τυφλό

να επιμένεις
μη το αφήσεις, να το κρατάς
να με σφίγγεις
απέναντι σ΄ αυτή τη ζωή, δίχως ζωή
με το μηδέν του ήχου, να σ΄ έχω
να σε νιώθω, σπασμό
ανάμεσα στα πέτρινα και τρυφερά μου σπλάχνα
και μόνον έτσι
και όπως δεν γίνεται, όλη αυτή τη επιφάνεια
να αντέχει ακύμαντη
και μ΄ όλα αυτά που θέλουν να εξηγούν τα ανεξήγητα
που βάφονται μ΄ ένα σκασμό από το λάθος χρώμα
το αταίριαχτο
στον αφανισμό, στο δάγκωμα σου
του κορμιού μου σάλεμα
τυφλό
τυφλό χτύπημα
σαν το υγρό σου στόμα

 

 

 

 

*

Μ

το βύθισμα ανάμεσα
στο Μ
το σύρσιμο
σε φωνήεντα που κρούουν γλυκά
τον κίνδυνο να σπάσουν

 

 

*

λάθως

σε περιμένω στη γωνία
(μη πάει ο νους στο κακό)

θα αγκαλιαστούν οι γλώσσες μας
με τα χέρια στο λάθως
θα χαμηλώσουμε βαθιά

μέσα στο στόμα θα μονάσουμε
μέσα στο στόμα θα μονιάσουμε
στον λυτρωτικό θάλαμο επαφής

μαγικοί-μαγεμένοι στο τύλιγμα
μόνοι-μοναδικοί στο γλίστρημα
ζωγραφιά στο βελούδο που δουλεύει

σε περιμένω να μη μιλήσουμε ποτέ

 

 

 

 

*

κίνδυνος

οι δρόμοι γαζώνουν τα πόδια
ο αέρας χρεώνει το δικαίωμα
ο θώρακας κάθε που τελειώνει, πετάει,
το μέχρι, με το όσο, παίζουν στην αλάνα
παράλληλα όλα στη θέση τους

τα φεγγάρια δεν ψοφούν
σκάβουν τον εγκέφαλο
βρίσκουν τον θησαυρό στο μέσα του κόκκινου

εγώ στομάχι – καρδιά
εσύ θανάτου – θάλασσα

πες το μου
το πιο πιστό ψέμα, ήδη υπάρχει
δεν διστάζω να μπλέξω
έχεις τα ωραιότερα μάτια στον μεταξύ μας κίνδυνο

 

 

 

 

 

*

ζουμ

με γλείφουν προθεσμίες

παλινδρόμηση
όσο φεύγω έρχομαι
όσο πωλείται, ενοικιάζεται κι άλλο τόσο κατοικείται

θα σε βρω Δευτέρα, να καπνίζεις από σαββατοκύριακο

ζουμ στα ίχνη, σε ντουλάπια και τοίχους

περιμένεις, περιμένω και εγώ
τα ασπρόμαυρα περιστατικά της ευτυχίας

 

 

 

 

 

*

Ορθογραφία

οι αισθήσεις γράφονται ξεβράκωτες
τρυφερές πουτάνες της καρδιάς μας
με αθώο το έγκλημα

 

 

 
*

προς

φως
από νερό γλυκό
η τρομερή διαφάνεια του σκλαβωμένου
φως από την έλξη του γάντζου
πορεία με βήμα σημειωτόν-υπερπέραν

π(λ)ηγή μου, είσαι
και τίποτα
τίποτα δεν σέρνεται τόσα υπέροχα
από ΄μένα προς εσένα

μπορώ να υπακούσω
το βλέμμα σου
στο απόγειο της αντοχής μου

φως από / προς ολοταχώς
καθώς
μικρός είναι ο άνθρωπος
εμπρός, σ΄ αυτό
που ρέει

 

 

*

όλα

με κυνηγάς
το ξέρεις
με αγαπάς ανεπανόρθωτα
το σκίζεις κομματάκια
ουράνια σώματα διάσπαρτα
με καταβροχθίζεις
πέφτω στο ανοιχτό σου στόμα
η γυμνή σου αλήθεια
ξέχωρη
γαμώ
το σύμπαν
το φως
τη σκόνη
το πλήθος των ονομάτων
των υποσχέσεων
των ανεκπλήρωτων θα/θαμμένων
των όλων το περίσσεμα
των χαμένων το αντίκρισμα

 

 

 

*

μόνο

να πέσω στα χέρια σου

 

 

 

*****************************************************

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Κατερίνα Καραγιάννη γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1970. Το “ζουμ” είναι η πρώτη της ποιητική συλλογή

Επιμέλεια σειράς: Κώστας Ριτσώνης

από Σωτήρης Παστάκας
9 Comments