«Χρόνος»

[author] Της Μαρίας Ανδρεαδέλλη [/author]

`

Τι είναι ο χρόνος; Λεξικά δεν θα κοιτάξω.
Τι έχουν αυτά να μου πουν για τα σημεία που κινούμαστε, τις επαναλήψεις τους, τις ομοιότητες και τις διαφορές τους; Τους κύκλους μέσα στους οποίους βηματίζουμε και εναλλάσσουμε θέσεις και επιθυμίες;

Οι συστάδες των λέξεων, η αυθαιρεσία των ορίων, η μαγική ικανότητα της συνήθειας να μας εγκλωβίζει σε τετριμμένες καταστάσεις που θέτουν τον χρόνο εκτός χρόνου είναι όλα αυτά που μας παγιδεύουν στην αναζήτηση της ζωής, της εσώτατης ύπαρξης μέσα στην ύπαρξη μας που ακόμα παραμένει ανεξερεύνητη και άρα άγνωστη, και εξωθούν τον μέσα χρόνο να ευθυγραμμιστεί προς τον τυπικό κοινωνικό και καθιερωμένο χρόνο του γίγνεσθαι.

Ένας χρόνος απάτη, που εκτίνεται ή συρρικνώνεται σύμφωνα με μεταβλητά ανά εποχή κοινωνικά πλαίσια, δοσμένες ανάγκες και ρόλους που κάποιοι έξω από την μάζα του Εμάς καθορίζουν. Και δυστυχώς, είμαστε Εμείς που τελικά μετρώντας ψίχουλα δίνουμε την υπογραφή μας.

Ο χρόνος έχει αξία. Γνωστό το γνωμικό ότι ο χρόνος είναι χρήμα. Κόβουμε το κορμί, το πνεύμα και τη συνείδηση σε φέτες που πουλάμε και αγοράζουμε. Ψωμί από πεινασμένα στόματα σε λιμασμένα κορμιά.

Είμαστε η άλλη όψη του χρόνου, το νερό στο νερόμυλο της ζωής, το σιτάρι της γης που αλεύρι γίνεται, το αρνί που βελάζει και ο λύκος που παραμονεύει. Η φωτιά που κατακαίει το δάσος και το χώμα που τον καρπό σώζει. Είμαστε το Ένα που διαιρείται για να φθαρεί και από λίπασμα πάλι νέο να γίνει μέσα από μια αέναη διαδικασία που την ορμή της ονομάσαμε χρόνο.