`
`
Ψηλά πλανιέστε στο φως, μακάρια πνεύματα,
Σε χώμα πατάτε ‘λαφρύ!
Έξοχες αύρες θεϊκές σας χαϊδεύουν,
Σαν της αρπίστριας τα δάχτυλα
Καθώς αγγίζουν τις ιερές χορδές.
Χωρίς πεπρωμένο, όμοιοι με βρέφη στον ύπνο,
Ανασαίνουν οι Ουράνιοι. Μες στην εγκράτεια,
Σα μπουμπούκι σεμνό ανθίζει αιώνια το πνεύμα τους.
Και τα μακάρια μάτια τους
Σιωπηλά κοιτάζουν μ’ αστείρευτη διαύγεια.
Κι εμείς πουθενά δεν ησυχάζουμε.
Ταλαίπωροι άνθρωποι τυφλοί ξεπέφτουμε
Κι αφανιζόμαστε όσο περνά ο καιρός,
Σαν το νερό που κυλά από βράχο σε βράχο,
Για να χαθεί στο άγνωστο.
***
Το Τραγούδι του Πεπρωμένου δημοσιεύτηκε το 1799, στο 2ο τόμο του μυθιστορήματος: Υπερίων ή Ερημίτης στην Ελλάδα. Με τη μορφή επιστολών, ο Hoelderlin αφηγείται τις περιπέτειες του ήρωά του Υπερίωνα, καθώς προσπαθεί να απελευθερώσει την Ελλάδα από τον τουρκικό ζυγό. Το 1934 ο Georg Lukacs δημοσίευσε κριτική μελέτη για το συγκεκριμένο έργο, το οποίο χαρακτήρισε ύμνο στην αρχαία Ελλάδα και στον επαναστατικό ηρωισμό. Μεταξύ 1868 και 1871, ο Johannes Brahms ολοκλήρωσε την ομώνυμη σύνθεση, έργο 54, για μικτή χορωδία.
