ΧΙΛΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΜΑΚΡΙΑ

Χίλιες λέξεις µακριά

µια αγκαλιά από κύµατα.

Ένα λιβάδι στο βυθό. Πως θα το φτάσεις;

Κάτω από βουνά το πέλαγος µε τη σκέψη σου πράσινη.

Τώρα που βγήκαµε στο φως πως θα τ’ αντέξεις;

Θα σου γίνω ∆ον Κιχώτης αν µου γίνεις Σάντσο. Εε ωπ!

Κοίτα τώρα µιαν αλήθεια απ’ ανθισµένη θάλασσα.

Τα δέντρα µατώνουν λευκό όσο σκέφτεσαι κόκκινο.

Κάθε που στάζεις πόνο

τα λάθη δες που δεν απέφυγες εύκολα.

Ανάµεσα στο θέλω και το µπορώ

µεσολαβεί µια αναπνοή.

Το να κάνεις δεν εκφράζεται.

Υπάρχουν πολλοί αποχαιρετισµοί.

Ο τελευταίος είναι ο πιο σηµαντικός για τους άλλους όχι για σένα.

Η ανθρώπινη σκέψη είναι

µια σταγόνα ανάγκης στον ωκεανό του πιθανού.

 

 

 

 

***
Ασπρίζουν τα µαλλιά µου

κορίτσι

µε πιάνουν ταχυπαλµίες

οι ρυτίδες είναι δισταγµοί

και αδυνατίζω για να χωρέσω

στο τελικό κοστούµι.

Αλλά χαίροµαι αυτό το ελάχιστο πανηγύρι.

Παίζω πιάνο

κορίτσι

και απ’ το παράθυρο κοιτώ

σχολιαρόπαιδα να τσακώνονται στο δρόµο

αλλά περιµένω τα νέα γούστα.

∆εν έχω εχθρούς

κορίτσι

γιατί ποτέ δε νοιάστηκα

ν’ αποκτήσω.

Όλοι µου οι φίλοι

είναι τρελοί για δέσιµο

αλλά κανείς δεν κινδυνεύει

από τέτοιους τρελούς.

Τώρα που βλέπω το πεύκο απέξω

κι ένα ποτήρι νερό στο τραπέζι

την αγέρωχη σιωπή των φτωχών

σκέφτοµαι την τόση φλυαρία.

Που θα µας βγάλει τώρα που γίναµε φιλέτα θανάτου;

 

 

 

***
ΠΡΟΖΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ

[39]
Μεγάλωσε η νύχτα µέσα σε χέρια βρε-

φικά να ψηλαφούν το φως και κίτρινα

πανιά στον ουρανό. Γεράζουµε έτσι µε

κραυγές που ακυρώνουν το χθες. Με µάτι

σταθερό στην αλλαγή των πραγµάτων όσο

µας διδάσκουν τα παιδιά πως δεν υπάρχει

η ζωή που ορίσαµε. Σε αυτό δεν ωφελούν

οι αντιστάσεις. Το ίδιο µάταιο κυνήγι της

έφηβης απόλαυσης είναι µια ακόµη ασυ-

νέπεια απέναντι στον χρόνο. Ανώριµοι

όπως τα όνειρα που κυλούν στη θάλασσα

για να επιστρέψουν µε τον άνεµο και να

χαθούν πάλι µέσα σε σύννεφα βροχής.

Παιδιά µιας ξαφνικής καταιγίδας δε µας

αφορά ο θάνατος παρά ο αγώνας να κρα-

τηθούµε µακριά του. Γιατί ένα χαµόγελο

σώζει πάντα τον κόσµο και µια πνοή του

δάσους. ∆εν είναι η ελπίδα που απλά υπό-

σχεται αλλά η ανάγνωση στον ερχοµό του

νέου. Αυτό είναι πέρα από λόγια η καθαρή ευθύνη.

*

[41]
Τι είναι η ζωή; Ένα νανούρισµα που

ακούµε και ένα µοιρολόγι που δεν

ακούµε. Στο ενδιάµεσο µεσολαβούν κά-

ποιες αποφάσεις δικές µας ή άλλων. Στον

κόσµο των ανθρώπινων θηλαστικών οι

αποφάσεις λέγονται όχι τυχαία επιλογές.

Αυτό σηµαίνει ότι βρισκόµαστε διαρκώς

µπροστά σε διλήµµατα. Οι Γόρδιοι ∆ε-

σµοί λύνονται όµως χωρίς σκέψη και κου-

βέντα που είναι σπατάλη χρόνου. Να γιατί

ο χρόνος είναι ζωή και δεν ήταν ποτέ το

χρήµα! Συµβαίνει οι έµποροι να µην κα-

τέχουν παραπάνω από µια πρόσθεση και

τότε να ξεκινά η αδικία και ο πόλεµος.

Όπως συµβαίνει οι θρησκείες και η επι-

στήµη να έχουν αποτύχει να κάνουν τον

κόσµο καλύτερο. Το ατοµικό καταφύγιο

στην τέχνη παραµένει µια πλάνη. Πάντα

υπηρετούσε προσωπικές επιδιώξεις ή γινό-

ταν πιερότος της εξουσίας. Γι’ αυτό και η

ανακάλυψη του κόσµου είναι το λιµάνι της µικρότητάς µας.

*

[42]
Η νύχτα δε γίνεται µέρα όπως ο πόθος

δεν είναι ανάγκη. Θα ξηµερώσει όπου να

‘ναι. Θα σβήσουν οι λάµπες. Οι δρόµοι

θα ‘ναι ανοιχτοί σε νέες αφορµές. Ας τις

ονοµάσουµε απειλές. Αλλάζει έτσι το

βλέµµα στα γεγονότα. Μένει να διακρί-

νουµε το άδειο µάτι των αρπακτικών όσο

τα µωρά στα πάρκα θα κοιτούν κλαδιά

που µοιάζουν µε περίστροφα. Και βέβαια

η εκτυφλωτική λάµψη της ατοµικότητας

είναι µια φτηνή συσκευασία. Μοναχικοί

είναι οι άχρηστοι ή παραστρατηµένοι

λύκοι όπως οι αρσενικές αρκούδες αποζη-

τούν την παρέα µε άλλα ζώα για να τα κα-

ταβροχθίσουν. Οι αγέλες του κόσµου

ψάχνουν νέα βοσκοτόπια. ∆ες τώρα! Μια

καινούρια µέρα χαράζει στα µέτωπα µας τις ρυτίδες του ήλιου.

από Σπύρος Αραβανής
1 Σχόλιο