[author] Του Σπύρου Αραβανή [/author]
Ελλάδα, 5ος αιώνας π.Χ.:
«καὶ ἐπεί γε ἀποθνῄσκειν ἀναγκαζόμενος τὸ κώνειον ἔπιε, τὸ λειπόμενον ἔφασαν ἀποκοτταβίσαντα εἰπεῖν
αὐτόν· Κριτίᾳ τοῦτ’ ἔστω τῷ καλῷ.
«Κι όταν, πάλι, τον ανάγκαζαν να πιει το κώνειο για να πεθάνει, σκορπίζοντας τις τελευταίες σταγόνες, όπως στο παιχνίδι «κότταβος», είπε: «Αυτό ας είναι στην υγεία του Κριτία του ωραίου!».
[ΞΕΝ. Ελλ. 2.3.35–2.3.56: «Η παρωδία δίκης του Θηραμένη»- Μετφρ.: Ρ. Ρούφος]
*
Ελλάδα, 2013 μ.Χ.:
«Φορτισμένο ήταν το κλίμα μετά την απόφαση του Τριμελούς Εφετείου που καταδικάζει σε ισόβια κάθειρξη τον Βασίλη Παπαγεωργόπουλο. «Ουδεμία σχέση έχω με την υπόθεση. Κάποιοι θα πεθάνουν με τύψεις» είπε ο πρώην δήμαρχος Θεσσαλονίκης , στο άκουσμα της απόφασης.
Η απάντηση του προέδρου της έδρας ήταν αποστομωτική: «Πάντως όχι εμείς» τόνισε ο δικαστής, υποστηρίζοντας απόλυτα την απόφαση του δικαστηρίου.»
[27-2-13: «Η δικη του Βασίλη Παπαγεωργόπουλου»]
Αντί άλλου σχολίου, τα λόγια του ίδιου του Ξενοφώντα:
«καὶ τοῦτο μὲν οὐκ ἀγνοῶ, ὅτι ταῦτα ἀποφθέγματα οὐκ ἀξιόλογα, ἐκεῖνο δὲ κρίνω τοῦ ἀνδρὸς ἀγαστόν, τὸ τοῦ θανάτου παρεστηκότος μήτε τὸ φρόνιμον μήτε τὸ παιγνιῶδες ἀπολιπεῖν ἐκ τῆς ψυχῆς».
«Ξέρω, βέβαια, ότι τέτοια λόγια δεν αξίζει να αναφέρονται, αλλά αυτό βρίσκω αξιοθαύμαστο σ’ αυτόν τον άνθρωπο, ότι δηλαδή ακόμα και μπροστά στο θάνατο δεν έχασε ούτε την αυτοκυριαρχία του ούτε το χιούμορ του….»
Στο Ιντερνέτι δυο μαργαριτάρια
βρήκα κι αντιγράφω οργισμένος για την αλήθεια που τα σχόλια κρύβουν και που συνήθως “θάβουν” οι πολλοί:
@Parapolitiki
Aν οι Τσοχατζόπουλος, Παπαγεωργόπουλος είχαν πεθάνει αιφνιδίως πριν 10 χρόνια, θα είχαμε σήμερα πλατείες και λεωφόρους στο όνομα τους.
@galaxyarchis
Θυμίζω ο Βενιζέλος βρήκε τον Τσοχατζόπουλο αθώο. Ο Σαμαράς βρήκε τον Παπαγεωργόπουλο έντιμο. Συνεχίστε “φιλελεύθεροι” ψηφοφόροι το έργο σας.