[author] Του Νίκου Βουτυρόπουλου [/author]
Ο Έλληνας είναι απέραντα μόνος. Είτε περπατά στο δρόμο, είτε οδηγεί αυτοκίνητο, είτε βρίσκεται με παρέα, είτε στη δουλειά του, νιώθει μόνος μέχρι απελπισίας. Γιʼ αυτό περνά τις διασταυρώσεις με κόκκινο, λες και είναι μόνος στους δρόμους, παραμιλά δυνατά σε δημόσιους χώρους, λες και είναι μόνος στο σπίτι, σπάνια ακούει τους άλλους, λες και είναι ο μόνος ομιλητής. Μα γιατί να συμβεί το αντίθετο; Αφού είναι μόνος, και όλοι οι άλλοι είναι και αυτοί μόνοι.
Η Ελλάδα είναι μια χώρα που κατοικείται από ανθρώπους μόνους. Υπερβολές; Όσο υπερβολική είναι η μοναξιά ενός λαού που αρνείται πεισματικά να απογαλακτιστεί, να αναλάβει ευθύνες, να μάθει να υπακούει στα αυτονόητα. Προφανώς η στάση ζωής του Έλληνα βασίζεται στην αρχέγονη αλήθεια: αφού μόνος γεννιέσαι και μόνος πεθαίνεις, τι άλλο μένει παρά να είσαι μόνος και όσο ζεις.
Και πότε δεν είναι μόνος ο Έλληνας; Όταν απαιτεί. Και όταν οι απαιτήσεις συγκλίνουν, τότε μόνο μπορεί και συνεργάζεται. Έτσι λοιπόν η σύγχρονη πρόκληση δεν είναι να δοθεί λύση ούτε στα οικονομικά ούτε στα κοινωνικά ούτε και στα διαπροσωπικά προβλήματα του Έλληνα. Αυτά είναι δευτερεύοντα. Το καίριο ζήτημα του Έλληνα είναι συναισθηματικό: νιώθει μόνος, απέραντα μόνος.
Αγαπημένο μου φιλαράκι
Ο Έλληνας δεν είναι μόνος , παρά μόνο ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ
Όπερ σημαίνει χωρίς ιδιαίτερες φιλοσοφικές αναλύσεις
ΦΙΛΟΤΟΜΑΡΙΣΤΗΣ Και ακριβώς την στιγμή που
μαζί με άλλους διεκδικεί κάποια φαινομενικά δίκαια του
τους πουλάει , εάν του τάξεις ιδιαίτερη μεταχείριση !!!!
Γι αυτό άλλωστε διεκδικεί την παγκόσμια και μοναδική
πρωτιά της εννοίας ΕΦΙΑΛΤΗΣ ( σημαίνοντος και
σημαινομένου )
Αυτά και μη μου ταράζεσαι .
Συμφωνώ στον απόλυτο βαθμό με το σχόλιο του κ. Μουζάκη. Αυτή η φθήνια, η γενική ασυνεννοησία… ακόμα κι όταν συμπίπτουν οι απαιτήσεις. Ποιος πρώτος θα καρπωθεί και θα ρίξει τον άλλο. Κάποτε τους λέγαμε λακέδες, τώρα έξυπνους! Το μόνο που έχω να προσθέσω στο κείμενο του κ. Βουτυρόπουλου είναι πως ο Έλληνας είναι εγκληματικά ή αυτοκτονικά απέραντα μόνος. Σας ευχαριστώ.
Αποχαιρετισμοί στη μουσική (1943)
II
Μόνος ήρθα κάποιο βράδυ, –κι ήσαν όλοι, γύρω μόνοι,
κι όλοι ξένοι, τραγουδάμε, μες στη νύχτα που σιμώνει
Κι όσο ζω, κι όσο μαθαίνω, τόσο νιώθω, αλίμονο μου,
το βαθύ και το μεγάλο κι απροσμέτρητο κενό μου!
Tη στιγμή του σταυρωμού μου και για μόνη συντροφιά μου,
μόλις ένιωσα τα χέρια που σταυρώσαν τα καρφιά μου…
Μόνος ήρθα, κάποιο βράδυ, μόνος πόνεσα για λίγο,
μόνος έζησα του κάκου, –κι όπως ήρθα και θα φύγω.
