`
Η ΓΑΤΑ ΤΟΥ ΠΕΚΙΝΟΥ
Ο κελευστής υπέφερε από ρευματισμούς και
Τα πόδια του ήσαν πληγιασμένα.
Γιασεμί, γιασεμί ήθελε να μυρίσει
Και τριαντάφυλλο – ως τελευταίο απ’ την πατρίδα
Στον τρελό και μαύρο πυρετό, στον παροξυσμό.
Άλλα μας έταξε ο σμαραγδένιος Βούδας
Οπου στη στεριά όλα πραγματοποιούνται.
Ορίστε, φίλε μου, το τριαντάφυλλο
Από ‘να τραγούδι των μηχανών του πλοίου.
Αν και τόσο φτηνό να σου θυμίζει τη ζωή.
`
*********
Η ΓΑΤΑ ΤΗΣ ΤΑΪ-ΠΕΧ
Με αγκαλιά τη γάτα της Τάι-Πεχ Σεπτέμβρη μήνα
Καθισμένοι σε μια ωραία γωνιά στο Λέχαιο
Όπου είχαμε βρεθεί – για μονοήμερη εκδρομή.
Όλη μέρα το σκεφτόμουν το κορμί σου.
Άδεια αυτοκίνητα που τρέχουν και σηκώνουν σκόνη
Σε έρημες δημοσιές στου μεσημεριού την κάψα
Φεύγουν κι είναι και πάλι άδεια
– Άνθρωποι που δεν ξέρουν πώς νʼ αγαπηθούν.
`
*******
Γʼ ΣΤΑ ΠΑΡΑΛΙΑ ΤΗΣ ΚΙΝΑΣ
Τελευταία μέρα στα παράλια της Κίνας. Από κει – Ινδικός ωκεανός – Σουδάν – Νότιος Αφρική. Έπειτα Ισπανία, Σικελία. Επιστροφή στην Ελλάδα.
Είναι παράξενος ο αέρας της μεγάλης τούτης χώρας. Που φιλοξενεί και ταράζει με νοσταλγίες. Στην άκρη του κόσμου.
Προχθές με το Διαμαντή αφήσαμε την καδένα για χαρές πρωτόγνωρες. Ακολουθώντας το ποτάμι των ανθρώπων με τα σχιστά μάτια που προσεύχονται στο θεό – ποιητή Κομφούκιο.
Ποδήλατα, καρότσια, μαϊμούδες που καραδοκούσαν σε κάθε γωνιά. Φριχτές μαϊμούδες, με καπελάκια πίσω από φανάρια. Μικρά μαγαζιά, στριμωγμένα μέσα στις αράχνες. Κοιλαράδες μέσα σε παράγκες. Γυναίκες, πουλιά μέσα σε κλουβιά. Ξύλινοι Βούδες, άσχημες γλώσσες. Και τούτα τα γράμματα σαν ζωγραφιές. Σαν ζωγραφιές προγόνων ή σαν λουλούδια.
Στο σπίτι μου στην Αθήνα, ξεμένω με κάτι άδεια κουτιά από ξενικά τσιγάρα – και, ίσως λίγους στίχους. Τούτο είναι μόνο. Στίχοι που πολλές φορές κωφεύουν.
Υπέροχα ποιήματα δοσμένα στη θάλασσα. Φέρουν κάτι αλλιώτικο σαν νοσταλγια.
τόσα πολλά ταξίδια και του μείναν μόνο μερικά άδεια κουτιά από ξενικά τσιγάρα και κάτι στίχοι γραμμένοι πάνω τους,,,και οι αναμνήσεις ;;; και οι κακοί έμποροι;;;
Τα ποιήματα είναι υπέροχα, θα συμφωνήσω μαζί σου ΡΑΔΑΜΑΝΘΥ. Το ποίημα “Η γάτα του Πεκίνου” είναι ίσως το ομορφότερο ποίημα που έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό. Όμορφη γλώσσα, δυνατή. Απορώ με τον Κώστα ριτσώνη και τα ειρωνικά του, άστοχα σχόλια. Μόνον αυτό έχει να παρατηρήσει;
δεν έκανα ειρωνικό σχόλιο,,,ΟΙ ΚΑΚΟΙ ΕΜΠΟΡΟΙ είναι τόσο διάσημο ποίημα σε όλες τις καλές ανθολογίες
ΟΙ KΑΚΟΙ ΕΜΠΟΡΟΙ
Κύριε είμαστε άνθρωποι απλοί
πουλούσαμε υφάσματα,
.
Την τιμή δεν κανονίζαμε απ’ την ούγια
Είχαμε μόνο ποιότητας πραμάτεια.
Έφτανε στη ζωή μας μια στενή γωνιά
– πιάνουν στη γη λίγο τόπο τα πολύτιμα.
Τώρα με την ίδια πήχη που μετρήσαμε
μέτρησε μας’ δε μεγαλώσαμε το εμπορικό μας.Κύριε, σταθήκαμε έμποροι κακοί.
……………………………………………..
Κι όσο για τις αναμνήσεις ,ειδικά από ταξίδια, έχουν μεγάλη αξία,,,είναι άυλη περιουσια των ναυτικών που αναπολούν τις διαδρομές τους μες στη θάλασσα στο καφενείο του λιμανιού…
…ισως δεν έκανα σωστή διατύπωση,,,δηλαδή ο ποιητής κερδισε αναμνήσεις,,,και σπουδαία ποιήματα από τα ταξίδια του
Κινήσεις απελπισίας. Μάρμαρα του Παρθενώνα και δηλώσεις Κλούνεϊ. Η γενική αμηχανία συνεχίζεται, όπως και ο φόβος για το χειρότερο, σε Ελλάδα και αλλού. Κάποιοι προσπαθούν. Χαμογελάστε! Η ποίηση του 21ου αιώνα καταγράφεται.