού λαού. Επηρεάσθηκε επίσης από τον Ταοϊσμό(1), τον Κομφουκιανισμό(2), και τον Βουδισμό (3). Μεταξύ αυτών, η Βουδιστική επιρροή είχε τη μεγαλύτερη ισχύ, ακολουθούμενη από τη Κομφουκιανική επιρροή η οποία ήταν και αυτή πολύ σημαντική – ιδιαίτερα το Κομφουκιανικό τραγούδι – κατά τη διάρκεια της Δυναστείας Τσοσόν (Choson 1392-1910).
Από την άλλη πλευρά, η Σύγχρονη Λογοτεχνία της Κορέας αναπτύχθηκε ως συνέπεια της επαφής της με τη Δυτική πολιτισμικο-μορφωτική έκφανση ή, κοινώς, Δυτική κουλτούρα, καθώς η χώρα ακολουθούσε μια πορεία εκσυγχρονισμού.Από τη Δύση εισήχθησαν όχι μόνο η χριστιανική σκέψη αλλά και διάφορες καλλιτεχνικές τάσεις και επιρροές.
Το Κινεζικό σύστημα γραφής το οποίον, παραδοσιακά, εκπροσωπούσε την κουλτούρα της άρχουσας τάξης της Κορέας, έχασε την κοινωνικο–μορφωτική του λειτουργία που απολάμβανε μέχρι το 1443, το έτος που έκανε την εμφάνιση της η Κορεατική γραφή Χαν–γκούλ, καθώς μέσα στους κύκλους των λογίων αναπτύσσονταν δύο σημαντικές κινήσεις: «Η Νέα Εκπαίδευση», αφενός και «Η Κίνηση της Εθνικής Γλώσσας”

`

Η γραφή Χαν–γκούλ (Han–gul)

