Από την ποιητική συλλογή του Νίκου Αργυρόπουλου: ΚΟΣΜΟΣΥΡΡΟΗ – ΠΕΡΙΣΥΛΛΟΓΗ (Εκδόσεις ΥΨΙΛΟΝ/ΒΙΒΛΙΑ)
Ο αναρχικός εραστής
Δε θα σε προστατέψουνε οι μεταφορές εδώ
Πίσω από μετωνυμίες δεν έχεις να κρυφτείς
Ρεγγίνα ρίσκου
το ένα μάτι μου πρεσβυωπεί
στα παρελθόντα το άλλο
μυωπεί στο αόρατο τίποτα. Μετά
την συνουσία το θαλασσινό νερό
γυαλίζει κάτω απʼ το δέρμα σου
σα βότσαλα αστράφτουνε τα νύχια
και η φυκάδα των μαλλιών σου
αναπνέει, φυσάει πιο χαμηλά
σπηλιάδα στον θάμνο σου
κρύβεται ένας αστερίας.
το σώμα σου κρατά σαν εκ
μαγείο τις κινήσεις μας και
οσμή χελώνας γίνεσαι
νόμισμα είσαι τυχερή που
ανάμεσά μας μεσολαβεί πια ο αέρας
αλλιώς θα κόλλαγα το μάτι μου
στο μάτι σου τίποτα δε θα έβλεπες
ένας πνιγμός το στόμα μου
στο στόμα σου φιλί οξύ
σα φρέσο λάδι θα σου έδινα.
κάποιοα στιγμή να σε τραβήξω πάλι έξω λέω
από τον χείμαρο του ονείρου μου που ξέθαψα
το σώμα σου το ρέμα παρασέρνει με
τα ακριβά κτερίσματα τα ασημένια σου
βραχιόλια τις κρέμες και τα καλλυντικά
στις όχθες σου να μετανιώνω θέλω με το πάλεμα
να αποκάνω στις λαγόνες της βυθού σου. Μα
γεύομαι το πάθος σου γκρεμνοί συλλογισμοί
ο έρωτας όμως πούναι γεωγραφικός
παράγεται απʼ την σύμπτωση
πήγα να πω την σύγχυση
στις τροχιές δυο εραστών;
ανακατεύω πάλι τις νύχτες μου
στην τρράπουλα με τις ημέρες σου
οι συναντήσεις μας κράτησαν λίγο
αλλά διαρκέσανε τόσο πολύ.
μάτια μου το κοίταγμα
σας τρώει σιγά σιγά
*
σκόνη
τη σκόνη σίμωσα
μια συλλογισμένη μου στιγμή που
το φως σκονισμένο χωροπηδούσε
στα πράγματα που κάθονταν στη σιωπή.
την βρήκα αδιάφορη όνειρη ψευτοανάταση του αέρα
στην προσπάθεια που έκανε το φως να σπάσει
το τζάμι κι η σιωπή δεν έριχνε καμμιά σκιά
στο πάτωμα όπου σερνόταν μόνο η μονοτονία
των συναισθημάτων ασαφής σκονισμένη κι αυτή.
δεν πρέπει όμως να μιλάω έτσι για την σκόνη
πρέπει να την καλλιεργώ να την σκαλίζω
στο τέλος θα με καταλάβετε
ότι η σκόνη δεν τελειώνει.
ηλεκτρισμένη τώρα ανατριχιάζει
σιδερένια αέρινη σχεδόν αόρατη
ασταμάτητη σαν ποταμός χωρίς νερό.
η σκόνη πολλαπλασιάζεται
πλουμιστή γεμάτη
χρώματα και φώτα κρέμονται
απάνω της
αυτό που φέγγει μέσα της είναι η ψυχή;
σαν σκέψη σα να
βυζαίνει τα μάτια μου
σκόνη που αρμενίζει
μέσα στην κακομοιριά του φωτός
σπρώχνω το φάντασμα της σκόνης μου
*
Ο φύλακας της γεύσης
στον θύμιο πατσούρη
στην γεύση μου επικρατούν
γεώμηλο και γιαούρτι
γυναίκα και γλυκόριζα
.
τα χέρια των αγαλμάτων με ικετεύουν
στίλβουν τον δρόμο των αισθήσεων με λέξεις
μέσα σε νύχτα εμπορική
εκστασιάζεται χειρονομεί η σιωπή
φρούτα και φιλιά παίζουν κρυφτό στο στόμα μου
.
σʼ αυτήν την φορολογική παρακμή που ζούμε
η γεύση του ποιητή να υπερισχύσει της εξουσίας
όταν με το καλό επιστρέψει από τον εξοστρακισμό του
.
προτείνω λοιπόν την διάλυση της πολιτείας με νόμο που να
απαγορεύει να ζει κανείς πλησιέστερα από 7χμ απʼτον επόμενο.
έτσι κι οι καλλιέργειες θα αναπτυχθούν και θʼαχει κανείς να
περπατήσει για να συναντηθεί με κάποιον. στον δρόμο θα δοκιμάσι
θα γευτεί θα δεις. la modification
.
