ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ
Το τριαντάφυλλο το βράδυ απλώνει δίχτυα
Μαζεύοντας τις μέλισσες που το τρυγάνε
Γίνεται δελφίνι και παίζει με τα κύματά σου
Γαυγίζει τις κραυγές μου
Αφρίζοντας κάθε που η
Πανσέληνο σκοτώνει τα σκοτάδια μου.
Το τριαντάφυλλο το βράδυ μπερδεύει τις
Ανάσες μου με τις βελούδινες αιχμές σου μα οι
Γκρεμοί ιδρώνουν με τον αντίλαλό σου να
Χαστουκίζει κάθε μου σιγουριά
Το τριαντάφυλλο ποτέ δεν ξημερώνει
Κρατώντας αιχμάλωτη την ξέφτερνη ελπίδα μου
Με τα αγκάθια του κρυμμένα στο ζωνάρι σου.
ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗ ΛΑΜΠΑ ΤΟΥ ΜΕΣΗΜΕΡΙΟΥ
*
ΖΩΓΡΑΦΙΑ
Κάθεται και ζωγραφίζει με τις ώρες κι
Όποτε πιάνεται απλώνει τα γυμνά καλάμια της με τις
Πατούσες της να αναδεύονται με σιγουριά μέσα στην
Φούγκα της ανάσας της
Χαζεύω τα σφιγμένα χείλη της και τα λυτά μαλλιά της κι αυτή
Γελάει απροσδόκητα με το πινέλο να βουτάει στα χρώματα
Με τον λαιμό γερμένο προς τα μπρος τα δυο της στήθη
φουσκωμένα, τα λερωμένα χέρια της να απωθούν το άπειρο, το
κάρβουνο να σβήνει τις γραμμές μου τα μάτια της λαχτάρα δίχως
λύτρωση με τις κατάμαυρες κόρες διεσταλμένες και τα μικρά
ρουθούνια της ν’ απογυμνώνουν κάθε μου βάσανο τα δάχτυλά της
πάντα απασχολημένα με κάτι άλλο κι εγώ να θέλω απλά να γίνω η
πιο πολύχρωμη μουντζούρα της.
*
ΣΥΝΟΥΣΙΑ
Το φίδι που κουρνιάζει
Στη βάση του αυχένα σου
Να το προσέχεις
Έτσι που ξεδιπλώνεται
Με κάθε σου βήμα
Μπήγει τα μυτερά του δόντια
Στην απαλή σου σάρκα
Ανατριχιάζοντας
Τις ρόδινες φωνές σου
Το δηλητήριό του
Είναι αργό αλλά
Ξέρει τον τρόπο να
Κυκλώνει τον θάνατό μου
Με τη ζωή σου
Μόνο γυμνός
Μόνο γυμνή
Τα φίδια ζευγαρώνουν
Να φοβάσαι την ώρα του κύκλου
*
ΠΥΡΕΤΟΣ
Ο πυρετός έχει το χρώμα ραγισμένου χώματος
Το χώμα συρρικνώνεται σε σπείρες λάμψης
Η λάμψη κρύβεται σε μαυροκόκκινες φωνές
Μα οι φωνές τρομάζουνε τις σκέψεις
Η ευλογία του παροξυσμού
Είναι κι η καταδίκη του
Μένοντας τραυλός ο στοχασμός
Ακρωτηριάζεται κι η έμπνευση
Όσο κι αν τρέφω τις κάμπιες στη ψυχή μου
Οι πεταλούδες αυτοκτονούν τρώγοντας τα φτερά τους
Ο πυρετός και τα σκουλήκια του
Το χώμα και οι μαίανδροί του
Θέλω ένα ξέχειλο ποτήρι
Κι ας είναι ραγισμένο
*
ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ
Δαγκώνω τη σάρκα του
Πορτοκαλιού
Υγρές σταγόνες αιμάτινα στρωσίδια
Νοτιάς που φέρνει ρίγη και μνήμες
Όξινου παραδείσου τα
Βλέφαρά της έχουν βασιλέψει ο