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να αναφερθούμε εν συντομία στην Κορεατική γραφή Χαν–γκούλ (Han = Μέγας – Gul = γράμμα) η οποία απετέλεσε σταθμό, για τον Κορεατικό πολιτισμό και ιδιαίτερα την Κορεατική γλώσσα και λογοτεχνία.Η γραφή αυτή είναι, καθαρά, έργο του σοφού Κορεάτη βασιλιά Σετζόνγκ (Sejong) του Μέγα (1418-1450) τέταρτου βασιλιά της Δυναστείας Τσοσόν (1392–1910) της τελευταίας δηλαδή Δυναστείας, πριν την Ιαπωνική κατοχή.
Τότε η γραφή ονομαζόταν Χουνμίν Τσονγκ–ουν (Hunmin Chong–un) που, σημαίνει «Ήχοι κατάλληλοι για τη διδασκαλία του λαού».
Η πρώτη μαρτυρία γραπτού κειμένου στη γραφή Χαν–γκούλ απαντάται το 1446.
Το κίνητρο, πίσω από την επινόηση της Κορεατικής γραφής – σύμφωνα προς την εισαγωγή του βασιλιά Σετζόνγκ (Sejong) στο προαναφερθέν γραπτό κείμενο – ήταν να δώσει την δυνατότητα στον Κορεατικό λαό να γράψει στη δική του γλώσσα, χωρίς την χρήση των Κινεζικών ιδεογραμμάτων.
Πριν την εισαγωγή της γραφής Χαν–γκούλ, οι μέν ανώτερες τάξεις χρησιμοποιούσαν τους Κινέζικους χαρακτήρες γραφής, ενώ από τον απλό λαό εχρησιμοποιούντο τα γράμματα Ιντού (Idu)–ένα είδος Κορεατικού συστήματος χαρακτήρων με βάση τα Κινεζικά ιδεογράμματα.
Στην προσπάθεια τους να επινοήσουν ένα Κορεατικό σύστημα γραφής, ο βασιλιάς Σετζόνγκ (Sejong) και οι λόγιοι που τον περιστοίχιζαν, εξέτασαν διάφορα συστήματα γραφής που ήταν γνωστά την εποχή εκείνη, όπως χαρακτήρες αρχαίων Κινεζικών σφραγίδων, τη γραφή Uighur και διάφορες Μογγολικές γραφές.
Το σύστημα γραφής στο οποίον κατέληξαν, βασίζεται, κυρίως στις φωνολογικές τους μελέτες.
Το αλφάβητο είναι φωνητικό και αποτελείται από 10 φωνήεντα και 14 σύμφωνα. Θεωρείται δε από τα τελειότερα αλφάβητα στο κόσμο και αποσύνδεσε ακόμη περισσότερο τους Κορεάτες από τον πολιτισμικό εναγκαλισμό της Κίνας.
Το μεγαλύτερο επίτευγμα της γραφής Χαν–γκούλ είναι ότι η απλή γραφή της, βοήθησε στην εξαφάνιση σχεδόν του αναλφαβητισμού στην Κορέα.
Με την εμφάνιση του «Νέου Μυθιστορήματος» (Shinsosol) ενέσκηψε ένα κύμα μυθιστορημάτων γραμμένων στη Εθνική Κορεατική γραφή Χαν–γκούλ. Η μουσική και η κλασσική ποίηση συγχωνευμένες, στο παρελθόν, σε ένα είδος τραγουδιού με το όνομα Chʼ anggok, τώρα αρχίζουν να θεωρούνται ως ξεχωριστές απόπειρες.
Καινούργιοι δρόμοι ανοίγονται για τη νέα λογοτεχνία και καθʼ όν χρόνον η Κορέα εισήγαγε τη Δυτική κουλτούρα μέσω Ιαπωνίας ή Κίνας, στο εσωτερικό της ελάμβαναν χώρα σημαντικές λογοτεχνικές μεταρρυθμίσεις.
Η γλωσσική έκφραση και ο τρόπος μετάδοσης, αποτελούν θέματα υψίστης σπουδαιότητας για τη συνολική κατανόηση της Κορεατικής λογοτεχνίας.
Η Κορεατική λογοτεχνία, στο σύνολο της, εκτείνεται σε μία ευρεία περιοχή αποτελούμενη από τη λογοτεχνία η οποία είναι γραμμένη στην κινεζική γραφή Χάνσι (Hansi) και τη λογοτεχνία η οποία είναι γραμμένη στην κορεατική γραφή Χαν–γκούλ (Han–gul).Αυτές οι δύο πλευρές της Κορεατικής λογοτεχνίας διαφέρουν σημαντικά η μία από την άλλη, τόσο από πλευράς λογοτεχνικής φόρμας όσο και από πλευράς τρόπου γραφής.

`

Η Κορεατική Λογοτεχνία στη γραφή Χάνσι (hansi)

Η Κορεατική λογοτεχνία στην Κινεζική γραφή Χάνσι (hansi) δημιουργήθηκε αμέσως μετά την εισαγωγή των Κινεζικών χαρακτήρων.
Λόγω του ότι, όμως, οι Κινέζικοι χαρακτήρες είχαν επινοηθεί, όπως ήταν φυσικό, στην Κίνα, υπήρξαν εποχές στην Κορεατική ιστορία της λογοτεχνίας, κατά τις οποίες έγιναν προσπάθειες όπως η λογοτεχνία στη γραφή hansi να αποκλειστεί από τις παραμέτρους που αποτελούν τη γνήσια Κορεατική λογοτεχνία.
Όμως, πώς μπορεί κανείς να παραβλέψει τα γεγονός πως η λογοτεχνική δραστηριότητα της άρχουσας τάξεως στην Κορέα εκφραζόταν στην Κινεζική γλώσσα.
Ολόκληρη, η πνευματική, πολιτιστική και καλλιτεχνική “παραγωγή” των περιόδων της ιστορίας Κόρυο (Koryo) (918–1392) και Τσοσόν (Choson) (1392 – 1910) εκφραζόταν μέσω της Κινεζικής γραφής, η οποία και κυριαρχούσε στην καθημερινή ζωή πριν την καθιέρωση της γραφής Χαν-γκούλ.
Ενώ, λοιπόν, στην εν λόγω λογοτεχνία περιλαμβάνονταν Κινεζο – κεντρικές ιδέες και αξίες – ένα χαρακτηριστικό στοιχείο που εκείνη την εποχή το μοιράζονταν το μεγαλύτερο μέρος των χωρών της Ανατολικής Ασίας –
περιλαμβάνονταν επίσης, εμπειρίες και πρότυπα σκέψεων που εξέφραζαν το μοναδικό τρόπο ζωής του Κορεατικού λαού.