το χάσμα η απόσταση μέσα μας δημιουργεί την φύση
*
Το βάρος μου πάνω της
Ύψος ώκησα θαλαμηπόλου έρωτος
.
περάσαμε μαζί
θάλασσες φωσφ
ορίζουσες νυχτοδεμένες
.
εκεί ξερίζωνα
άναρθα κύματα
τα έπλεκα δοξολογία σου
.
κι εσύ επρόσπαιζες φώκια το φως
με τις σκιές μας ριζωμένες
σε άσφαλτη ξέρα χορολάγνοι
.
μετά χωρίσαμε την γνώση
την συγχωρώ την στεριά;
να κολυμπάω σʼέναν ορίζοντα θαμπό
.
να σε ονειρεύομαι στην πρωϊνή λευκή
υγρασία της ξοδεμένης θάλασσας μα
συ απορημένη σαν πουλί σʼ ένα
χωράφι πια γεμάτο σκιάχτρα
κι η σκιά μου να σου
πετάει πλέον πέτρες
.
είμαι το ποίημα της έλλειψης
σου αγκάθι ανθισμένο
*
Απόσπασμα από το ποίημα «στο θέατρο»
III.διαφορές
διαφωνία με τις διαφορές. στα διλλήματα μυρίζει ο καιρός κι ο δρόμος έχει στύση. σκέψου εκέι που κάθεσαι στην αναπηρική σου λύπη. τα στοιχεία της φύσης παλεύουν εδώ. κάθε ερμηνεία μεταφέρει και αποθέτει πάνω στο κενό ένα νόμισμα. δεν τα ήξερα αυτά πριν πάρω μέρος. αν τσάκισε και έπεσε το δέντρο στην αυλή φταίνε προπάντων τα πουλιά που κατοικούσαν τα κλαδιά του. υπολόγιζα στο στόιχημα γιατί η πρωτοπορία ποτέ δεν έχανε αφού όριζε τους κανόνες . αν είναι μέρα τώρα φταίει που ρήμαξε η γκρίνια σου τη νύχτα. σκέψου πριν μʼ αναγκάσεις. κι αν είναι νύχτα έξω άφωτη αιτία είναι το σκοτάδι σου. μπορεί να κερδίσω κάτι μετά θα δω. αν έκλεισε με πάταγο την πόρτα ο άνεμος ψέξε το χέρι σου που πριν την είχε ανοίξει. κανένας δε μοιράζει τζάμπα κίνδυνο στις μέρες μας. δεν έρχονται στο γήπεδο δεν ενδιαφέρονται για τα παιγχνίδια μου. τίποτε άλλο δεν επηρεάζει το αποτέλεσμα η απορία μόνο. οι θεολογικές ανησυχίες στο βυζάντιο οδηγούσανε συχνά στην εξορία. να τι βρήκα να πω. αν ο αέρας που αναπνέουμε μέσα στο σπίτι είναι πνιγερός φταίει που ξέχασα τα συναισθήματα στο ύπαιθρο μια μέρα με λιακάδα. ένα παράθυρο ανοίγει την πιθανότητα μας αερίζει μα τα πράγματα το πολιορκούν
****************************
ΕΠΙΜΕΤΡΟ
Ο ποιητής Νίκος Αργυρόπουλος έχει γράψει τις εξής συλλογές πριν από την ΚΟΣΜΟΣΥΡΡΟΗ- ΠΕΡΙΣΥΛΛΟΓΗ :
γυναίκες γεννημένες το 1961 (έκδοση 1993)
αιδήμων στην αίγυπτο (έκδοση 1995)
κάποιος πρέπει νʼ αντισταθεί στη σαντορίνη (έκδοση 2002)
εις τους εγώ ποταμούς (έκδοση 2004)
νιαγραμμα (έκδοση 2007)
λεξοικώ την ακτή (στο συλλογικό «συνέδριο αναισθησιολογίας» 2008)
αλοπηγία, η συλλογή του αλατιού (έκδοση 2008)
Σʼ αυτή λοιπόν την τελευταία συλλογή τα περιγράμματα της έμπνευσης, της αναζήτησης και της έκφρασης γίνονται πιο στέρεα, χάνουν συνειδητά τη ρευστότητά τους για να μας δώσουν ποιήματα όπου άλλοτε κυριαρχεί μια οδυνηρά οικεία νοσταλγία, οδηγεί τον αναγνώστη σε κατά μέτωπο επιθέσεις με τα “σημάδια του τόπου πάνω στο χρόνο” * κι άλλοτε στη ριγηλή συγκίνηση που προκαλεί η έκθεση του ποιητή μέσα απʼ το ποίημα, η καταβύθιση του στην εσωτερική ανεξερεύνητη μορφολογία του ανάγλυφου της ψυχής του:
“στα οροπέδια καίγονται τα σωθικά και στις πεδιάδες χορεύει η αναπνοή” *
Πέρα από την ομορφιά, τους συμβολισμούς, την εσωτερικότητα, τα ποιήματά του έχουν γεωμετρική μορφή, χαραγμένη με το χάρακα των λέξεων και το διαβήτη της στίξης…
* Από στίχους ποιημάτων
