`
Ω! θαʼθελα τόσο πολύ να τις θυμάσαι
Τις μέρες τις ευτυχισμένες που ʼμασταν μαζί
Κείνη την εποχή τι όμορφα που ήταν
Κι ο ήλιος από σήμερα ήτανε πιο καυτός
Τα πεθαμένα φύλλα τα μάζευε το φτυάρι
Βλέπεις εγώ δεν τοʼχω ξεχασμένο
Oι αναμνήσεις παρέα με τις λύπες
Για να τις πάρει μακριά ο βορινός αέρας
Μέσα στην κρύα νύχτα και τη λησμονιά
Βλέπεις εγώ δεν τοʼχω ξεχασμένο
Το τραγούδι που μου τραγουδούσες
Ένα τραγούδι είναι που μας μοιάζει
Με αγαπούσες και σε αγαπούσα
Και ζούσαμε κι οι δυο μαζί
Μα όσους αγαπιούνται η ζωή τους χωρίζει
Αθόρυβα με τόση ηρεμία
Και η θάλασσα σβήνει πάνω στην αμμουδιά
Των ερωτευμένων τα βήματα που χάνονται
Ένα τραγούδι είναι που μας μοιάζει
Με αγαπούσες και σε αγαπούσα
Και ζούσαμε κι οι δυο μαζί
Με αγαπούσες και σε αγαπούσα
Αθόρυβα με τόση ηρεμία
Και η θάλασσα σβήνει πάνω στη αμμουδιά
Των ερωτευμένων τα βήματα που χάνονται
`
****
Το «Les Feuilles mortes» («Τα πεθαμένα φύλλα«) γράφτηκε το 1945. Τους στίχους έγραψε ο ποιητής, και σεναριογράφος, Jacques Prévert και τη μουσική ο Joseph Kosma. Ο Yves Montand, μαζί με την Irène Joachim, ερμηνεύουν το “Les feuilles mortes“ το 1946 στην ταινία «Les Portes de la Nuit». Aπό τη διασκευή αυτού του τραγουδιού προέκυψε το δημοφιλές «Autumn Leaves».
Ίσως ενδιαφέρει η μετάφραση της Μαριάννας Τζανάκη:
http://tafthinopwratwnpoihtwn.blogspot.com/2008/10/les-feuilles-mortes-jacques-prvert-yves.html
Les feuilles mortes
Τα νεκρά φύλλα
Ω! Θα ήθελα τόσο να θυμάσαι
τις ευτυχισμένες μέρες που ήμασταν φίλοι.
Την εποχή εκείνη η ζωή ήταν πιο όμορφη
Και ο ήλιος πιο λαμπρός από σήμερα.
Τα νεκρά φύλλα μαζεμένα στο φτυάρι.
Βλέπεις, δεν έχω ξεχάσει …
Τα νεκρά φύλλα μαζεμένα στο φτυάρι,
Οι αναμνήσεις κι οι θλίψεις επίσης
Και ο βόρειος άνεμος τις παρασύρει
Στην κρύα νύχτα της λήθης.
Βλέπεις, δεν έχω ξεχάσει
Το τραγούδι που μου τραγουδούσες.
Είναι ένα τραγούδι που μας μοιάζει.
Εσύ, μ’ αγαπούσες κι εγώ σ’ αγαπούσα
Και ζούσαμε οι δυο μαζί,
Εσύ, μ’ αγαπούσες κι εγώ σ’ αγαπούσα.
Αλλά ζωή χωρίζει αυτούς που αγαπιούντιαι,
Πολύ γλυκά, χωρίς να κάνει θόρυβο
Και η θάλασσα αφήνει στην άμμο
Τα ίχνη των χωρισμένων εραστών.
Τα νεκρά φύλλα μαζεμένα στο φτυάρι,
Οι αναμνήσεις κι οι θλίψεις επίσης
Αλλά η αγάπη μου σιωπηλή και πιστή
Χαμογελά πάντα και ευχαριστεί τη ζωή.
Σ’ αγαπούσα τόσο πολύ, ήσουν τόσο όμορφη.
Πώς θες να σε ξεχάσω;
Εκείνη την εποχή, η ζωή ήταν πιο όμορφη
Και ο ήλιος πιο λαμπρός από σήμερα.
Ήσουν η πιο γλυκιά μου φίλη
Αλλά δεν έχω παρά θλίψη
Και το τραγούδι που τραγουδούσες,
Πάντα, πάντα θα το ακούω !
Jacques Prévert
Μετ. Μαριάννα Τζανάκη
Ακόμη μια μετάφραση και ένα σχόλιο από τον Γιώργο Δαρσακλή:
http://giorgisda.blogspot.com/2008/09/blog-post.html
ΖΑΚ ΠΡΕΒΕΡ
ΤΑ ΝΕΚΡΑ ΦΥΛΛΑ
Ω! πόσο θα ήθελα να θυμάσαι
Τις ευτυχισμένες μέρες που ήμαστε φίλοι.
Εκείνο τον καιρό η ζωή ήταν πιο ωραία,
Και ο ήλιος πιο καύτός από το σημερινό.
Τα νεκρά φύλλα μαζεύονται με το φτυάρι.
Βλέπεις, δεν ξέχασα…
Τα νεκρά φύλλα μαζεύονται με το φτυάρι,
Οι αναμνήσεις και οι νοσταλγίες επίσης
Και ο βοριάς τα παρασύρει
Στη κρύα νύχτα της λησμονιάς.