`

Η Κορεατική Λογοτεχνία στην Εθνική Γραφή Χαν–γκούλ (Han-gul)

Η δημιουργία της Κορεατικής γραφής Χαν–γκούλ στα μέσα του 15ου αιώνα, απετέλεσε την πλέον κρίσιμη και αποφασιστική καμπή στην ιστορία της λογοτεχνίας της Κορέας.
Σε σχέση με τη λογοτεχνία η οποία γράφτηκε στην Κινεζική γραφή Χάνσι και στην οποία κυριαρχούσαν οι ανώτερες κοινωνικές τάξεις, η Κορεατική γραφή Χαν–γκούλ έκανε δυνατή τη διερεύνηση του λογοτεχνικού πεδίου, ώστε να μπορούν να γίνουν «εργάτες» του λόγου τόσο οι κοινοί αστοί όσο και οι γυναίκες, οι οποίες ως τότε δέν είχαν κάνει την εμφάνισή τους.
Το γεγονός αυτό πλάτυνε την κοινωνική βάση των Κορεατών συγγραφέων και του αναγνωστικού κοινού.
Η Κορεατική γραφή, έλαβε την – κορυφαίας σπουδαιότητας – θέση της στην κορεατική λογοτεχνία, μόνο κατά τη διάρκεια του δεύτερου ημίσεως του 19ου αιώνα.
Μετά την περίοδο του διαφωτισμού, (18ος αιώνας), η χρήση της Κινεζικής γραφής έφθινε ταχύτατα, ενώ αυξανόταν σημαντικά η δημοτικότητα της Κορεατικής γραφής.
Μόλις ξεπεράστηκε η γλωσσική αυτή διχοτόμηση που αντιμετώπισε ο Κορεατικός λαός, η λογοτεχνία στην Εθνική γραφή Χαν–γκούλ έγινε το θεμέλιο πάνω στο οποίο στηρίχθηκε και αναπτύχθηκε το οικοδόμημα της Εθνικής Κορεατικής Λογοτεχνίας.

`

Η Μετάφραση της Κορεατικής Λογοτεχνίας στις ξένες γλώσσες.

Η Κορεατική λογοτεχνία ήταν – κατά μεγάλο μέρος – άγνωστη στο κόσμο έως τη δεκαετία του 1980, όταν μεταφράσεις Κορεατικών λογοτεχνικών έργων άρχισαν να εμφανίζονται στις ξένες χώρες.
Από τότε, σύμφωνα προς Κορεατικές πηγές, η ποικιλία, των προς μετάφραση έργων, αυξάνει και η ποιότητα των μεταφράσεων βελτιώνεται σταθερά.
Επιπλέον, καθώς οι μεταφράσεις δημοσιεύονται, κυρίως, από εκδότες ξένων χωρών, τα μεταφραζόμενα έργα διατίθενται σε όλο και πιό ευρύτερο αναγνωστικό κοινό.
Από τη δεκαετία του 1980, η Κορεατική λογοτεχνία σε μεταφράσεις στην Αγγλική γλώσσα, έχει εξαπλωθεί στις Αγγλόφωνες Χώρες σε σημαντικό βαθμό.
Παράλληλα και οι μεταφράσεις της Κορεατικής λογοτεχνίας στη Γαλλική γλώσσα αυξάνουν με ταχύ ρυθμό.
Στην ετήσια “Διεθνή Έκθεση Βιβλίου” της Φρανκφούρτης του έτους 2005, η Κορέα ήταν η “τιμώμενη φιλοξενούμενη Χώρα”.
Εκεί, οι επισκέπτες είχαν την ευκαιρία να έχουν μία “πρώτη επαφή”, με την κορεατική λογοτεχνία, μέσω 100 νεο–μεταφρασμένων, σε διάφορες γλώσσες, λογοτεχνικών έργων.