Τʼ είναι τάχα, για τους άλλους, ο χαμός ενός ατόμου;
–κι όπως ήρθα, και θα φύγω, μόνος μες στο θάνατό μου…
ΝΑΠ. ΛΑΠΑΘΙΩΤΗΣ
μοναξια αγγιζεις το θανατο…
O Έλληνας, είναι το πλέον αντιπροσωπευτικό δειγμα αυτού που έλεγε ο Φρόυντ περί του «υπερεγώ» το οποίο εκδίδει συνεχώς εντολές, που το “εγώ” δεν δύναται σωστά να διαχειριστεί.
Κάτι το ένδοξο παρελθόν των προγόνων που «τρέλανε» την υγιή τοποθέτηση του μέσα στον υπόλοιπο κόσμο μιας και αποδείχτηκε ανίκανος να ζήσει με φυσικό και άνετο τρόπο την καταγωγή του κατά την ρήση του Χατζιδάκι,
κάτι οι απανωτές μετακενώσεις που επιχείρησαν οι επίδοξοι «Κοραίδες» της μεταπολίτευσης εμπνεόμενοι από της Εσπερίας τα πρότυπα, κάτι τα κατά συρροήν δικαιώματα που απέκτησαν γιγαντιαίες διαστάσεις μέσα σε μια μη παραγωγική κοινωνία ,κάτι το ένα , κάτι το άλλο ,
δεν θέλει και πολλά για να μείνει ο άνθρωπος μόνος του τελικά..
Η μοναξιά αυτή όμως ,δεν είναι μια μοναξιά που μπορεί να περιμένει κανείς κάτι..δεν είναι εποικοδομητική…δεν είναι «συμφέρουσα» έστω βρε αδερφέ!
Είναι μια μοναξιά που δεν δημιουργήθηκε από κάποια βαθιά συναίσθηση μιας αυτοκριτικής που σε κάνει να πεις « στα τσακίδια..ας κάτσω λίγο καιρό μόνος μου να δω τι στο διάολο θα γίνω», αλλά μια μοναξιά που προήλθε από την φρικώδη έλλειψη υπερ-μεγενθυμένων και διαστρεβλωμένων πραγμάτων, που με τον καιρό ενσωματώθηκαν μέσα μας..
Έτσι λοιπόν, μπορεί να χα την τζιπούρα και την γκόμενα και το αυθαίρετο στην βουνοπλαγιά, αλλά να άκουγα Θεοδωράκη και να νιωθα τραγικά μόνος καθότι πάντα με συγκινούσαν οι ιστορίες με τους αγώνες του έθνους μου..ή να ήμουνα καραμπουζουκλής και λεβέντης και να πέφτανε και ολίγον τα σάλια μου όταν έβλεπα καποιους να την περνάνε κοτσάνι χωρίς πολλά-πολλά νταραβέρια με ετούτα που για μένα νε ήντουσαν αρχές απαράβατες ..
Ένα μάτσο καμώματα εν ολίγοις που όταν έλειπε κάποιο, ερχότανε η απόλυτη δυστυχία και μοναξιά..
Υπέροχο το κείμενο σας κύριε Βουτυρόπουλε..πρόσθεσα απλά κάποιες σκέψεις από την πλευρά της Νεοελληνικής μας πραγματικότητας..
http://www.youtube.com/watch?v=q38uZqoB99U
Παίξε το τζόγο σου και βρίσε τους, καημένε
με λεξιλόγιο πολύ ελληνικό.
§ 2 μια διόρθωση: Ήθελα να πω Ελλαδίτης .
Οι Έλληνες ήταν μία ράτσα που εξαφανίστηκε
εδώ και 2100 χρόνια περίπου . Το ότι κατάφερε
να διατηρηθεί η γλώσσα τους , δεν σημαίνει
τίποτε απολύτως .
http://gkdata.gr/2012/11/03/%CF%84%CE%BF-%CE%BD%CE%B1-%CE%B5%CE%AF%CF%83%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%B1%CF%8D%CF%81%CE%BF%CF%82-%CE%BD%CE%B1-%CE%AD%CF%87%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CE%B8%CE%B5%CE%AF-%CE%B5%CE%B4/
1) “Και πότε δεν είναι μόνος ο Έλληνας; Όταν απαιτεί. Και όταν οι απαιτήσεις συγκλίνουν, τότε μόνο μπορεί και συνεργάζεται.”
