`
Βασίλης Λαλιώτης: Παναγιώτης Λιναρδάκης, Μόνο Γυναίκες
Αφού ο άντρας δεν υπάρχει, Παναγιώτη
παρά μονάχα σαν επιθυμία της γυναίκας
ν’ αρχίσουμε από το δέρμα και κόβοντας
να πάμε στα καλώδια της ανατομίας
στις ψαγμένες σάρκες που οι εικόνες τους
γεμίζουν με φορτία χρώματος μήπως
και επιτέλους δούμε κάτι σαν ψυχή
ή ένα σύμβολο σε κόσμο του λευκού
και να του δώσουμε το όνομα: πατέρας
(Ο Παναγιώτης Λιναρδάκης πέρασε)
`
**********
«Un delire dʼ immobiliteʼ»
(το σημείωμα του Σωτήρη Παστάκα από τον κατάλογο της έκθεσης στη “Μέδουσα”)
Ο χώρος του Λιναρδάκη είναι το περιστύλιο της αγοράς. Μας παραπέμπει στον τόπο συνάντησης των τεχνών και των επιστημών. Είναι ένας τόπος ευρύχωρος, πλατεία ευπροσήγορη και φιλική, αστικό σαλόνι υπό την σκιά του πληθωρικού πλάτανου, το κεφαλόβρυσο της υπαίθρου, το βάθρο των συναλλαγών και του εμπορίου των ιδεών. Εμείς οι αποσυρμένοι στις ιδιωτικές μας επαύλεις, υπό το κέλυφος μύριων όσων ερπετών και εντόμων, παραληρούντες μέσʼ στην ακινησία μας, διαρκώς αναμένουμε τον καρδινάλιο αντίχειρα που θα μας κοινωνήσει με τα μυστήρια της σαύρας. Του οικότροφου όφεως. Μαύρο φίδι του ριζικού που μας καταβροχθίζει και ταυτόχρονα μας χορταίνει. Βυζαίνουμε όλοι μας το φιδίσιο του γάλα, εναγκαλιζόμαστε την ψυχρή του κοιλιά νομίζοντας πως μας ζεσταίνει.
Εδώ, στα τέλη της δεύτερης χιλιετηρίδας, έτυχε να δώσουν μυστική συνεύρεση οι φιλόσοφοι με τους ποιητές. Οι μουσικοί με τους μαθηματικούς, οι ψυχίατροι με τους αρχιτέκτονες και οι παπάδες με τα πιο ταπεινά κι ελεεινά πλάσματα του δημιουργού τους. Ο μασκοφόρος της αποκαλύψεως, ο των ευτελών δανειζόμενος την όψη ώστε να μας βγάλει από την ακινησία μας. Καθηλωμένοι όλοι μας στις προσωπικές εμμονές κι αναζητήσεις, έχουμε ξεχάσει να μοιραζόμαστε και να επικοινωνούμε. Από αυτή τη στιγμή όμως, πρέπει να το μάθουμε όλοι μας, πως δεν έχουμε πια άλλοθι. Ο Λιναρδάκης έστησε το περίτεχνο σκηνικό του απλώς και μόνο για να μας επιτρέψει αυτήν την ανήκουστη συνάντηση: τα πάθη του να κοινωνήσει ο καθένας μας, την όστια που τρέφει στην καρδιά του, ερπετό που ξυπνά ένα πρωί φυλακισμένο μέσα σε μια κατασκευή από πλευρά και παίδια.
Επιτέλους, έχουμε τον δικό μας χώρο. Αποκτήσαμε έδρα. Στην πλατεία που ζωγράφισε ο Λιναρδάκης, μπορεί ελεύθερα πλέον να περπατήσει ο καθένας μας. Να σύρουμε τα βήματά μας, να εκφράσουμε το προσωπικό μας παραλήρημα, να καταθέσουμε και να μοιραστούμε το ακατονόμαστο: πέραν της ευτυχίας και της επιτυχίας: εκείνη την οποιαδήποτε ανησυχία, την έκτακτη καρδιακή συστολή, τα δέκατα του πυρετού μαζί με την ταχυκαρδία, που μας κάνουν να ανήκουμε ακόμη στα θερμόαιμα. Αφού η ακινησία μας είναι πια δεδομένη, μέσα σε έναν ομοιόμορφο κόσμο, το παραλήρημα της συνεύρεσης είναι ίσως η μόνη δυνατή αντίσταση στην παγκοσμιοποίηση του πεπρωμένου μας.
* Η κηδεία του Παναγιώτη, σήμερα Πέμπτη 17 Ιουλίου 2014, στις 4.30 μμ στο νεκροταφείο του Βυρωνα
(το εξώφυλλο που σχεδίασε ο Π. Λιναρδάκης για το “Όρος Αιγάλεω”)
Όρος Αιγάλεω,
εκδόσεις Ενδυμίων, 2009
Πίνακας: Παναγιώτης Λιναρδάκης
Σχεδιασμός εξωφύλλου: Στράτος Φουντούλης
(εξαντλημένο)
Σωτήρης Παστάκας, ΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΛΗΣ
Στον Παναγιώτη Λιναρδάκη
Βρώμικες γυμνές πατημασιές
στα πλακάκια, στα χορτάρια.
Δυο γάτοι ερωτοτροπούν
απόψε στον κήπο μου.
Πλησιάζουν, απομακρύνονται,
κοντοστέκονται, αναπηδούν,
γρατσουνάνε τα χέρια μου.
Βάζω τα χέρια μου μέσα στη νύχτα.
