`
Φεγγάρι μου που ‘σαι ψηλά και χαμηλά λογιάζεις
πουλάκια πού είστε στα κλαριά και στις κοντοραχούλες
μην είδατε τον αρνηστή, τον ψεύτη της αγάπης
Οπού μ’ εφίλειε κι όμωνε, ποτέ δε μ’ απαρνιέται
Και τώρα μ’ απαράτησε σαν καλαμιά στον κάμπο
Σπείρουν, θερίζουν τον καρπό κι η καλαμιά απομένει
Βάνουν φωτιά στην καλαμιά κι απομαυρίζει ο κάμπος
Έτσι ‘ναι κι η καρδούλα μου μαύρη, σκοτεινιασμένη
Οπού μ’ εφίλειε κι όμωνε, ποτέ δε μ’ απαρνιέται
`
Συμμετέχουν με αλφαβητική σειρά: Νένα Βενετσιάνου, Γλυκερία, Αρετή Κετιμέ, Γιώργος Νταλάρας, Ασπασία Στρατηγού, Μπάμπης Τσερτός, η Ορχήστρα Εστουδιαντίνα και ο σολίστας του κλαρίνου, Βασίλης Σαλέας.
Πρόκειται για μια έκδοση βασισμένη σε ποιήματα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη και σε δίστιχα που βρίσκονται σε διάφορα διηγήματα του. Η έκδοση προέκυψε μετά απο μια σειρά μελοποιήσεων του Ανδρέα Κατσιγιάννη για τις ανάγκες θεατρικών παραστάσεων βασισμένες στα διάφορα έργα του Παπαδιαμάντη ( «Όνειρο στο κύμα», «Χωρίς στεφάνι» «’Μια Ψυχή» ,«Αμαρτίας Φάντασμα», «Το ‘Ανθος του γιαλού» κ.ά.)
`
”’Ολα αυτά τα χρόνια που γράφω μουσική για θεατρικές παραστάσεις, βασισμένες στα διάφορα διηγήματα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, που πρωτογνώρισα, όπως όλοι μας, στα πρώτα βήματα του σχολικού μου βίου, είχα πάντα την αίσθηση του ”Αχειροποίητου ”, δηλαδή του μή πλασμένου απο Ανθρώπινο χέρι. Η αίσθηση του μεταφυσικού αντλούμενο μεσα απο μύθους και θρύλους της καθημερινότητας ,που εντάσσεται στην ευρύτερη δραστηριότητα της Ελληνικής κοινωνίας αποτελώντας κομμάτι της παράδοσης του Λαου μας, είναι το στοιχείο έμπνευσης για τον Παπαδιαμάντη και τον κατατάσσει σε μια απο τις μεγαλύτερες Μορφές της παγκόσμιας Λογοτεχνίας. Η γραφή του καταφέρνει να είναι άμεση και διεισδυτική, ουσιαστικά μέσα απο εναν πυκνό και δύσβατο λόγο! Αυτό του το Χάρισμα τον αναγάγει σε μια πολυδιάστατη προσωπικότητα, που ενω παράλληλα ζεί Βίο Κοσμοκαλόγερου, μίλα για τον έρωτα με τρόπο ανατρεπτικό για την εποχή του, άμεσο και καταλυτικό. Πιστεύει στον Χριστό γιατί ξεπέρασε τον Άνθρωπο για τον Άνθρωπο: «να υμνώ μετά λατρείας τον Χριστό μου, να περιγράφω μετ’ έρωτος την φύσιν, και να ζωγραφώ μετά στοργής τα γνήσια Ελληνικά ήθη«».
Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης έζησε λιτά και απέριττα αφήνοντας ένα τεράστιο και πλούσιο έργο.
Και όπως είπε και ο Ελύτης: «Όπου και να σας βρίσκει το κακό, αδελφοί, όπου και να θολώνει ο νους σας, μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη».
Ανδρέας Κατσιγιάννης