2) “…Αυτά είναι δευτερεύοντα. Το καίριο ζήτημα του Έλληνα είναι συναισθηματικό: νιώθει μόνος, απέραντα μόνος.”
Λογικό συμπέρασμα: Αν με τα συναισθηματικά δεν βγαίνει άκρη, τότε ο Έλληνας να βρει τις ευρύτερες συγκλίνουσες απαιτήσεις με τους άλλους, και να συνεργαστεί…
Κύριε Ράπτη λανθάνεσθε, ατυχώς ή δυστυχώς, -και μην το πάρετε προσωπικά- με τα πάσης φύσεως και πάρα φύσεως λογικά συμπεράσματα που οδηγούν στη μηχανή του κιμά. Εγώ γραικός γεννήθηκα γραικός θα αναληφθώ. Υγεία & Δύναμη εύχομαι.
http://www.youtube.com/watch?v=tOd1E4meXRE
Αγαπητέ κύριε Ρεούση, ατυχώς ή δυστυχώς, η λογική είναι απαραίτητη για να γίνει μια κουβέντα.
Ο αδιέξοδος συναισθηματισμός θαρρώ πως οδηγεί σε μεγαλύτερες μηχανές του κιμά.
Και τα εύκολα συμπεράσματα είναι πιο επικίνδυνα απο τα λογικά.
Έτσι νομίζω τουλάχιστον.
Στο τραγούδι πάντως θα συμφωνήσουμε. Μια χαρά τραγούδι. 🙂
Υγεία και Δύναμη και σε σας.
Κύριε Ράπτη, πράγματι: “Ο αδιέξοδος συναισθηματισμός θαρρώ πως οδηγεί σε μεγαλύτερες μηχανές του κιμά”. Συμπαθάτε με, προσωπικά, εξέπνευσε και ο ελάχιστος συναισθηματισμός που ίσως είχα ως άνθρωπος. Πιστέψτε με μόνο εύκολα συμπεράσματα δε βγάζω. Αν και τι να πεις, εδώ που είμαστε, και για τα συμπεράσματα. Συμπερασματικώς… που λέγανε κάτι παλαιοί καθηγητές στα λύκεια. Μια λέξη να προσθέσω: ερεβόσδε. Σας ευχαριστώ από καρδιάς με τις ευχές σας για Υγεία & Δύναμη… έπεται δεύτερη εγχείρηση.
http://www.youtube.com/watch?v=YGf1eDEC5nc
Κύριε Ρεούση, εύχομαι το πρόβλημα υγείας σας να μην είναι σημαντικό και να βγείτε πιο δυνατός απο αυτό. Κάθε δοκιμασία στη ζωή μας, θεωρώ πως είναι εντέλει μια δοκιμασία πίστης.
Και η πίστη μας είναι στην Ποίηση…
Ευχαριστώ πολύ κύριε Ράπτη… και στον Θεό αγαπητέ και στον Θεό η πίστη μου… Ο Λοξίας εκώφευσε!
Στον κύριο Νίκο Βουτυρόπουλο με αφορμή την ανάρτηση & στον κύριο Νίκο Ράπτη για τα σχόλια που ανταλλάξαμε. Σας ευχαριστώ.
παράρτημα
αχαλίνωτοι παροξυσμοί βιασμένου λόγου εκτοξεύονται σε απειράριθμα κιτάπια ληξιαρχικών βεβαιοτήτων όπως συμβαίνει μ’ αυτές τις περιπτώσεις στην κουΐντα της εκλογής βατραχοειδών ανδρείκελων από χουν μία άναρχη υπερπραγματικότητα άρρενος φύλου εισέρχεται στη διαδικασία άσκησης ή επιβολής του σοδομισμού ο ερμαφρόδιτος άγγελος δείχνει στη μηχανή του κιμά το άλεσμα μιας μινωταυρικής πόλης χλωμή άυπνη αειπάρθενος κόρη φωτοστεφανικά αντικρίζει βιοτεχνικούς εργάτες στη φάμπρικα παραγωγής τεμαχισμένων συνειδήσεων η κίνηση του ιμάντα συσκευάζει τη μυρωδιά καμένης σάρκας εξαγωγή γνήσιου τοπικού προϊόντος με προγραμματισμένη ανατίναξη
Ο Κρατήρας του Γέλιου μου, Φαρφουλάς, Αθήνα 2009