Δυο γάτοι ξεσκίζουν τη σάρκα μου.
Δίνω τη σάρκα μου,
να την ποδοπατήσουν,
να την ζωγραφήσουν,
να την κεντήσουν,
να την κάνουν λεία ζωγραφική
επιφάνεια.
Χώνω τα χέρια μου μέσα στη νύχτα.
Μπογιατίζω τους τοίχους
των αστών για το μεροκάματο,
βάφω με σπρέυ
τις νύχτες τις εξώπορτες,
ξοδεύοντας απ΄το περίσσευμά μου.
Σκυφτός με τον χρωστήρα μου
εν αχρηστεία, δεν στήνω καβαλέτο,
δεν χρησιμοποιώ πινέλα,
με ζωγραφίζουν
δυο γάτες που ερωτοτροπούν,
δυο κορμιά που παλεύουν,
δυο ψυχές που συγχωρούνται,
δυο μάτια που κοιτάζουν
το ένα μεσα στο άλλο,
γιατί μπορεί να γίνει κι αυτό,
το δεξί μου μάτι κοιτάζει
μές στο αριστερό μου,
ο ένας γάτος επιτίθεται
κι ο άλλος απομακρύνεται,
με πιρουέτα μπαλέτου,
το ένα χέρι μου κυνηγάει
το άλλο χέρι,
ζωγράφος με το έναν γάτο
για σύμμαχο
και τον άλλον
πάνω στο στομάχι του, βρώμικες
λευκές πατημασιές
στο τελάρο
που είναι το δέρμα μου.
Βγάζω τα χέρια μου
από τη νύχτα καταματωμένα.
Η νύχτα μου ανταπέδωσε
το πορφυρό της χρώμα.
Οι γάτες την αγάπη τους.
Οι αστοί τα λεφτά τους.
Οι τοίχοι την ευαισθησία τους.
Οι κριτικοί τις βρώμικες
υγρές πατημασιές
πάνω στα έργα μου.
Τα δυο μου χέρια
ζωγράφησε η νύχτα.
Τα αποσύρω από τη χάρη της.
Τα κρύβω.
Τα χώνω στις τσέπες μου.
Τα παραπλανώ
κρατώντας ένα πουράκι,
ένα ποτήρι μπακάρντι,
τη θηλή μιας κοπέλας,
την κόμη ενός αγοριού,
τα λευκά μαλλιά της μητέρας μου.
Δεν χαϊδεύω τη νύχτα. Κύριε.
(από τη συλλογή “Προσευχές για φίλους”, Heteron, 2007-Σαιξπηρικόν, 2011)
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Εικαστικός. Σπάρτη 03.02.1957-Αθήνα 16.07.2014
Τελείωσε το 5ο Λύκειο Εξαρχείων, ενώ στη συνέχεια μαθήτευσε κοντά στο σπουδαίο εικαστικό Κώστα Ηλιάδη. Το 1978 μετέβη στο Παρίσι, όπου έκανε τις ατακτες σπουδές του στη Ζωγραφική στην Ecole des Beaux-Arts. Συνέχισε με σπουδές Γλυπτικής στην Ecole de Arts Plastiques και Σχεδίου στην Ecoles de la Grande Saumiere. Ολοκλήρωσε την καλλιτεχνική του εκπαίδευση με σπουδές Φωτογραφίας στην ESAM. Κατά τη διάρκεια της φοίτησης του στο Παρίσι, είχε την καθοδήγηση του γλύπτη Κώστα Κουλεντιανού.
Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στο Παρίσι, πραγματοποίησε την πρώτη του ατομική έκθεση στη Bibliotheque de Mante-la-Jolie. Έκτοτε, έχει στο ενεργητικό του αρκετές ατομικές εκθέσεις και από το 1997 εκθέτει σταθερά στη γκαλερί “Μέδουσα”. Στις σημαντικότερες ατομικές του εκθέσεις συμπεριλαμβάνονται οι εξής: “Domestic Farm”, Medusa Art Gallery, 1997, “Flowers”, Medusa Art Gallery, 2002, “Kookoo”, Medusa Art Gallery, 2008 και η ατομική του έκθεση στην Ύδρα το 2011.
Παράλληλα, έχει συμμετάσχει και σε ομαδικές εκθέσεις, όπως στην ομαδική έκθεση “ΕΛΓΕΚΑ” στο Μενίδι το 2011. Συμμετέχει επίσης στις εκθέσεις Art Athina, ενώ ασχολείται και με τη σκηνοθεσία παραστάσεων performance art –
Έργα του βρίσκονται στις ιδιωτικές συλλογές πολλών συλλεκτών, μεταξύ των οποίων και του Αλέξανδρου Ιόλα, Δάκη Ιωάννου, Λεωνίδα Μπέλτσιου, Δαυίδ, Ίωνα Βορρέ και άλλων.
Πολλοί τεχνοκριτικοί έχουν δημοσιεύσει άρθρα για το έργο του, μεταξύ των οποίων οι Γιώργος Τζιρτζιλάκης, Όλγα Δανιηλοπούλου, Σωτήρης Παστάκας, Μεγακλής Ρογκάκος, Νίκος Ξυδάκης, Κατερίνα Γρέγου, Μαρία Μαραγκού, Βιβή Βασιλοπούλου.
E-mail: pilinard@otenet.gr, panlinardakis@gmail.com
Ιστοσελίδα: www.panagiotislinardakis.com
http://www.medusaartgallery.com/category/panagiotis-linardakis/
Τέλειο!🙏