Ύπνος της γενναίος
Σμέρνες και όστρακα γεμάτα ασπρογάλαζες ανάσες τα
Ρούχα μας διωγμένα στην άκρη της θάλασσας του
Λεμονιού
Ραχάτι χαμόγελα και μεσημέρι οι
Ώρες έλιωσαν στην
Άμμο και τα βογγητά μας χαιρέτισαν τα
Περιβόλια τις νεράιδες τα αχαμνά δαμάσκηνα αντίσκηνα από μανταρίνια ο ήλιος του βαλσάτη τα μάρμαρα έσταζαν το φως παλλόταν οι ερινύες απέκτησαν ρούχα γεμάτα σκόνη κιτρολέμονου ακόμη κι η φυγή κλείστηκε στο μοναστήρι του μεσημεριού φωνές τραγούδια ιαχές ύμνοι στη δόξα του βιολετί μονόλογου τα έγγραφα
κάηκαν ο λόγος απέμεινε μοναδικά ελλειπτικός πλανήτες μήλα αχλάδια καρπούζια πεπόνια και ρώγες σταφυλιών φανέρωναν τη χρυσαφιά μας στάχτη τα δώρα κρέμονταν απ’ τον φεγγίτη οι ουρανοί πλήθαιναν και κυρίευαν τα όνειρά μας κόκκινα συμβόλαια ζωής από μέλι γλυκό καρύδι και παγωτό σορμπέ η
Προίκα του παιδικού μου μπαούλου τα
Λίγα εναπομείναντα περιοδικά με τις φωτογραφίες των
Κυκλάδων τα άσπρα δόντια σου η
Ζάχαρη της βόλτας στον προφήτη Ηλία
Αχ
Πορτοκάλι που χύνεται
Σταγόνα τη σταγόνα στα
Ανοιχτά λαγόνια σου στις
Χνουδωτές σου κρήνες
Λεμόνι το
Προαύλιο του λιμασμένου Κρόνου
Βοριάς
********************
Αντί βιογραφικού.Ο Γιώργος Πατιός δηλώνει ήρωας του Μπέκετ που επαναστάτησε ενάντια στο παράλογο και αφοσιώθηκε στην φιλοσοφία και τις σοκολάτες.
Ίσως να είμαι προκατειλημμένος από το γεγονός ότι στο υλικό του Γιώργου, που μετουσιώθηκε σε βιβλίο, εκτέθηκα πολύ ενωρίτερα της τελικής του μορφής και αυτό να με έδεσε κάπως συναισθηματικά με το περιεχόμενο, αλλά ακόμα κι έτσι [σε μια εποχή που διαβάζουμε όχι μόνο ποιήματα αλλά ολόκληρες ποιητικές συλλογές να υμνούνται από «ειδικούς» και στο τέλος να μην σου αφήνουν ούτε ένα συναίσθημα, μία ιδέα ή να σου ανακαλούνε μία παράσταση, έστω μια εικόνα ρε αδελφέ] η παρούσα είναι από τα διαμάντια στο βούρκο. Ο Γιώργος Πατιός εκτός από ένα σωρό πράγματα που βρήκα και που εξακολουθώ να ανακαλύπτω κάθε φορά που τον διαβάζω – μία ποίηση που αξίζει τον τίτλο «δύσκολη ποίηση» – αν μη τι άλλο φροντίζει να μην αποθαρρύνει κανένα, ακόμα και κάθε έναν από τη συντριπτική πλειοψηφία όλων όσων έχουν γυρίσει την πλάτη στην ποίηση λόγω του πληθωρισμού του καθεστωτικού και επίπλαστα ασυνάρτητου (εννοώ χωρίς να προσφέρει δρόμο στον αναγνώστη να κινηθεί) χαρακτήρα που έχει πάρει, αφού υπάρχουν πολλοί στίχοι, στροφές ή και ποιήματα σε υποχρεώνουν κατʼ αρχήν να σκεφτείς πράγματα.