Βλέπεις, δεν ξέχασα
Το τραγούδι που μου τραγουδούσες.
Είναι ένα τραγούδι που μας μοιάζει.
Εσύ, μ’ αγαπούσες και σ’ αγαπούσα
Και ζούσαμε μαζί οι δυο μας,
Εσύ που μ’αγαπούσες, εγώ που σ’αγαπούσα.
Μα η ζωή χωρίζει εκείνους που αγαπιούνται,
Σιγά-σιγά, χωρίς να κάνει θόρυβο
Και η θάλασσα σβήνει πάνω στην άμμο
Τα βήματα των χωρισμένων εραστών.
Τα νεκρά φύλλα μαζεύονται με το φτυάρι,
Οι αναμνήσεις και οι νοσταλγίες επίσης
Μα η αγάπη μου σιωπηλή και πιστή
Χαμογελά πάντα και ευχαριστεί τη ζωή.
Σ’αγαπούσα τόσο, ήσουνα τόσο όμορφη.
Πως θέλεις να σε ξεχάσω;
Εκείνο τον καιρό, η ζωή ήταν πιο ωραία
Και ο ήλιος πιο καυτός από το σημερινό.
Ήσουν η πιο γλυκιά μου φίλη
Μα δεν έχω ανάγκη τις νοσταλγίες
Και το τραγούδι που τραγουδούσες,
Πάντα πάντα θα το ακούω!
Ας δούμε όμως την ιστορία του τραγουδιού- Τα νεκρά φύλλα- που είχε την τύχη να γνωρίσει τη μεγαλύτερη επιτυχία από τα τραγούδια του Πρεβέρ.
Βρισκόμαστε στο έτος 1946, ο Πρεβέρ έχει γράψει το σενάριο για την ταινία “Οι πόρτες της νύχτας”, που περιείχε και δύο καταπληκτικά τραγούδια: “Τα νεκρά φύλλα” και “Τα παιδιά που αγαπιούνται.”
Στην οδό Ντοφίν υπήρχε ένα ήσυχο εστιατόριο. Στον πρώτο όροφο, μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα είχαν συγκεντρωθεί όλοι οι συντελεστές της ταινίας: Ο Μαρσέλ Καρνέ ο σκηνοθέτης, ο Ζαν Γκαμπέν πρωταγωνιστής, ο Ζοζέφ Κοσμά μουσικοσυνθέτης, και ο Ζακ Πρεβέρ σεναριογράφος. Περιμένοντας την πρωταγωνίστρια Μάρλεν Ντίτριχ, παίρνουν το ορεκτικό τους. Ο Κοσμά δεν μπορεί να συγκρατηθεί και κάτω από το συνένοχο βλέμμα του Πρεβέρ, πηγαίνει στο πιάνο και παίζει αυτές τις σύγχρονες και ταυτόχρονα απλές μελωδίες σιγοτραγουδώντας: “Ω! πόσο θα ήθελα να θυμάσαι
τις ευτυχισμένες μέρες που είμαστε φίλοι…”
Όταν έρχεται ο καφές όλοι ξέρουν το ρεφραίν:
“Τα νεκρά φύλλα μαζεύονται με το φτυάρι
οι αναμνήσεις κι οι νοσταλγίες μαζί…”
Αυτό θα είναι το τραγούδι της ταινίας “Οι πόρτες της νύχτας”
Η Μάρλεν Ντίτριχ, μεγάλη σταρ, γερμανικής καταγωγής, έχει αντιρρήσεις και θέλει να κάνει κάποιες περικοπές και αλλαγές στο σενάριο. Παράδειγμα, θα ήθελε να πληρώσει τον αμαξά με ένα εισιτήριο που θα έβγαζε από τη ζαρτιέρα της, προκειμένου να δείξει τις πολύ ωραίες -πράγματι- γάμπες της. Ο Πρεβέρ και ο Καρνέ δεν της δίνουν σημασία. Προσβάλλεται και αποσύρεται από την ταινία, αφού δηλώσει πως η ταινία και το τραγούδι είναι κακής ποιότητας. Μετά από αυτό, ο Ζαν Γκαμπέν θα βρει μια πρόφαση, για να αποσυρθεί κι αυτός, ακολουθώντας την Ντίτριχ. Τελικά η Ναταλί Νατιέ αντικατέστησε την Ντίτριχ και ο Υβ Μοντάν τον Ζαν Γκαμπέν.
Αργότερα όταν τα Νεκρά Φύλλα θα γίνουν παγκόσμια επιτυχία, η Μάρλεν θα ζητήσει από τον Πρεβέρ να της γράψει ένα παρόμοιο.
Η ταινία καθυστέρησε λιγάκι, γιατί η Ναταλί Νατιέ δεν τραγουδούσε. Ο Ζοζέφ Κοσμά θα βρει τότε μια σπουδαία τραγουδίστρια, μια μεγάλη Κυρία του γαλλικού τραγουδιού, την Κόρα Βωκαίρ για να ντουμπλάρει τα Νεκρά φύλλα.
ΖΑΚ ΠΡΕΒΕΡ μετ. Γ. Δαρσακλής
http://kapodistria.blogspot.com/2007/06/blog-post.html
Υπάρχουν και τα “Νεκρά φύλλα” του Μαρκες, 1955, το πρώτο του μυθιστόρημα.