`

«Εκλατίνιση» του Κορεατικού Αλφαβήτου.

Η απόδοση των γραμμάτων του Κορεατικού Αλφαβήτου με Λατινικούς χαρακτήρες είναι ένα πολύ δύσκολο έργο, δεδομένης της ποικιλίας των φωνηέντων και φθόγγων, των συμφώνων καθώς και της πολυπλοκότητας των κανόνων γιʼ αυτήν την πραγμάτωση.
Από τα συστήματα Εκλατίνισης τα οποία έχουν τεθεί σε χρήση από τον 19ο αιώνα, τα περισσότερο αποδεκτά είναι: το Σύστημα McCone – Reischauer (1939) (για συντομία Σύστημα M-R), και το Σύστημα του Κορεατικού Υπουργείου Παιδείας (1959).
Το πρώτο από αυτά τα συστήματα χρησιμοποιείται στις Η.Π.Α. και άλλες δυτικές χώρες, ενώ το δεύτερο χρησιμοποιείται στη Κορέα. Το 1984, όμως, το Κορεατικό σύστημα αναθεωρήθηκε στη “γραμμή” του Συστήματος M-R,
με μερικές τροποποιήσεις, ούτως ώστε τα δύο συστήματα, τα οποία χρησιμοποιούνται ευρέως στην Κορέα και στη Δύση, να μπορέσουν, τελικά, να συμπέσουν.
Το έτος 2000 η Κορεατική κυβέρνηση προέβη σε μια δραστική αναθεώρηση του συστήματος εκλατίνισης με αποτέλεσμα να επιστρέψει, ουσιαστικά, στο σύστημα του 1959.
Αυτό κατέστη αναγκαίο ένεκα της ταχείας εξάπλωσης της χρήσεως των υπολογιστών η οποία απαιτεί αυτόματη μετεγγραφή στις, υπό αναζήτηση, λέξεις.
Υπήρξε ανάγκη, επίσης να υιοθετηθεί ένα σύστημα το οποίο να μη χρησιμοποιεί διακριτικά σημεία όπως αυτά που χρησιμοποιεί το Σύστημα M-R.

*Η γραφή Hummin Chong – un, ( Ήχοι κατάλληλοι για την διδασκαλία του λαού).

`

******************

Πληροφορίες για το βιβλίο

Α΄ έκδοση : Αθήνα, Μάϊος 2014
ISBN : 978-960-93-5999-3
Copyright © Δημήτριος Ματσούκας
Εκδότης : Δημήτριος Ματσούκας
Αιτωλίας 64, 153 44, Γέρακας Αττικής
Τηλ.: 210 9708341 – 210 3314925
Fax : 210 3215392
Κιν. : +30 6982688337
E-mail : dematsou@yahoo.com

Παραγωγή Αυτοεκδόσεων :
Ατελιέ Γραφικών Τεχνών – Πάνος Μπουτσικάρης
www.boutsikaris.gr – Τηλ : 210 9537201

Καλλιτεχνική επιμέλεια : Στέλιος Μίγκας
σελ. 288

από Σωτήρης Παστάκας
2 Comments